J’avais déjà vu ce schéma.
Des années auparavant, mon père, inspecteur de police, avait évoqué une affaire non résolue impliquant des fleurs. Il n’avait jamais donné tous les détails, mais je me souvenais de lui, assis sur notre véranda tard un soir, le regard perdu dans l’obscurité.
« Certains monstres ne laissent pas d’empreintes digitales », avait-il dit. « Ils laissent des symboles. »
J’ai attrapé mon téléphone.
Cette fois, j’ai appelé la police.
La répartitrice m’a demandé si j’étais en danger immédiat.
« Je ne sais pas », ai-je admis. « Mais le bouquet compte une centaine de roses jaunes, et trois d’entre elles sont marquées. »
Deux agents sont arrivés moins d’une heure plus tard. Ils ont examiné les fleurs poliment, se demandant visiblement si je n’avais pas eu peur à cause d’une simple méprise.
Puis une berline sombre s’est garée dans l’allée.
Un inspecteur aux cheveux argentés, nommé Kellan, est entré dans la maison. Lorsque j’ai mentionné le nom de mon père, son expression a changé.
« J’ai travaillé avec lui », a-t-il dit.
Kellan s’est approché du bouquet.
Dès qu’il a aperçu les trois marques rouges, il est devenu livide.
« Fermez la maison », a-t-il ordonné.
Un agent semblait perplexe.
« Monsieur ? »
« Faites-le immédiatement. »
Je me suis agrippée au dossier d’une chaise.
« Vous les reconnaissez. »
Kellan m’a regardée droit dans les yeux.
« Il y a vingt-deux ans, trois femmes ont disparu. Avant chaque disparition, la victime a reçu exactement cent roses jaunes. »
« Et les marques rouges ? »
« Trois fleurs marquées à chaque fois. »
J’ai eu la nausée.
Kellan m’a expliqué que mon père pensait que ce nombre symbolisait l’achèvement, un cycle final, un adieu définitif.
Les fleurs n’étaient pas un cadeau.
C’était un avertissement.
PARTIE 2 — LE MARI QUI N’A JAMAIS QUITTÉ LA VILLE
La police a essayé d’appeler Daniel à plusieurs reprises.
Il n’a jamais répondu.
L’inspecteur Kellan a contacté son entreprise pendant que les policiers perquisitionnaient la maison.
Lorsqu’il a raccroché, son visage était grave.
« Daniel n’a jamais été envoyé en voyage d’affaires. »
Je l’ai fixé du regard.
« C’est impossible. »
« Aucun vol n’a été réservé. La réservation d’hôtel était fausse. Son entreprise ne l’a pas vu depuis quatre jours. »
Quatre jours plus tôt, Daniel m’avait embrassée sur le front, avait pris sa valise et m’avait dit qu’il m’appellerait de Chicago.
À présent, je n’avais aucune idée d’où il était.
Ni pourquoi il m’avait menti.
Ce soir-là, la police fouillait chaque pièce pendant que j’étais assise en bas, emmitouflée dans une couverture. J’entendais des tiroirs s’ouvrir, des pas résonner au plafond et des policiers parler à voix basse derrière des portes closes.
Finalement, Kellan revint avec une petite boîte en métal provenant du bureau de Daniel.
À l’intérieur, il y avait de vieux articles de journaux.
Des dizaines.
Chaque article concernait les trois femmes disparues vingt-deux ans plus tôt.
Des photos des victimes.
Des reportages sur les roses jaunes.
Les théories des enquêteurs.
Il y avait des notes manuscrites en marge.
L’écriture de Daniel.
J’eus la gorge serrée.
Je repensais à l’homme que j’avais aimé pendant dix-huit ans – celui qui faisait d’horribles crêpes tous les dimanches, qui se souvenait de ma crème à café préférée et qui m’avait soutenue lors des funérailles de mon père.
Avait-il enquêté sur les meurtres ?
Ou y avait-il participé ?
À minuit, Daniel était considéré comme le principal suspect.
Je n’ai pas fermé l’œil de la nuit.
Le lendemain matin, l’inspecteur Kellan est revenu avec les résultats de la police scientifique concernant la commande du fleuriste.
« Les empreintes digitales ne sont pas celles de Daniel », a-t-il déclaré
Ogarnęła mnie mieszanka ulgi i zmieszania.
„Czyje to?”
Kellan zawahał się.
„Należą do Amosa”.
Nazwisko nic mi nie mówiło.
„Był detektywem” – kontynuował Kellan. „Pracował nad pierwotną sprawą z twoim ojcem”.
Były partner mojego ojca.
Kellan usiadł naprzeciwko mnie i zniżył głos.
„Twój ojciec podejrzewał Amosa przed śmiercią, ale nigdy nie znalazł wystarczających dowodów, by go aresztować”.
„Dlaczego Amos miałby mi wysyłać kwiaty?”
„Nie sądzimy, żeby to była groźba”.
„Więc czym one były?”
„Przynętą”.
Kellan wyjaśnił, że Danielowi udało się zdobyć stare notatki mojego ojca ze śledztwa. Miał prowadzić śledztwo w tajemnicy i był bliski udowodnienia winy Amosa.
Ta sfingowana podróż służbowa była prawdopodobnie próbą Daniela, by zbadać sprawę bez narażania mnie na niebezpieczeństwo.
Amos odkrył jego działania.
Bukiet miał mnie przestraszyć, zmylić policję i sprawić, by wyglądało na to, że Daniel był zamieszany w pierwotne zbrodnie.
Wycinki z gazet nie były trofeami.
To były dowody, które Daniel badał.
Zakryłam twarz.
Całą noc zastanawiałam się, czy mój mąż jest mordercą.
W rzeczywistości mógł zniknąć, bo próbował zdemaskować mordercę.
Policja śledziła Amosa w opuszczonej chacie myśliwskiej za miastem.
Zabrano mnie na komisariat i poproszono, żebym tam została, podczas gdy funkcjonariusze przeszukają teren.
Każda minuta wydawała się nie mieć końca.
Siedząc pod jarzeniówkami, trzymałam obrączkę ślubną Daniela. Zostawił ją na komodzie przed wyjściem, prawdopodobnie dlatego, że bał się, że Daniel go rozpozna, jeśli Amos go złapie.
Kilka godzin później do pokoju wszedł detektyw Kellan.
Jego oczy były wilgotne.
„On żyje”.
Zerwałam się na równe nogi.
„Daniel?”
„Tak.”
Wyrwał mi się szloch, zabarwiony modlitwą.
Daniel wrócił do domu dwa dni później, z twarzą pokrytą siniakami i bandażem na nadgarstku.
W chwili, gdy przekroczył próg, rzuciłam mu się w ramiona.
„Myślałam, że nie żyjesz.”
Przytulił mnie mocno.
„Przepraszam, Amber.”
Wyjaśnił, że odkrył notatki mojego ojca, opróżniając pudła na strychu. Dokumenty sugerowały, że Amos manipulował dowodami podczas wstępnego śledztwa.
Daniel myślał, że może dyskretnie zebrać dowody, zanim ktokolwiek zorientuje się, co robi.
„Powinieneś był mi powiedzieć” – powiedziałam.
„Wiem.”
„Dlaczego tego nie zrobiłeś?”
„Bo bałam się, że cię zaatakuje.”
Róże dowiodły, że strach był uzasadniony.
CZĘŚĆ 3 — PRZESŁANIE DLA DANIELA
Dowody znalezione w chatce Amosa ostatecznie powiązały go z trzema zaginięciami.
Policja znalazła rzeczy osobiste ofiar, stare zdjęcia, paragony za kwiaty i dokumenty dowodzące, że Amos wprowadził w błąd śledztwo.
Po 22 latach trzy rodziny w końcu dowiedziały się, co stało się z zaginionymi kobietami.
Amos został aresztowany.
Bukiet pozostał w areszcie policyjnym.
Nigdy więcej nie prosiłam, żeby go zobaczyć.
Przez tygodnie nie mogłam patrzeć na żółte kwiaty, nie wspominając dostawcy pod moimi drzwiami ani trzech czerwonych śladów ukrytych pod płatkami.
Daniel i ja również prowadziliśmy trudne rozmowy.
Rozumiałam, dlaczego chciał mnie chronić, ale nie mogłam usprawiedliwić jego sekretu.
Udawał podróż, zniknął bez wyjaśnienia i zostawił mnie samą, bym zmierzyła się z niebezpieczną tajemnicą.
Przyznał się do lekkomyślności.
„Myślałem, że dokończę to, co zaczął twój ojciec” – powiedział. powiedział.
„O mało nie stałeś się kolejną ofiarą”.
„Wiem”.
„I pozwoliłeś mi uwierzyć, że mogłeś być za to odpowiedzialny”.
Spuścił wzrok.
