Mówi się, że aby naprawdę poznać człowieka, trzeba zjeść z nim beczkę soli. Czasem jednak wystarczą zaledwie cztery tygodnie znajomości i jeden wspólny wyjazd za miasto, żeby zobaczyć czyjąś prawdziwą twarz. Bez masek, pięknych słów i pozorów.
Jak zaczęła się ta znajomość
Mam trzydzieści osiem lat. Jestem po rozwodzie, pracuję jako księgowa, a w domu czeka na mnie najbardziej rozpieszczony kot na świecie, który już dawno stał się pełnoprawnym członkiem mojej rodziny. Na tym etapie życia najbardziej cenię spokój, niezależność i możliwość funkcjonowania we własnym rytmie.
Kilka lat temu wreszcie spełniłam jedno ze swoich wielkich marzeń. Kupiłam niewielki, skromny domek letniskowy w Bjni. Nie było w nim żadnych luksusów. Zwyczajny drewniany domek, przytulna weranda, kilka jabłoni i rabata z kwiatami.
Dla mnie to miejsce było jednak bezcenne. Sama malowałam ściany, wybierałam zasłony i urządzałam każdy kąt. To właśnie tam uciekałam od hałasu Erywania i niekończących się tabel, liczb oraz obowiązków związanych z pracą.
W zeszłym miesiącu przyjaciółka przedstawiła mi Gora. Na pierwszy rzut oka wydawał się człowiekiem dojrzałym, pewnym siebie i godnym zaufania. Miał czterdzieści dwa lata, zawsze wyglądał schludnie, potrafił prowadzić rozmowę i sprawiał wrażenie bardzo dobrze wychowanego.
Były bukiety kwiatów, troskliwe wiadomości na dzień dobry i wieczorne spacery po parku. Wszystko wyglądało niezwykle romantycznie.
Gor opowiedział mi, że od dawna jest po rozwodzie. Sam wychował syna, który obecnie studiuje na uniwersytecie. Często powtarzał, że ma już dość samotności i marzy o prawdziwym rodzinnym cieple.
Piękne słowa potrafią działać na człowieka, a ja nie byłam wyjątkiem. Stopniowo przestałam zachowywać dystans. Zaczęłam wierzyć, że być może wreszcie spotkałam kogoś, z kim mogłabym stworzyć coś trwałego.
Pierwszy wspólny wyjazd za miasto
Pod koniec czwartego tygodnia naszej znajomości pogoda była piękna, więc zaproponowałam wyjazd do mojego domku.
– Zrobimy mięso z grilla, posiedzimy na werandzie i odpoczniemy – zaproponowałam.
Gor zgodził się z ogromnym entuzjazmem. Po drodze zatrzymał się nawet w sklepie i kupił potrzebne produkty. W tamtej chwili pomyślałam, że mam obok siebie naprawdę troskliwego, zaradnego mężczyznę.
Jednak gdy tylko dotarliśmy na miejsce, jego zachowanie zaczęło mnie zastanawiać.
Zamiast spokojnie się rozgościć, Gor zaczął bardzo dokładnie oglądać dom i działkę. Spodziewałam się, że zwróci uwagę na kwiaty, którymi tak pieczołowicie się zajmowałam, albo po prostu usiądzie i nacieszy się spokojem. Jego zainteresowanie miało jednak zupełnie inny charakter.
Obchodził dom dookoła, stukał w ściany, sprawdzał fundamenty i przyglądał się dachowi. Wyglądało to bardziej jak techniczne oględziny nieruchomości niż początek spokojnego weekendu.
Wieczorem usiedliśmy na werandzie. Nalałam herbaty. Oddychałam głęboko, czując zapach sosen i słuchając świerszczy. Było mi dobrze. Pomyślałam nawet, że być może moje życie rzeczywiście wchodzi właśnie w spokojniejszy, jaśniejszy etap.
Wtedy Gor powiedział coś, czego zupełnie się nie spodziewałam.
„Sprzedajmy twój domek”
– Posłuchaj, Ani, dokładnie się tutaj wszystkiemu przyjrzałem. Ogólnie to bardzo dobre miejsce. Okolica jest perspektywiczna, a ziemia jest teraz tutaj całkiem droga.
– Tak – odpowiedziałam z uśmiechem. – Długo szukałam czegoś właśnie w tej okolicy.
– No właśnie, pomyślałem sobie… Po co nam właściwie ten domek? Sama się tutaj męczysz, masz przy nim mnóstwo pracy. Sprzedajmy go.
Znieruchomiałam.
– Co znaczy „po co nam”? I co dokładnie znaczy „sprzedajmy”?
Gor uśmiechnął się z wyższością.
– Jak to co? Przecież jesteśmy już razem. Trzeba myśleć o przyszłości. A pieniądze bardzo by się teraz przydały. Narek potrzebuje już własnego mieszkania. Ma dziewczynę, przecież nie mogą całe życie wynajmować. Sprzedamy ten domek, kupimy im dobre mieszkanie w nowym budownictwie i jeszcze coś zostanie na remont. A nam w zupełności wystarczy twoje mieszkanie w Erywaniu.
