Czy ich małżeństwo miało jeszcze szansę?
Ilja nie odpowiedział od razu. W końcu, wyraźnie niepewny, zadał pytanie, którego Nastia mogła się po nim nie spodziewać.
Chciał wiedzieć, czy dla nich dwojga istnieje jeszcze jakaś szansa.
Nastia nie powiedziała ani „tak”, ani „nie”. Nie chciała dawać mu łatwej obietnicy tylko dlatego, że wreszcie zaczął mówić o ratowaniu ich relacji.
Odpowiedziała wprost: szansa może pojawić się dopiero wtedy, gdy oboje przestaną się okłamywać i zaczną naprawdę żyć, zamiast udawać, że problemy nie istnieją.
Nie chodziło już o zachowanie pozorów małżeństwa ani o wykonywanie przypisanych ról wtedy, gdy było to komuś wygodne. Jeśli mieli jeszcze próbować być razem, potrzebowali szczerości.
Po raz pierwszy Ilja się z tym zgodził.
Powiedział, że chce spróbować.
Granice zamiast kolejnych pozorów
Nastia nie wycofała swoich słów ani nie zapomniała o złożonym pozwie rozwodowym. Jedna rozmowa nie mogła automatycznie naprawić tego, co przez długi czas nie działało.
Zmieniło się jednak coś istotnego: po raz pierwszy otwarcie powiedziała, czego nie będzie już akceptować.
Pomogła teściowej, ponieważ sama tak zdecydowała, ale nie pozwoliła zamienić tej pomocy w obowiązek. Przyznała również, że zachowanie męża ją zraniło i że nie zamierza dłużej tego ukrywać.
Ilja natomiast po raz pierwszy zgodził się, że dalsza próba ratowania ich związku nie może polegać na unikaniu trudnych tematów.
Nie wiedzieli jeszcze, dokąd doprowadzi ich ta decyzja. Wiedzieli tylko, że jeśli ma pojawić się jakakolwiek szansa, tym razem wszystko musi zacząć się od prawdy.
