– Status zespołów SWAT?
– Gotowe i czekające we wszystkich lokalizacjach. Czekają tylko na pana rozkaz.
Otworzyłem na tablecie przechwycone komunikaty i przeczytałem wymianę zdań, którą wychwyciła NSA.
Ataki miały być przeprowadzone jednocześnie za dwie godziny. Maksymalny chaos. Maksymalna liczba ofiar.
– Przechodzimy do działań za dziewięćdziesiąt minut – powiedziałem. – Jednoczesne uderzenia na wszystkie siedemnaście lokalizacji. Chcę zlikwidować każdą komórkę w tym samym momencie, tak aby żadna z nich nie miała czasu ostrzec pozostałych ani przyspieszyć działań.
– Zorganizuję koordynację z biurami terenowymi.
Sarah odeszła, już wydając rozkazy.
Wokół centrum dowodzenia dziesiątki agentów rozmawiały przez telefony, pisały na laptopach, monitorowały ekrany.
Parking przemienił się w centrum operacyjne.
Spojrzałem na rodzinę. Wpatrywali się we mnie, jakbym był obcym człowiekiem.
– Kierujesz kontrterroryzmem? – wyszeptał tata. – W FBI?
– Jestem zastępcą dyrektora całego wydziału – potwierdziłem, nie odrywając wzroku od ekranów. – Nadzoruję wszystkie operacje kontrterrorystyczne na terenie kraju.
– Ilu ludzi ci podlega? – zapytał Raymond, a jego głos był ledwo słyszalny.
– Bezpośrednio około trzech tysięcy agentów. Ale przy takich akcjach mam władzę operacyjną nad wieloma agencjami. Dzisiaj to około dwunastu tysięcy pracowników z FBI, CIA, NSA, DHS i DOD.
Jennifer trzymała w dłoni telefon, który drżał. Wyraźnie googlowała moje nazwisko.
– O mój Boże. Jesteś na stronie kierownictwa FBI. Twoje zdjęcie jest tutaj. Zastępca dyrektora Alex Martinez, najmłodsza osoba mianowana na to stanowisko, odpowiedzialna za zapobieżenie dwudziestu trzem poważnym atakom terrorystycznym od czasu objęcia urzędu.
– Dwudziestu czterem po dzisiejszym dniu – powiedziałem cicho – jeśli zrobimy to dobrze.
Maria płakała.
– Robisz to od dwóch lat?
– Dłużej. Byłem zastępcą asystenta dyrektora przed awansem. Jestem w Biurze od ośmiu lat.
– Ale nigdy nic nie powiedziałeś – wyszeptała mama.
– Bezpieczeństwo operacyjne – odpowiedziałem krótko. – Im mniej osób wie, czym się zajmuję, tym bezpieczniej dla mnie. I dla was.
Podjechał kolejny pojazd. Tym razem z tablicą dyrektorską.
Michael Williams wysiadł, otoczony ochroną. Miał sześćdziesiąt dwa lata, siwe włosy i był dyrektorem FBI od dekady.
Podszedł prosto do mnie.
– Alex – powiedział, ściskając mi dłoń. – Stan?
– Wszystkie siedemnaście komórek zlokalizowanych. Zespoły SWAT na pozycjach. Koordynujemy jednoczesne uderzenia za… – spojrzałem na zegarek – osiemdziesiąt trzy minuty.
– Jakieś komplikacje?
– Komórka w Chicago jest w budynku mieszkalnym. Wyższe ryzyko ofiar wśród cywilów. Nakazałem zespołowi taktycznemu użyć protokołów wejścia bez użycia środków bojowych.
– Dobra decyzja.
Williams rozejrzał się po mojej rodzinie, wciąż zamrożonej przy piknikowych stołach.
– Przerywam zjazd rodzinny?
– Ratuje pan życia. Zjazd może poczekać.
Williams uśmiechnął się lekko.
– Dlatego jest pan moim zastępcą.
Odwrócił się do Sarah.
– Jestem tu, by wspierać, ale zastępca dyrektora Martinez ma dowodzenie operacją. Wszystko idzie przez niego.
– Tak jest – odpowiedziała Sarah.
Williams spojrzał na mojego ojca.
– Musi pan być bardzo dumny z syna.
Tata nie mógł wydobyć z siebie słowa.
– Alex to najlepszy oficer kontrterroryzmu, z jakim kiedykolwiek pracowałem – kontynuował Williams. – Uratował więcej istnień, niż kiedykolwiek się dowiemy. Prezydent osobiście poprosił go o objęcie tego stanowiska.
Odszedł w stronę centrum dowodzenia, pozostawiając moją rodzinę w osłupiałej ciszy.
Zadzwonił służbowy telefon.
– Martinez.
– Zastępco dyrektora, tu Biały Dom, pokój sytuacyjny. Prezydent chce odprawę.
– Połączcie mnie.
Kliknięcie, a potem w słuchawce rozległ się głos.
– Alex, tu prezydent Morrison. Michael mówi mi, że zlokalizowałeś wszystkie siedemnaście komórek.
– Tak, panie prezydencie. Przeprowadzamy jednoczesne uderzenia za osiemdziesiąt minut.
– Poziom pewności?
– Wysoki. Mamy solidne dane i zdecydowaną przewagę taktyczną.
– Ryzyko dla cywilów?
– Zminimalizowaliśmy je tak bardzo, jak to możliwe. Jedna komórka znajduje się na terenie zabudowanym, ale stosujemy specjalne protokoły wejścia.
– Ufam twojemu osądowi, Alex. Nigdy nas nie zawiodłeś.
– Dziękuję, panie prezydencie.
– Jeszcze jedno. Kongres odprawia w tej sprawie w poniedziałek. Chcę, żebyś tam był i przedstawił, jak zidentyfikowaliśmy i zneutralizowaliśmy zagrożenie.
– Będę, panie prezydencie.
– Powodzenia, zastępco dyrektora. Kraj na ciebie liczy.
Połączenie zakończyło się.
Spojrzałem na ekrany. Każda komórka była teraz pod aktywną obserwacją. Każdy zespół taktyczny był na pozycji. Dwanaście tysięcy pracowników czekało na mój rozkaz.
Raymond powoli wstał, blady na twarzy.
– Ty… ty właśnie rozmawiałeś z prezydentem.
– Część mojej pracy – powiedziałem, nie odrywając wzroku od ekranów.
– Prezydent Stanów Zjednoczonych zna twoje nazwisko.
– Osobiście mianował mnie na to stanowisko.
– O Boże – szepnęła ciocia Linda. – My… my szydziliśmy z ciebie przez lata.
– Tak – odpowiedziałem po prostu.
– Ale nigdy nas nie poprawiłeś – wyjąkał wujek Joe.
– Czy to by coś zmieniło? – Spojrzałem na niego. – Traktowalibyście mnie inaczej, gdybyście wiedzieli? Czy znaleźlibyście inne sposoby, by mnie zlekceważyć?
Cisza.
– Nie powiedziałem wam, bo chciałem wiedzieć, czy obchodzi was ja jako osoba, czy tylko jako symbol statusu.
Odwróciłem się z powrotem w stronę ekranów.
– Teraz już wiem.
Sarah podeszła.
– Zastępco dyrektora, wszystkie zespoły są zsynchronizowane. Czekają na pański rozkaz.
Sprawdziłem harmonogram. Wszystko było dopięte na ostatni guzik. Komórki nie miały pojęcia, że je obserwujemy. Zespoły taktyczne były gotowe. Okno operacyjne było idealne.
– Status sytuacji w Chicago?
– Dowódca potwierdza, że mogą przeprowadzić akcję z minimalnym ryzykiem. Budynek został po cichu ewakuowany pod pretekstem wycieku gazu.
– Sprytnie.
Spojrzałem na zegar.
– Ruszamy za siedemdziesiąt pięć minut. Wszyscy pozostają w stanie podwyższonej gotowości do tego czasu.
– Tak jest.
Przez następną godzinę koordynowałem największą jednoczesną operację kontrterrorystyczną w historii Stanów Zjednoczonych – z parkingu w Austin w Teksasie, podczas gdy moja rodzina patrzyła w milczeniu.
Rozmawiałem z agentami terenowymi w Nowym Jorku, Los Angeles, Chicago, Seattle, Houston, Miami i jedenastu innych miastach.
Przeglądałem podejścia taktyczne, zatwierdzałem plany awaryjne i koordynowałem działania z lokalnymi organami ścigania.
Każda decyzja przechodziła przez moje ręce.
Dyrektor Williams stał obok mnie, od czasu do czasu wtrącając uwagę, ale przeważnie pozwalając mi kierować operacją.
– Świetna robota, Alex – powiedział cicho podczas krótkiej przerwy.
– Dziękuję, panie dyrektorze.
– Twoja rodzina wydaje się zszokowana.
– Myśleli, że jestem strażnikiem w galerii handlowej.
Williams uniósł brew.
– Strażnikiem w galerii, który ma numer do prezydenta na szybkim wybieraniu?
– Nigdy nie pytali, czym naprawdę się zajmuję.
– Ich strata – powiedział Williams. – Jest pan jednym z najlepszych oficerów, z jakimi miałem przyjemność pracować.
Zegar wskazywał ostatnią minutę. Wszystkie zespoły były na pozycjach. Wszystkie kanały łączności były aktywne.
Siedemnaście jednoczesnych uderzeń, doskonale skoordynowanych w dwunastu strefach czasowych.
– Wszystkie zespoły – powiedziałem do radia dowodzenia. – Tu zastępca dyrektora Martinez. Na mój znak macie autoryzację do rozpoczęcia. Ruszamy za trzy, dwa, jeden. Wykonanie. Wykonanie. Wykonanie.
Na ekranach siedemnaście zespołów taktycznych ruszyło jednocześnie.
