Myśli wracały do szpitala, do cioci Rai, która leżała pod kroplówkami, blada jak prześcieradło. Pojechały razem nad morze pięć lat temu. Ciocia Raya śmiała się, uczyła ją robić kubański barszcz, opowiadała o młodości. Dobra, ciepła, prawdziwa. A teraz lekarze rozkładali ręce. Wujek Sława trzymał się, ale widać było – złamany. Jego syn, roztrzepany Kostik, znowu w coś wpadł, gdzieś wyjechał, nawet nie odwiedził matki. Hańba rodzinna.
Nastia rozpięła bluzkę, gdy drzwi otworzyły się bez pukania.
Zobacz więcej
rodziną
rodzinę
Gotowanie i przepisy
– Oj – Zinaida zamarła w progu, przyglądając się jej półnagiej sylwetce. – Mogłabyś chociaż uprzedzić, że się rozbierasz.
Nastia nawet nie drgnęła. Spokojnie zdjęła bluzkę, powiesiła ją na wieszaku. Potem stanik. Zinaida deptała w drzwiach, czerwona z oburzenia.
– Mówię – nie obnażaj się przy obcych! Wstydu nie masz?
– Zinaido Pietrowno – Nastia odwróciła się w jej stronę, patrząc prosto w oczy – wparowała pani do mojej sypialni. Bez pukania. W moim domu. I teraz robi mi pani wyrzuty, że się przebieram?
– Zapukałam!
– Po tym, jak pani weszła. To, wie pani, nieco narusza logikę procesu.
Zinaida szarpnęła podbródkiem, odwróciła się i wyszła, trzaskając drzwiami.
Minęło jakieś dziesięć minut. Nastia położyła się na łóżku, zamknęła oczy. Chciała po prostu poleżeć w ciszy, odpuścić sobie ten dzień. Ale drzwi znowu się otworzyły.
– Nastiusz – Andriej mówił z poczuciem winy, ale w głosie przebijało rozdrażnienie. – Słuchaj, ciocia Zina pyta o obiad. Wszyscy są głodni. Może coś przygotujesz?
Nastia usiadła na łóżku.
– Andriej, dopiero co wróciłam. Żona wujka Sławy umiera. Spędziłam cały dzień w szpitalu. A ty chcesz, żebym karmiła twoją rodzinę?
Zobacz więcej
łazienki
Łazienka
Dom i ogród
– No przecież są gośćmi…Historia
– Twoimi gośćmi – doprecyzowała. – Których zaprosiłeś. Pod moją nieobecność. Do mojego mieszkania.
– Naszego mieszkania – mruknął Andriej.
– Nie, Andriusza. Mojego. Wiesz, czyja to własność. I co jest w lodówce?
– No… tam… trochę przekąsili…
– Czyli pusto. Cudownie. Więc idź do sklepu i ogarnij się sam.
Andriej poczerwieniał, zacisnął usta i wyszedł. Po chwili z korytarza dobiegł jego głos – specjalnie głośny, obrażony:
– Ciociu Zino, nie będzie robić obiadu. Wróciła zła.
Nastia zacisnęła zęby. A więc tak. Wystawił ją na złą przed swoimi.
Drzwi otworzyły się ponownie – tym razem z hukiem. Zinaida wpadła jak tornado i zapukała w framugę już będąc wewnątrz.
– Słuchaj, co ty sobie myślisz, że jesteś królową? – jej głos podniósł się do pisku. – Przyjechaliśmy do was, mamy awarię, a ty się wywyższasz?! Trudno ci usmażyć kotlety? Ręce ci odpadną?
Nastia wstała. Powoli, spokojnie.
– Zinaido Pietrowno, wyjaśnię pani prostą rzecz. Choć, jak widzę, będę musiała użyć krótkich słów.
– Jeszcze mi tu będziesz mądrzyć!
– Oczywiście. To jedyna przyjemność, jaką mogę mieć z tej rozmowy. A więc. Przyszła pani do mojego domu. Bez zaproszenia. Użyła pani mojej łazienki. Zjadła moje jedzenie. Rozłożyła się na mojej kanapie. I teraz żąda pani, żebym panią jeszcze nakarmiła?
– Andriucha nas zaprosił!
– Andriej was przyjął. Beze mnie. A teraz uwaga, finałowa część. Gotowa?Rodzina
Zinaida otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale Nastia ją ubiegła. Jej głos stał się donośny, stanowczy – tak, by słyszeli wszyscy:
– Obiadu żądajcie w domu, a teraz wynocha stąd!
Zobacz więcej
dom
Małżeństwo
Drzwi
W mieszkaniu zapadła cisza. Nawet telewizor zamilkł – ktoś najwyraźniej wcisnął pauzę z zaskoczenia.
Zinaida poczerwieniała. Jej usta chwytały powietrze, ale słowa nie chciały wyjść.
– Ty… ty to przy wszystkich… – w końcu wykrztusiła.
– Właśnie przy wszystkich. Żeby nie było nieporozumień.
– Andriej! – wrzasnęła Zinaida. – Słyszałeś, co twoja żonka mówi?!
Andriej pojawił się w drzwiach. Twarz miał zagubioną, przestraszoną.
– Nastia, przesadzasz…
– Przesadzam? – Nastia uśmiechnęła się gorzko. – Andriusza, dziś siedziałam obok kobiety, która być może nie dożyje następnego tygodnia. Kobiety, która była dla mnie jak druga matka. Wróciłam do domu – jedynego miejsca, gdzie mogłam być w ciszy – i znalazłam tu cyrk z końmi. A raczej z rodziną. Co gorsze.
– To moja rodzina!
– Właśnie. Twoja. Zajmij się nią. Karm ich, baw, wycieraj im nosy. Ale nie waż się żądać tego ode mnie.
Zinaida tymczasem już krążyła po pokoju, zbierając swoje rzeczy. Jej szlafrok trzepotał jak skrzydła rozjuszonego ptaka.
– Witia! Dzieci! Ubierajcie się! Wychodzimy! Nie traktują nas tu jak ludzi!
Wiktor wszedł, patrząc na Nadię z poczuciem winy.
– Przepraszam – powiedział cicho. – Naprawdę nie chcieliśmy…Ciąża i macierzyństwo
– Wy – nie – skinęła Nastia. – Ale wasza małżonka najwyraźniej uważa, że wszyscy są jej coś winni.Drzwi i okna
– Nie waż się mówić o mnie przy mnie! – pisnęła Zinaida.
– Zinaido Pietrowno, nie jest pani na tyle interesującym tematem, by rozmawiać o pani za plecami. Przy pani – jest znacznie skuteczniej.
Po pięciu minutach mieszkanie opustoszało.
Andriej stał na środku salonu, nie wiedząc, gdzie podziać ręce.
– Zadowolona? – zapytał głucho. – Upokorzyłaś moją ciotkę przy wszystkich. Teraz na każdym rodzinnym spotkaniu będą o tym pamiętać.
– Niech pamiętają. Może następnym razem zapuka, zanim wejdzie.
– Wyrzuciłaś ich!
– Poprosiłam, żeby wyszli. Z pewną… stanowczością. Po tym, jak twoja ciotka wparowała do mojej sypialni dwa razy, obraziła mnie i zażądała obiadu jak w stołówce. Andriej, przyszli się umyć – i zamienili to w okupację.
Mąż spuścił głowę.
– Zawsze tak… igrasz słowami…
– Nie, kochany. Po prostu umiem ich używać. W przeciwieństwie do twojej rodziny, która umie tylko krzyczeć i żądać.
– Oni nie są tacy źli…
– Andriej, twoja ciotka nazywa mnie „tą” za plecami. Myślisz, że nie wiem? I za każdym razem, gdy przyjeżdżają, mam ich obsługiwać, karmić, zabawiać. A co dostaję w zamian? Chamstwo.
Andriej milczał.
– I jeszcze jedno – Nastia podeszła bliżej. – Jeśli kiedykolwiek jeszcze ty lub twoja rodzina uznacie, że jestem darmową służącą w tym mieszkaniu, to będzie ostatni dzień, gdy tu mieszkasz.Nieruchomości
– Grozisz mi?
– Tłumaczę ci. To mieszkanie jest moje. Nie chełpię się tym. Nigdy przez dziesięć lat nie powiedziałam ci „przyszedłeś z jedną walizką”. Choć mógłbyś sam pamiętać. Bezdomny – tak cię nazywali w instytucie, prawda?
Andriej wzdrygnął się.
– Kto ci…
– Nieważne. Ważne, że nigdy tym nie wypominałam. Ale jeśli uważasz, że możesz traktować mnie jak służącą – zabieraj swoją walizkę i wracaj do cioci. Ona cię nakarmi. Może.
Andriej odwrócił się i bez słowa poszedł do łazienki. Po chwili dobiegł stamtąd szum wody i szelest ścierki. Sprząta. Przynajmniej tyle.
Nastia usiadła na kanapie, w tym samym miejscu, gdzie niedawno rozkładał się Wiktor. Czuła zmęczenie – głębokie, ciężkie jak kamień w piersi.
Zadzwonił telefon. Mama.
– Córeczko, dotarłaś?
– Tak, mamo. Wszystko w porządku.
– Jak Andriej?
Nastia zawahała się przez chwilę.
– Rozmawiamy. Jak ciocia Raya?
– Stabilnie. Lekarze mówią – noc pokaże. Wujek Sława się trzyma. Odpoczywaj, słyszysz? Potrzebujesz sił.
– Dobrze, mamo.
Odłożyła telefon i zamknęła oczy.
Relacja z Andriejem popękała. Może da się ją jeszcze naprawić. Może nie. Ale dziś zrobiła to, co powinna była zrobić dawno temu – wyznaczyła granicę. Wyraźną jak linia na mapie.Żywność i napoje
Za ścianą szumiała woda. Andriej szorował łazienkę. Niech. Niech poczuje, jak to jest sprzątać po innych.
Jutro porozmawiają. Spokojnie. Bez krzyku. Wyjaśni mu, czym jest szacunek. I co się dzieje, gdy go brakuje.
A na razie – cisza. Nareszcie cisza.
