Postanowiłam sprawdzić męża i powiedziałam: „Kochanie, zwolnili mnie!”, mimo że dostałam awans. Nakrzyczał na mnie i uznał, że jestem do niczego. Następnego dnia podsłuchałam jego rozmowę z moją teściową. To, co usłyszałam… przeszyło mnie gęsią skórkę…
Jadąc do domu, nagle ogarnęło mnie dziwne uczucie. Co, jeśli Anton nie będzie zadowolony z mojego awansu? Co, jeśli go to zirytuje, a co gorsza, wzbudzi zazdrość? Przecież teraz będę zarabiać więcej od niego. Czy to nie będzie kolejny powód do dystansu? Wiedziałam, że dla mojego męża bycie żywicielem rodziny, tym, który go chroni, zawsze było ważne.
Chociaż oboje pracowaliśmy i dokładaliśmy się mniej więcej po równo do domowego budżetu, on lubił upierać się, że to on jest żywicielem rodziny. Była w tym pewna patriarchalna duma, być może zaszczepiona przez jego staroświecką matkę. Wtedy właśnie wpadłem na ten pomysł.
A co, gdybym sprawdził jego reakcję? Co, gdybym powiedział mu, że nie awansowałem, tylko zostałem zwolniony? Zobaczę, jak zareaguje: czy będzie mnie wspierał w tym trudnym czasie? A potem, kiedy zobaczę jego szczere współczucie i wsparcie, przyznam, że to był żart i że tak naprawdę mam dobre wieści. To prawdopodobnie nie była najmądrzejsza decyzja z mojej strony. Drobna, wręcz głupia.
Ale chciałam mieć pewność, że mój mąż nadal jest przy mnie, że jest gotów mnie wspierać bez względu na wszystko, tak jak obiecał kiedyś przy ołtarzu. Na dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie. Kiedy wróciłam do domu, zastałam Antona siedzącego przy laptopie…
…„Zostałam zwolniona”. Jej reakcja była zupełnie inna, niż się spodziewałam. Zamiast współczucia i wsparcia, na jej twarzy malował się gniew.
Zamknął laptopa i zeskoczył z kanapy.
„Zwolniony. Zostałeś zwolniony”. I to po tym, jak tyle razy ci mówiłem, że musisz być bardziej odpowiedzialny w pracy. Ale nie, zawsze wiesz, co robić, zawsze robisz wszystko po swojemu.
Byłem tak zszokowany jego reakcją, że nie mogłem wykrztusić ani słowa.
