Etap dziewiąty. Wreszcie moje życie
Rok później siedziałam na werandzie daczy w Syserci.
Formalnie należała do Maszy, ale córka powiedziała mi kiedyś:
— Mamo, traktuj ją jak swój dom. Ja po prostu pilnuję jej przed tymi, którzy chcieliby wszystko dzielić.
Artiom przyjechał z Moskwy.
Masza z Petersburga.
Pieczone mięso, rozmowy, spory o muzykę i wspomnienia z dzieciństwa wypełniały wieczór czymś zwyczajnym i spokojnym.
W pewnym momencie syn zapytał:
— Mamo, naprawdę przez półtora roku wiedziałaś o Kristinie?
— Naprawdę.
— I milczałaś?
— Tak.
— Jak ty to wytrzymałaś?
Zastanowiłam się chwilę.
— Kiedy dokładnie wiesz, po co czekasz, czekanie przestaje oznaczać bezsilność.
Masza pokręciła głową.
— I tak było ryzykownie. Mógł wziąć kolejne kredyty.
— Dlatego Tatiana Siergiejewna śledziła wszystko, co mogła. A najważniejsze dokumenty trzymałam w skrytce bankowej.
— Przeprowadziłaś prawdziwą operację specjalną.
— Bo zwykłe rozmowy z waszym ojcem już nie działały.
Oleg od czasu do czasu pisał do dzieci.
Znalazł pracę jako przedstawiciel handlowy i wynajmował pokój.
Z Kristiną nie utrzymywał już kontaktu.
Później poznał kobietę w swoim wieku, księgową pracującą w firmie budowlanej.
Słyszałam, że od początku ustaliła jedną prostą zasadę:
Każdy płaci za siebie.
Mam nadzieję, że dobrze mu to zrobiło.
Ja otworzyłam trzecią klinikę.
Niewielką, rodzinną placówkę w nowej dzielnicy.
Nazwałam ją imieniem mamy.
Z czasem miałam też więcej wolnego czasu, ponieważ wreszcie zatrudniłam dyrektora wykonawczego i przestałam próbować samodzielnie dźwigać każdy element firmy.
Czasami znajomi pytali:
— Nie żałujesz, że zmarnowałaś dwadzieścia pięć lat?
Nigdy nie uważałam tych lat za stracone.
Były w nich dzieci.
Była nauka.
Pierwsza klinika.
Podróże.
Dobre dni.
Śmiech.
Wspólne chwile, które wtedy naprawdę coś znaczyły.
Problem polegał na czymś innym.
Pewnego dnia to, co było dobre, się skończyło, a ja bardzo długo nie chciałam tego przyjąć.
Żałowałam tylko jednej rzeczy.
Że wcześniej myliłam cierpliwość z miłością.
Tego wieczoru, kiedy Oleg stanął przede mną i powiedział:
„Odchodzę do młodszej”.
Był przekonany, że zadaje mi cios, po którym się nie podniosę.
Wyobrażał sobie zapewne, że ja zostanę przy rozbitym korycie, a on rozpocznie piękne nowe życie u boku kobiety niemal dwa razy młodszej.
Tyle że rozbite koryto okazało się jego.
Ja nadal miałam kliniki.
Miałam dzieci.
Dom.
Pracę.
Przyjaciół.
I możliwość spokojnego dopicia herbaty bez zastanawiania się, jaki kolejny problem Olega będę musiała jutro rozwiązać.
Przez półtora roku czekałam na jego jedno zdanie nie dlatego, że bałam się sama postawić kropkę.
Nie chodziło też o to, że nie miałam odwagi odejść.
Potrzebowałam, żeby to on uwierzył we własne zwycięstwo.
Żeby sam spakował torbę.
Sam wyszedł.
Sam zamknął za sobą drzwi.
Oleg był przekonany, że właśnie wybrał wolność.
Nie wiedział tylko, że ja czekałam na tę chwilę znacznie dłużej niż on.
