Ponownie wyszłam za mąż w wieku 72 lat, wierząc, że po stracie męża odnalazłam miłość.
Ale podczas przyjęcia weselnego córka mojego nowego męża odciągnęła mnie na bok, drżąc, i wyszeptała: „To nie jest człowiek, za którego go uważasz”. Kilka minut później pokazała mi dowody, które zmieniły wszystko.
Rok wcześniej, gdyby ktoś powiedział mi, że jeszcze wyjdę za mąż, zaśmiałabym się. Mój pierwszy mąż, Daniel, był miłością mojego życia. Spędziliśmy razem 35 lat, zanim zmarł, a po jego odejściu mój świat stał się cichy i pusty. Jedynym miejscem, które dawało mi spokój, był kościół.
To tam poznałam Arthura.
