Po tygodniu napięcie staje się coraz większe
Po tygodniu atmosfera w mieszkaniu była niemal nie do zniesienia.
Tania starała się jak najrzadziej spotykać z Żanną. Grigorij wracał z pracy i od razu zamykał się w pokoju. Dzieci przestały prosić o słodycze, ponieważ doskonale wyczuwały napięcie między dorosłymi.
Żanna widziała, że jej metoda działa. Jednocześnie rozumiała, że taki sposób rozwiązania problemu niszczy resztki normalnych relacji między nimi.
Pewnego wieczoru Siergiej przyszedł porozmawiać z nią na osobności.
– Możesz wrócić do domu. Sam będę spłacał ten dług.
– Już wcześniej mówiłeś, że wszystko załatwisz.
– Tym razem mówię poważnie.
– To dlaczego mam stąd wyjechać?
– Bo dzieci cierpią.
Żanna spojrzała na niego ze zmęczeniem.
– Nie chcę, żeby dzieci cierpiały. Ale nie chcę też, żeby mój syn widział matkę, która przez cały czas ustępuje i się uśmiecha, podczas gdy inni korzystają z jej dobroci.
– Można było wybrać inny sposób.
– Być może. Ale wybrałam ten, który w końcu zauważyliście.
Siergiej przyznaje się do błędu
Siergiej usiadł obok.
– Myliłem się.
– W czym dokładnie?
– Myślałem, że jeśli będę dobrym bratem, automatycznie będę też dobrym mężem. A wyszło tak, że dla spokoju Grigorija poświęcałem twój spokój.
– Tak.
– Powinienem był to zatrzymać już po pierwszym miesiącu.
– Tak.
Spuścił głowę.
– Przepraszam.
Żanna przez chwilę nic nie mówiła.
– Przyjmę przeprosiny, jeśli za nimi pójdą działania.
– Porozmawiam z Grigorijem.
– I przygotujesz plan spłaty.
– Już przygotowałem.
Siergiej pokazał jej dokument. Były w nim zapisane kwoty, terminy, wydatki i zobowiązania.
Żanna przeczytała wszystko uważnie.
– Dobrze. Ale dzisiaj jeszcze nie wyjadę.
– Dlaczego?
– Bo rozwiązanie nie może istnieć wyłącznie na papierze. Chcę zobaczyć, czy naprawdę zrozumieliście, co się wydarzyło.
Pierwsza większa spłata długu
Po dwóch tygodniach Grigorij otrzymał pensję.
Zgodnie z obietnicą przelał dwadzieścia tysięcy.
Żanna zamknęła pierwszą stronę zeszytu.
– Zostało dwadzieścia pięć.
– Mogę oddawać po pięć tysięcy miesięcznie.
– Jak długo?
– Pięć miesięcy.
– W porządku.
Grigorij skinął głową.
– Wyjedziesz dzisiaj?
Żanna spojrzała na Tanię. Stała przy oknie, przyciskając do piersi ręcznik.
– Wyjadę. Ale to nie znaczy, że wszystko zostało zapomniane.
– Nie zapomnimy – powiedziała cicho Tania.
Były to pierwsze od dawna słowa, w których Żanna usłyszała prawdziwą szczerość.
– Nie chciałam zrobić z was wrogów – mówiła dalej Tania. – Po prostu przyjechaliśmy do miasta i się przestraszyliśmy. Nie umiałam normalnie prosić o pomoc.
– Proszenie o pomoc nie jest niczym złym. Problem zaczyna się wtedy, kiedy ktoś zachowuje się tak, jakby wszyscy byli mu coś winni.
Tania skinęła głową.
– Rozumiem.
– Mam nadzieję.
Powrót do domu
Żanna spakowała swoje rzeczy. Tuż przed wyjściem podszedł do niej młodszy syn Grigorija.
– Ciociu Żanno, już więcej do nas nie przyjdziesz?
Przykucnęła obok niego.
– Przyjdę. Ale od teraz będziemy się spotykać po wcześniejszym umówieniu.
– A przyniesiesz ciasteczka?
Żanna się uśmiechnęła.
– Przyniosę, ale tylko jeśli podzielisz się z moim synem.
– Dobrze.
Na klatce schodowej Siergiej sięgnął po jej torbę.
– Ja ją wezmę.
– Nie. Sama poniosę.
– Żanna…
– Poradzę sobie.
Zamilkł.
Torba wcale nie była ciężka. Ciężki był ciężar, który Żanna nosiła przez wszystkie ostatnie miesiące.
Dom bez niespodziewanych gości
Po powrocie Żanna najpierw otworzyła lodówkę.
Była prawie pusta.
Syn stał obok i czekał.
– Mamo, wróciłaś?
– Wróciłam.
– Wujek Grigorij już nie będzie przychodził codziennie?
– Nie.
– A zostały ciasteczka?
Żanna otworzyła szafkę i wyjęła nowe opakowanie.
– Te są dla ciebie.
Chłopiec objął ją w pasie.
Wtedy Żanna uświadomiła sobie, jak bardzo zmęczyło ją ciągłe bycie osobą odpowiedzialną za wszystkich.
Zamówiła produkty na tydzień, ułożyła jadłospis i pierwszy raz od dawna nie kupowała niczego „na zapas” dla niespodziewanych gości.
Wieczorem Siergiej pomagał jej rozkładać zakupy.
– Rozmawiałem z mamą – powiedział. – Nadal uważa, że zachowałaś się zbyt ostro, ale nie będzie się już wtrącać.
– A Grigorij?
– Szuka dodatkowej pracy. Tania też.
Żanna skinęła głową.
– To dobrze.
– Nie żałujesz?
– Czego?
– Że pojechałaś do nich z torbą.
Żanna zastanowiła się chwilę.
– Żałuję, że w ogóle musiałam to zrobić. Ale nie żałuję, że zrobiłam.
– Bałem się, że ode mnie odejdziesz.
– Ja też się bałam. Dlatego tak długo milczałam.
– A teraz?
– Teraz rozumiem, że małżeństwo nie polega na tym, że jedno z małżonków chroni swoich krewnych, a drugie wszystko znosi. Małżeństwo jest wtedy, kiedy oboje chronią wspólny dom.
Siergiej ją objął.
Tym razem Żanna się nie odsunęła.
Nie zamierzała jednak również udawać, że jedna rozmowa wystarczy, by naprawić wszystkie wcześniejsze problemy.
