Nowe życie
Pierwszy tydzień mieszkałam u przyjaciółki Mariny. Zatrudniłam się jako kelnerka w kawiarni niedaleko instytutu – postanowiłam, że i tak będę się uczyć. Płatnie, na kredyt, ale będę. Matka dzwoniła, ale nie odbierałam. Potem przyszła do pracy – zrobiła awanturę przy klientach. Ochrona ją wyprowadziła. „Hańbisz rodzinę! Wadik przez ciebie się denerwuje, rozbił auto drugiego dnia!” Wybuchnęłam śmiechem w jej twarz. Karma istnieje. Wynajęłam pokój w akademiku za 8 tysięcy rubli. Pracowałam na dwie zmiany – rano w kawiarni, wieczorem jako kurier. We wrześniu złożyłam dokumenty na zaoczne. Wzięłam kredyt edukacyjny. Marina pomagała, jak mogła – to jedzeniem, to książkami. Prawdziwa przyjaciółka, nie to co rodzina. „Trzymaj się, Alena. Dasz radę. Svetka z równoległej też się przebiła, teraz mieszka w Moskwie.”
Rok później przypadkiem spotkałam matkę w sklepie. Postarzała, zmęczona. Zobaczyła mnie – rzuciła się do uścisku: „Córeczko! Wracaj! Czekamy!” „Za późno, mamo.” „Wadik znalazł pracę! W warsztacie samochodowym! Jako pomocnik!” „Cieszę się za niego.” „On się żeni! Z dobrą dziewczyną!” „I co? Mam mu pogratulować?” Matka zapłakała: „Jesteśmy twoimi rodzicami! Chcieliśmy dobrze!” „Chcieliście wygodnie mnie ustawić. Nie wyszło.” Odwróciłam się i odeszłam. Już się nie obejrzałam.
Pięć lat później
Minęło pięć lat. Skończyłam studia, zatrudniłam się w dobrej szkole. Potem w prywatnej – pensja dwa razy wyższa. Wynajęłam kawalerkę, zaczęłam odkładać na własne mieszkanie. I wtedy zadzwonił telefon. Ojciec. Pierwszy raz od lat. „Alena… matka w szpitalu. Zawał. Prosi o ciebie.” Przyjechałam. Oddział intensywnej terapii, rurki, kroplówki. Matka otworzyła oczy, wyciągnęła dłoń. Wzięłam. Zimne, suche palce. „Wybacz…” – wyszeptała ledwo słyszalnie. „Za co, mamo?” „Wadik… rozwiódł się… pije… Pieniądze wyciąga… Rzucił pracę…” „Wiem.” „A ty… jesteś super… Babcia… miała rację…” Zmarła po dwóch dniach. Na pogrzebie Wadik pijany żebrał o pieniądze. Ojciec milczał, paląc na boku. „Siostra, pożycz! Ty teraz przy kasie!” „Wadik, idź się prześpij.” „Przecież nie masz do mnie żalu? Jesteśmy rodziną!” Rodzina. Śmieszne słowo. Rodzina to Marina, która siedziała ze mną nocami, gdy ryczałam z bezsilności. Rodzina to babcia, która we mnie wierzyła. A ci ludzie – to tylko krewni. Z krwi. Nie więcej. Położyłam kwiaty na grobie i odeszłam. Na zawsze. Wadik wciąż dzwoni – to o pieniądze, to jęczy, jaka jestem bezduszna. Zmieniłam numer. Ojciec raz w roku wysyła smsa z życzeniami urodzinowymi. Nie odpowiadam. Mam swoje życie. Które zbudowałam sama. Mimo wszystko. I wiecie co? Nie żałuję niczego. Nawet im dziękuję – pokazali, że można liczyć tylko na siebie. A dyplom z czerwonym paskiem wisi u mnie w ramce. Obok – zdjęcie babci. Byłaby ze mnie dumna.
