le zanim zaczęła ponownie sprzątać, Ionuț delikatnie wyjął go z jej ręki.
– Zostaw.
Spojrzała na niego zaskoczona.
– To ja nabrudziłem.
Zaczął wycierać ślady po swoich butach.
Doina obserwowała scenę w milczeniu.
Po raz pierwszy odkąd pojawiła się w ich domu, nie miała żadnej rady do udzielenia.
Mariana weszła do kuchni po talerz, którego użyła do swojej małej demonstracji.
Kiedy przechodziła obok teściowej, Doina powiedziała cicho:
– Nie chciałam, żebyś poczuła się źle.
Mariana zatrzymała się.
– W takim razie następnym razem, kiedy ktoś będzie próbował sprawić, żebym poczuła się źle, proszę się nie śmiać.
Nie powiedziała tego złośliwie.
Właśnie dlatego te słowa zabrzmiały jeszcze mocniej.
Tego wieczoru zjedli rybę kupioną przez Ionuța niemal w całkowitym milczeniu.
Następnego ranka Doina oznajmiła, że wraca do domu.
Nikt jej nie wyrzucił.
Nikt się z nią nie pokłócił.
Po prostu spakowała rzeczy, a przed wyjściem zatrzymała się w przedpokoju obok Mariany.
– Może czasami za bardzo się wtrącam – przyznała.
Dla Doiny było to prawdopodobnie najbliższe przeprosinom, na jakie mogła się zdobyć.
Mariana lekko się uśmiechnęła.
– Czasami.
Kiedy drzwi się zamknęły, Ionuț przez chwilę stał w przedpokoju.
– Wczoraj wieczorem zachowałem się jak idiota.
– Tak.
Uniósł zaskoczony brwi.
– Nawet nie będziesz zaprzeczać?
– Nie.
Po raz pierwszy od dawna oboje się roześmiali.
Ale Mariana wiedziała, że najważniejsze nie były ani talerz, ani kapcie, ani nawet mina Doiny.
Najważniejszy był moment, w którym przestała mylić spokój z milczeniem.
Przez lata wierzyła, że dobra żona powinna czasem odpuścić, zignorować kilka słów i unikać konfliktów.
Tego wieczoru zrozumiała różnicę.
Można wybaczyć żart.
Można przejść nad błędem do porządku dziennego.
Ale nie trzeba pozwalać, żeby brak szacunku stał się nawykiem tylko po to, żeby w domu panował spokój.
Od tamtego wieczoru Ionuț już nigdy nie poprosił Mariany, żeby przyniosła mu kapcie.
Nawet w rękach.
A tym bardziej w zębach.
