Moi rodzice weszli do sądu federalnego przekonani, że są tam, by chronić syna.
Ubrali się starannie, jakby wygląd szanowanego człowieka wciąż mógł ich szanować. Mój ojciec miał na sobie grafitowy garnitur, ten, który trzymał na pogrzeby i spotkania w banku. Matka upięła włosy tak mocno, że aż kłuły w oczy. Siedzieli za moim bratem Grantem ze sztywnymi ramionami i poważnymi minami, zachowując godność lojalnych rodziców. Kiedyś ich jedność wydawała mi się murem. Tego ranka wyglądała raczej jak pułapka, którą sami wybrali.
Dla nich Grant był dzieckiem, które zostało. Synem, który nosił nazwisko Moore, po tym, jak rzekomo wywlekłem je przez wstyd. Byli gotowi znieść każdy gorzki atak, jaki mogłaby im przynieść ich niestabilna córka, a potem wrócić do domu, wierząc, że postąpili słusznie. Tą córką byłam ja. A ja już byłam w budynku sądu.
