„Właśnie nazwałeś mnie pasożytem przy swoich kolegach”.
„To był żart”.
„Żart, który nie jest prawdą”.
„Claire, ja płacę za mieszkanie, zakupy i wakacje. To są fakty”.
„A kto rzucił pracę, żebyś mogła przyjąć ten awans?”
Westchnął.
„Zawsze wszystko zamieniasz w poświęcenie. Zostałaś w domu ze swoim…
Pierwsza córka, nie na dole kopalni.
W poniedziałek rano zadzwoniłem do Inès.
„Czy Loire Distribution jest jednym z finalistów?”
„Tak. W środę prezentujemy wersję finalną. Myślałem, że będziesz uczestniczyć zdalnie.”
„Przyjdę osobiście.”
Opowiedziałem jej o kolacji.
Inès milczała przez kilka sekund.
„Thomas nadal nie wie, że posiadasz czterdzieści procent udziałów w Arpège?”
„Nigdy nie chciał wiedzieć.”
W środę Thomas wyszedł wcześniej, ubrany w granatowy garnitur.
„Ważne spotkanie” – powiedział mi. „Będziemy negocjować program, który kosztuje o wiele za dużo.”
„Powodzenia.”
Odwiozłem Manon do szkoły, a potem założyłem garnitur, którego nie nosiłem od lat.
O dziesiątej wszedłem do siedziby Loire Distribution z Inès i naszym kierownikiem sprzedaży.
Thomas był już w sali konferencyjnej z kadrą zarządzającą, działem IT i działem zakupów.
Nie zauważył mnie od razu.
Nathalie zaczęła się przedstawiać.
„Chciałabym przedstawić Inès Caradec, prezes Arpège Gestion, i Claire Morel, partnerkę i główną architektkę NumaCompta”.
Thomas podniósł wzrok.
Długopis wyślizgnął mu się z ręki.
Pani Delmas spojrzała na mojego męża, a potem na mnie.
„Macie to samo nazwisko w rejestrze gości. Znacie się?”
Usiadłam naprzeciwko Thomasa.
„Tak. Jestem kobietą, którą przedstawił w sobotę wieczorem jako osobę bezrobotną i mieszkającą samodzielnie”.
CZĘŚĆ 2
Przez kilka sekund nikt się nie odzywał.
Thomas pochylił się w stronę pani Delmas.
„Zdecydowanie doszło do nieporozumienia. Proponuję przełożenie tego spotkania”.
„Nie widzę żadnego nieporozumienia” – odpowiedziałam. „Jestem partnerem w Arpège Gestion od trzech lat i zaprojektowałem architekturę oprogramowania, które testujecie od sześciu tygodni”.
Nathalie zapoznała się z dokumentami, które miała przed sobą.
Moje nazwisko widniało w dokumentacji technicznej, oświadczeniach o własności intelektualnej i raportach z projektów pilotażowych.
Nigdy mnie nie spotkała, ponieważ Inès prowadziła wstępne negocjacje.
„Thomasie, czy wiedziałeś, że twoja żona pracuje dla jednego z dostawców?” zapytała pani Delmas.
„Nie powiedziała mi”.
„Mówiłem ci o Arpège kilka razy” – odpowiedziałem. „Nazywałeś to moją małą grą komputerową”.
Zarumienił się.
Pani Delmas poprosiła o przerwę.
Po konsultacjach z działem prawnym i działem zakupów, Thomas został usunięty z komisji kwalifikacyjnej, aby uniknąć konfliktu interesów.
Nasza oferta została złożona, zanim dowiedział się o mojej roli. Cena i warunki były zatem już uzgodnione.
Spotkanie zostało wznowione bez niego.
Przez godzinę prezentowałem działanie oprogramowania.
Wyjaśniłem, jak uzgadnia faktury, zamówienia i płatności, a następnie sygnalizowałem rozbieżności bez automatycznej modyfikacji wpisów.
Zespół IT zadawał konkretne pytania.
Odpowiadałem na nie bez wahania.
Znałem każdy ekran, każdą regułę i każde ograniczenie programu, ponieważ znaczną część kodu napisałem na kuchennym stole.
Kiedy Manon miała gorączkę, pracowałem przy jej łóżku.
Kiedy Thomas wyjeżdżał, czekałem, aż córka położy się spać.
Nie miałem czterech lat urlopu.
Pracowałem na dwóch etatach: jako matka na pełen etat i niewidzialny programista.
Pod koniec spotkania pani Delmas poinformowała nas, że decyzja zostanie podjęta w ciągu czterdziestu ośmiu godzin.
Thomas czekał na mnie na korytarzu.
„Upokorzyłeś mnie przed przełożonymi”.
„Zaprezentowałem się w swojej prawdziwej roli”.
„Mógł mnie pan ostrzec”.
„Tak jak pan mnie ostrzegł, zanim zadzwonił pan w sprawie najdroższego zakupu?”
Rozejrzał się, upewniając się, że nikt nas nie słyszy.
„Jeśli firma wybierze pana oprogramowanie, będzie pan musiał obniżyć cenę”.
„Dlaczego?”
„Ponieważ tu pracuję”.
„Właśnie dlatego nie zmienimy naszej oferty. Zniżka rodzinna wyglądałaby jak dodatek, który przysługuje ze względu na stanowisko”.
„Wasza firma zatrudnia osiem osób. Ten kontrakt może zmienić pana przyszłość”.
„Więc rozumie pan, dlaczego nie poświęcę dwudziestu procent pracy ośmiu osób, żeby chronić pana dumę”.
Jego twarz stwardniała.
„Wszystko, co pan zbudował, było możliwe, ponieważ moja pensja pokrywała nasze utrzymanie”.
„Pańska pensja pokrywała nasz dom, ponieważ poprosił mnie pan o oddanie mojego. W zamian sam opiekowałem się córką, domem i pańskimi podróżami. Jeśli chce pan obliczyć składki, zrobimy to dokładnie”.
Nie odpowiedział.
Tego wieczoru dyskusja wznowiła się w naszym mieszkaniu.
Thomas oskarżył mnie o ukrywanie pieniędzy.
Pokazałem mu moje sprawozdania finansowe, statut firmy i kwoty, które zainwestowałem.
Przez prawie dwa lata nie zarobiłem prawie nic. Cały dochód szedł na opłacenie hostingu, licencji i programisty.
niezależny.
Od ośmiu miesięcy w końcu zarabiałem skromną pensję.
„Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
Otworzyłem naszą starą rozmowę na telefonie.
Trzy lata wcześniej napisałem do niego:
„Inès chce założyć ze mną firmę. Opracowujemy narzędzie do księgowości”.
Odpowiedział:
„Baw się dobrze, jeśli chcesz, ale nie licz na to, że zaopiekuję się Manon”.
Rok później wysłałem mu zdjęcie naszego pierwszego biura.
Jego jedyna odpowiedź brzmiała:
„Czy mógłbyś odebrać mój garnitur z pralni chemicznej?”
„Nie ukrywałem przed tobą mojej pracy” – powiedziałem. „Po prostu uznałeś, że to nie może być ważne, skoro zrobiła to twoja żona”.
Thomas usiadł.
„Myślałem, że to tylko hobby”.
„Nigdy nie zadałeś ani jednego pytania”.
W piątek Loire Distribution wybrało NumaCompta.
Nasze oprogramowanie nie było najtańsze, ale osiągnęło najlepsze wyniki podczas testów. Komisja zaakceptowała nasz pełny, trzyletni kontrakt.
Thomas nie mógł już uczestniczyć w negocjacjach.
Otrzymał również wewnętrzne ostrzeżenie za to, że nie ujawnił wcześniej, że osobiście zna partnera u dostawcy, mimo że dochodzenie potwierdziło, że nie miał pojęcia o mojej roli.
Pani Delmas sama do mnie zadzwoniła.
„Chcemy współpracować z Arpège, ale ta sytuacja musi być jasna dla wszystkich. Thomas mówił o tobie przed kilkoma pracownikami, jakbyś był bezrobotny. A jednak będziesz kierować wdrażaniem naszego oprogramowania księgowego”.
„Nie będę żądał klauzuli personalnej w umowie” – odpowiedziałem. „Jednak nie przyjdę przeszkolić twoich zespołów, dopóki to przekłamanie nie zostanie sprostowane na ich oczach”.
„Czego dokładnie chcesz?”
„Prawdy. Niczego więcej”.
Rozpoczęcie projektu zaplanowano na trzy tygodnie później, na walnym zgromadzeniu, w którym wezmą udział działy finansów, IT, sprzedaży i administracji.
W audytorium obecnych było prawie 120 pracowników.
Byłem za kulisami z Inès, kiedy Thomas wszedł na scenę.
Początkowo odmówił.
Pani Delmas wyjaśniła mu, że może uniknąć osobistego wystąpienia, ale że wtedy sama ogłosi swoje wycofanie się z komisji i poda powody.
Thomas w końcu zdecydował się zabrać głos.
Przejął mikrofon.
