Etap 5. Negocjacje
Tydzień później Swietłana i Dmitrij spotkali się u prawnika.
Dmitrij przyszedł z adwokatem.
Na jego twarzy pojawił się nowy wyraz.
Wyraz człowieka, który chciał wyglądać jak ofiara przesadnie skrupulatnej żony i bezlitosnych dokumentów.
Swietłana siedziała naprzeciwko.
Spokojna.
W szarym garniturze.
Jej prawnik rozłożył dokumenty.
— Proponujemy ugodę. Mieszkanie zostaje sprzedane, a środki dzielone po połowie. Działka z domem letniskowym zostaje przy Swietłanie z rekompensatą dla Dmitrija, ale z uwzględnieniem kwot wyprowadzonych ze wspólnego majątku na osobę trzecią.
Dmitrij zacisnął szczękę.
Prawnik kontynuował:
— Samochód pozostaje przy Swietłanie, ponieważ jest na nią zarejestrowany i faktycznie ponosiła koszty jego utrzymania. Jeśli chodzi o przelewy, domagamy się zwrotu połowy odpowiednich kwot.
Dmitrij odchylił się na krześle.
— A jeśli się nie zgodzę?
Prawnik skinął głową.
— Wtedy sąd. Wraz z wnioskiem o dołączenie wyciągów bankowych, umów najmu i zeznań świadków.
Dmitrij spojrzał na niego.
— Jakich świadków?
Swietłana odezwała się spokojnie:
— Marina jest gotowa potwierdzić, że opłacałeś jej mieszkanie.
Dmitrij pobladł.
— Rozmawiałaś z nią?
— Tak.
Gwałtownie odwrócił głowę.
— Nie miałaś prawa!
Swietłana spojrzała na niego bez emocji.
— A ty miałeś prawo płacić za jej mieszkanie naszymi pieniędzmi?
Nie odpowiedział.
Etap 6. Marina wybiera siebie
To Marina sama odnalazła Swietłanę.
Zadzwoniła z nieznanego numeru i poprosiła o spotkanie w kawiarni.
Początkowo Swietłana chciała odmówić.
Nie miała ochoty patrzeć na kobietę, z którą mąż spędzał trzy lata, wracając potem do wspólnego domu.
Ostatecznie zgodziła się.
Chciała zobaczyć osobę, wokół której przez tak długi czas budowała w wyobraźni cały dramat.
Marina okazała się młodsza.
Ale nie przypominała niezwykłej, idealnej kobiety, jaką Swietłana czasami wyobrażała sobie nocami.
Była zwyczajna.
Zmęczone oczy.
Staranny manicure.
Droga torebka.
Usiadła naprzeciwko.
— Nie wiedziałam, że pieniądze były wspólne — powiedziała od razu.
— Teraz już pani wie.
Marina spuściła wzrok.
— Dima mówił, że od dawna mieszkacie jak współlokatorzy.
Swietłana uśmiechnęła się gorzko.
— Klasyka.
Marina milczała chwilę.
— Nie proszę o przebaczenie. Chcę tylko powiedzieć, że wyprowadzam się z mieszkania. Rozwiązuję umowę najmu. Jeśli będzie trzeba potwierdzić przelewy, potwierdzę.
Zawahała się.
— Ale proszę nie wciągać mnie w to bardziej.
Swietłana odpowiedziała spokojnie:
— Pani już jest w środku tej historii, Marino.
— Wiem.
Swietłana przyglądała jej się przez chwilę.
I nagle zrozumiała coś zaskakującego.
Nie czuła do tej kobiety nienawiści.
Prawdziwy ból nie pochodził od Mariny.
Pochodził od Dmitrija.
Od człowieka, który dzień po dniu wracał do domu i zachowywał się tak, jakby niczego nie ukrywał.
— Dobrze — powiedziała. — Nie zamierzam urządzać żadnego polowania. Potrzebuję tylko rozwodu.
Marina skinęła głową.
— Ja też przez trzy lata myślałam, że się rozwiedzie.
Swietłana uśmiechnęła się smutno.
— Czyli oszukiwał nas obie. Mnie po prostu dłużej.
Etap 7. Działka, która miała zostać jej
Na działkę pojechali razem.
Musieli sporządzić spis wyposażenia.
Ten niewielki dom za miastem był przez lata ich wspólnym projektem.
Swietłana własnoręcznie malowała ściany.
Sadziła porzeczki.
Nosiła wodę w konewkach.
Dmitrij budował banię.
Był dumny z płotu.
Robił zdjęcia zbiorów.
Teraz przechodzili po tych samych pomieszczeniach jak obcy rzeczoznawcy.
Swietłana powiedziała:
— Działki nie oddam.
Dmitrij spojrzał na nią.
— A ja mam po prostu oddać?
— Nie. Dostaniesz rekompensatę. Po odjęciu odpowiednich pieniędzy, które trafiły do Mariny.
Dmitrij roześmiał się z irytacją.
— Znowu Marina.
Swietłana odpowiedziała:
— Tak, Dima. Od teraz będzie obecna w każdym rozliczeniu. Sam ją tam wpisałeś.
Usiadł na schodkach.
— Nie myślałem, że tak się to skończy.
— A jak miało się skończyć?
Dmitrij wzruszył ramionami.
— Nie wiem. Myślałem, że jakoś samo się rozejdzie.
Swietłana spojrzała na jabłoń.
Posadzili ją w roku narodzin syna.
— Nic samo się nie rozchodzi. Jeśli czegoś nie leczysz, po prostu zaczyna gnić.
Dmitrij długo milczał.
— Już w ogóle mnie nie kochasz?
Swietłana nie odpowiedziała od razu.
— Kochałam człowieka, którym kiedyś byłeś.
Zawahała się.
— Albo którym wydawało mi się, że jesteś.
Spojrzała na niego.
— Z tobą dzisiejszym się rozwodzę.
Dmitrij spuścił głowę.
Tym razem nie próbował zaprzeczać.
Etap 8. Rodzinny obiad bez wspólnej rodziny
Matka Dmitrija, Walentina Siergiejewna, zażądała rodzinnej rozmowy.
— Nie można tak, Swietoczka. Dwadzieścia trzy lata małżeństwa! Mężczyznom zdarzają się błędy.
Swietłana zgodziła się przyjechać tylko dlatego, że chciała zakończyć również ten etap.
Przy stole siedzieli Walentina Siergiejewna, starszy brat Dmitrija z żoną oraz sam Dmitrij.
Teściowa zaczęła ostrożnie:
— Rodzinę trzeba ratować. Jesteś mądrą kobietą.
Swietłana położyła na stole kopie wyciągów.
— Oto mądrość w liczbach.
Walentina Siergiejewna przejrzała pierwszą stronę.
Potem drugą.
Jej mina się zmieniła.
— To wszystko poszło do niej?
— Tak.
Teściowa szukała jeszcze argumentu.
— Ale może chciał jej po prostu pomóc? Samotna kobieta…
Swietłana spojrzała na nią spokojnie.
— Gdyby pomagał samotnej kobiecie z własnych pieniędzy, mogłaby pani nazywać syna filantropem. Ale on utrzymywał kochankę ze wspólnego rodzinnego budżetu.
Zrobiła pauzę.
— To nie jest dobroczynność. To zdrada.
Brat Dmitrija powiedział cicho:
— Dim, sam jesteś sobie winien.
Dmitrij natychmiast się oburzył.
— Ty też?
— A co mam powiedzieć? Trzy lata kłamałeś.
Na tym rodzinny obiad właściwie się skończył.
Walentina Siergiejewna więcej nie dzwoniła do Swietłany z prośbami, żeby „była mądrzejsza”.
