Tego popołudnia nie poszedłem do pracy. Zadzwoniłem na numer alarmowy policji miejskiej i złożyłem doniesienie. Potem zadzwoniłem do mojego prawnika, do firmy alarmowej i do banku.
Zmieniłam zamek cyfrowy, zmieniłam kod, wyjęłam paszporty, akty własności, akt urodzenia Camili, moją biżuterię i niebieski folder. Wszystko wylądowało w skrytce depozytowej.
Przed pójściem spać zapisałam film w chmurze i wysłałam go na dwa różne adresy e-mail.
Potem wykonałam telefon, o którym nigdy bym się nie spodziewała.
Do Pauliny, starszej siostry Alejandro.
Wysłałam jej film.
Zajęło jej prawie minutę, zanim się odezwała.
„Mariana… znam tego mężczyznę”.
„Kim on jest?”
„Nazywa się Víctor Robles. Pracuje z Ernesto Lujánem”.
Poczułam kolejny cios w pierś.
Ernesto był chłopakiem Gracieli. Bogatym, owdowiałym mężczyzną, czarującym publicznie i jadowitym, gdy myślał, że nikt nie słucha.
Paulina wzięła głęboki oddech.
„Przyjdę do ciebie jutro wcześnie. Nie wpuszczaj nikogo”.
Następnego ranka, kiedy Graciela i Alejandro weszli do mojej kuchni, oboje zbladli.
I nadal nie wiedzieli, co czeka za tylnymi drzwiami.
CZĘŚĆ 2
Paulina pojawiła się u mnie o 6:40 rano z teczką pod pachą i miną kogoś, kto nie zmrużył oka.
Alejandro, zgodnie ze swoją rutyną, powinien już być w drodze na plac budowy, gdzie nadzorował instalacje elektryczne.
Ale o 7:05 usłyszeliśmy otwieranie się bramy garażu.
Mój mąż wszedł z plecakiem na ramieniu i zobaczył swoją siostrę siedzącą w kuchni.
\
I zamarła.
„Co tu robisz?” zapytała.
Paulina nie odpowiedziała.
O 7:18 zadzwonił dzwonek do drzwi.
Graciela była na zewnątrz, próbując otworzyć drzwi złamanym kluczem. Widziałam ją na nagraniu z kamery, jak przekręcała zamek w kółko, coraz bardziej zdesperowana.
Otworzyłam drzwi.
„Dzień dobry, Gracielo”.
Teściowa spojrzała na bezużyteczny klucz, a potem na mnie.
Jej uśmiech zniknął.
„Zmieniłaś zamek?”
„Proszę”, powiedziałam.
Weszła, rozglądając się dookoła, jakby szukała wyjścia, zanim dowiedziała się o pożarze.
Położyłam telefon na kuchennym blacie i odtworzyłam nagranie.
Nikt się nie odezwał.
Głos Gracieli wypełnił pokój.
„Jutro rano”. Mariana wychodzi o 19:30, a dziewczynka zaczyna szkołę o 20:00.
Alejandro zamknął oczy.
Kiedy nagranie dotarło do fragmentu z pudełkiem na biżuterię i niebieskim folderem, Graciela uderzyła dłonią w bar.
„Nagrałaś mnie jak przestępcę!”
Paulina parsknęła suchym śmiechem.
„Nie, mamo. Nagrałaś siebie mówiącą jak przestępca”.
Spojrzałam na Alejandra.
„Kim jest Víctor Robles?”
Zacisnął szczękę.
„Nie wiem”.
Paulina otworzyła swoją teczkę.
„Oczywiście, że wiesz”.
Wyciągnęła wydruki e-maili, zrzuty ekranu wiadomości i papier firmowy prywatnej agencji nieruchomości.
„Wczoraj wieczorem uzyskałam dostęp do konta administracyjnego rodzinnej firmy. Mama zapomniała, że nadal mam do nich dostęp”.
Graciela próbowała wyrwać jej dokumenty, ale Paulina złapała je pierwsza.
„Nie leży w twoim interesie robienie scen”.
E-maile dotyczyły naszego domu.
Mojego domu.
O nabywcy zainteresowanym nabyciem go „spoza rynku”. O szybkiej transakcji. O czekającym podpisie. O „uzyskaniu oryginałów w celu weryfikacji danych”.
Kilka razy przeczytałam nazwisko Ernesto Lujána.
Również Víctora.
A e-mail Alejandro pojawił się dwa razy.
Jedno zdanie zaparło mi dech w piersiach:
Jeśli Mariana zobaczy dokumenty wcześniej, wszystko przerwie. Lepiej nie kontaktować się z nią bezpośrednio.
Poczułam, jak ziemia pode mną drży.
„Alejandro” – powiedziałam – „wyjaśnij mi to”.
Mój mąż potarł twarz obiema dłońmi.
„Nie wiedziałam, że wejdą do domu”.
„Ale wiedziałeś, że chcą moich dokumentów”.
„Chodziło tylko o przygotowanie oferty”.
„Oferty z kopią mojego podpisu?”
Nie odpowiedział.
