„Kim jest pan Howard?”
„Pije kawę, mamo”.
Chloe prychnęła. „Cztery filiżanki. Ten facet to pewnie trzydzieści procent kofeiny”.
„Procenty tak nie działają” – powiedział Leo.
Zaśmiałam się.
„Kim jest pan Howard?”
Wtedy Leo skończył 14 lat.
Chloe przyprowadziła go do domu prawie pół godziny później.
„Przepraszam, Kait. Zatrzymali nas”.
Leo przeszedł obok mnie, pachnąc kawą i olejem do frytkownicy.
„Co robiłaś?”
„Pomagałam Marcy, mamo”.
„Z czym?”
„Słodkiem”.
Czekałam.
Nie rozwinął tematu.
„Pomagam Marcy, mamo”.
Chloe się roześmiała.
„Przestawił wszystkie pojemniki na cukier w tym miejscu”.
„Były pomieszane, ciociu Chloe”.
„Podobno różowe opakowania obok żółtych naruszają prawo międzynarodowe” – powiedziała.
„Mają sekcje, ciociu Chloe”.
Leo poszedł na górę.
Spojrzałam na moją przyjaciółkę.
„Dlaczego kelnerka pozwala mu układać stoliki?”
„Były pomieszane, ciociu Chloe”.
Zawahała się. „On lubi pomagać, Kait”.
Coś w jej odpowiedzi mnie zaniepokoiło.
Potem pralka zapiszczała, Leo poprosił o swoją czarną bluzę z kapturem i pytanie zniknęło pod ciężarem zwyczajnego życia.
***
Dwa lata później wrócił do domu z ketchupem na rękawie.
„Co się stało?”
„Napełniłam butelki, mamo”.
Coś w jej odpowiedzi mnie zaniepokoiło.
Spojrzałam prosto na Chloe.
„Masz na myśli, że Marcy teraz pozwala klientom dolewać ketchup?”
Chloe zdjęła płaszcz.
„Pomagał”.
„Znowu?”
Spojrzała mi w oczy.
I to się stało.
Lekki błysk niezadowolenia.
„Chloe?”
Zawołał Leo z góry.
„Mamo?”
Moja uwaga automatycznie się przeniosła.
„Idę!”
„Pomagał”.
Zanim wróciłam, Chloe wychodziła.
Nigdy więcej nie pytałam.
Powinnam była.
***
Rano, kiedy Leo skończył 18 lat, zapytałam, gdzie chciałby zjeść urodzinową kolację.
„W barze!” powiedział, promieniejąc.
Chloe o mało nie rozlała kawy.
„Więc w końcu zobaczymy to słynne miejsce?” mruknęłam.
Nigdy więcej nie pytałam.
„Mogłybyśmy pójść w jakieś ładniejsze miejsce” – powiedziała szybko.
Leo zmarszczył brwi. „Ta knajpka jest fajna”.
„Mam na myśli jakieś wyjątkowe miejsce, kochanie Leo”.
„Ta knajpka jest wyjątkowa”.
Richard uśmiechnął się szeroko. „Solenizant wygrywa”.
Ale Chloe kontynuowała.
„Do stekowni?”
„Nie”.
„Do tej włoskiej knajpy w centrum?”
„Nie” – Leo ponownie odmówił.
„Ta knajpka jest fajna”.
Skrzyżowałam ramiona.
„Dlaczego nie chcesz, żebyśmy poszli do knajpki?”
Zbladła.
„Nigdy tego nie powiedziałam”.
„Spędziłaś dziesięć lat, zabierając tam Leo. Teraz idziemy raz, a ty próbujesz nas powstrzymać”.
„Kait, doszukujesz się w tym za dużo”.
Może i tak.
Zbladła.
Ale Chloe była moją najlepszą przyjaciółką od dzieciństwa.
Wiem, jak kłamała.
Bo kiedy to robiła, skubała skórę obok paznokcia kciuka.
Właśnie to robiła.
Leo spojrzał między nami.
„Chcę do baru”.
Wiedziałem, jak kłamała.
„Więc tam idziemy” – powiedziałem.
Chloe spuściła wzrok na swoją kawę.
I przez resztę popołudnia prawie się nie odzywała.
***
Teraz, siedząc w barze, zrozumiałem, dlaczego jej reakcja mnie zaniepokoiła.
Wszyscy znali Leo… osobiście.
Marcy nie podała mu menu.
„Zwykle?”
„Dzisiaj grillowany ser”.
Wszyscy znali Leo.
Teatralnie westchnęła.
„W twoje urodziny? Żyjesz na granicy ryzyka”.
Leo się uśmiechnął.
Minął nas nastoletni pomocnik kelnera.
„Sobota nadal pasuje, Leo?”
„Tak”.
Odwróciłem się.
„Co to jest sobota?”
Pomocnik kelnera już wyszedł.
Leo otworzył usta.
Widelec Chloe wyślizgnął się z jej dłoni. Uderzył w talerz z głośnym brzękiem.
Leo wzdrygnął się.
„Co to jest sobota?”
„Przepraszam” – powiedziała natychmiast.
Ale nie patrzyła na niego.
Patrzyła na mnie.
Kilka minut później podszedł starszy mężczyzna.
„Osiemnaście” – powiedział mężczyzna. „Trudno w to uwierzyć”.
„Czas się nie zmienia, zależnie od tego, czy pan w to wierzy, panie Howard!” – powiedział Leo.
Pan Howard się roześmiał.
Patrzyła na mnie.
Potem spojrzał na mnie. „Dobrze pan wychował”.
Zanim zdążyłem zapytać, co dokładnie wie o moim synu, stuknął dwa razy w stół.
Leo stuknął dwa razy w stół w odpowiedzi.
Mężczyzna odszedł.
Pochyliłem się w stronę Chloe.
