— Idę, Arkadiju Pietrowiczu – odpowiedziała równo, starając się, by jej głos nie zdradzał zmęczenia, które narastało w niej od tygodni. – Kotlety jeszcze na patelni, niech chociaż się zarumienią. Przecież pan lubi z chrupiącą skórką, prawda? Bez pośpiechu wyjdą lepsze.
— On lubi z chrupiącą skórką – wtórowała Tamara, jego żona, nie ruszając się z kanapy, gdzie rozsiadła się wygodnie jak w swoim salonie, który znał tylko wygodę i spełnianie wszystkich zachcianek. – I herbaty mocniejszej, bo ostatnim razem podałaś wodę zabarwioną na kolor herbaty, a nie prawdziwy napar. Ja pamiętam, jakie to było, prawie nie czułam smaku. Nie oszczędzaj na liściach, Wieruniu, to nie są czasy, żeby na takich rzeczach oszczędzać.
Wiera zaczerpnęła powietrza, głęboko, by uspokoić narastające napięcie, i uśmiechnęła się tym szczególnym uśmiechem, który zarezerwowała dla chwil, gdy postanowiła przemilczeć to, co chce krzyczeć – uśmiechem, który maskował zmęczenie, irytację i ciche, uparte postanowienie, że przetrwa ten wieczór, nawet jeśli będzie to jej ostatnia siła. Zamieszała na patelni, kątem oka śledząc młodszego syna, który z uporem ciągnął za obrus, ściągając z niego wszystko, co leżało na stole, jakby sprawdzał, gdzie kończy się cierpliwość dorosłych. Starszy, Lewa, szarpał ją za rękaw, domagając się uwagi, i zadawał pytania o zadania domowe, które od rana czekały na rozwiązanie, ale które w tym domu zawsze były na ostatnim miejscu.Zwierzęta dzikie i domowe
— Lwu, podejdę za dziesięć minut – powiedziała łagodnie, choć czuła, że jej głos zaczyna drżeć z wysiłku. – Najpierw nakarmię dziadka z babcią, potem siądziemy do twojego zadania. Pamiętasz, co mieliście na jutro? Z pewnością damy radę, zanim zapadnie zmrok.
— Dlaczego zawsze najpierw ich karmisz? – zapytał chłopiec cicho, tak że tylko ona mogła go usłyszeć, a w jego głosie pojawiła się nuta, która mówiła, że zauważa więcej, niż dorośli chcą mu pokazać. – Oni są tu cały dzień, nic nie robią, tylko krzyczą i każą ci biegać. My też jesteśmy głodni, a oni zawsze są pierwsi.
— Ponieważ są gośćmi – odpowiedziała Wiera, gładząc go po głowie, choć w jej sercu pojawił się cień, który nie dawał jej spokoju. – Gości należy karmić pierwszych, nawet jeśli przyjeżdżają bez zapowiedzi, nawet jeśli nie pytają o zdanie. Tak nas uczono, tak się robi w domu, w którym szanuje się tradycję.
Świekr wtoczył się do kuchni, oglądając patelnię krytycznym spojrzeniem, i sięgnął widelcem prosto na nią, nie czekając na nakrycie, na zaproszenie, na to, by ktoś mu podał. Odkroił kawałek, włożył do ust, a tłuszcz błysnął mu na brodzie, kapiąc na podłogę, której nikt po nim nie sprzątał. Żuł głośno, z przeciągłym mlaskaniem, jakby chciał wszystkim pokazać, że robi im przysługę, że zaszczyca ich swoją obecnością.
