– UTRZYMUJE?! – prawie się zadławiłam oburzeniem. – Zarabiam dwa razy więcej niż Andriej! Opłacam to mieszkanie, rachunki, większość jedzenia! Pracuję po dwanaście godzin na dobę, podczas gdy twój drogocenny syn…
– Lena, przestań! – Andriej spróbował stanąć między nami. – Mówisz teraz okropne rzeczy!
– Mówię PRAWDĘ! – odepchnęłam go. – Prawdę, której nie chcesz uznać! Przyprowadziłeś tu ludzi, nie pytając mnie, bo uważasz, że masz prawo rozporządzać moim mieszkaniem!
– Przecież jest duże! – wrzasnął Aleksiej. – Osiemdziesiąt metrów! Żal ci, czy co?!
– Nie żal mi! Jest mi przykro! Jest mi obrzydliwie! Nie rozumiecie?! Nie chodzi o metry kwadratowe! Chodzi o to, że mnie nie zapytano! Ze mną się nie liczono! Postawiono mnie przed faktem dokonanym!
– Ty byś się i tak nie zgodziła! – krzyknął Andriej, a w jego głosie przebiła się złość. – Zawsze jesteś niezadowolona! Zawsze coś ci nie pasuje! Pomagam rodzinie, a ty robisz awanturę!
– Moja matka i brat będą z nami mieszkać! – oświadczył, a te słowa zabrzmiały jak wyrok. – Chcesz czy nie! Postanowione!
Spojrzałam na niego. Na tego mężczyznę, z którym przeżyłam pięć lat. Z którym planowałam dzieci, przyszłość, starość. I nagle zrozumiałam, że go nie poznaję. A może nigdy go nie znałam.
– Postanowione – powtórzyłam cicho. – Rozumiem.
Walentyna Pietrowna uśmiechnęła się triumfująco.
– No i dobrze, że w końcu pani zrozumiała. Zawsze mówiłam Andriuszy, że w rodzinie musi być porządek i mąż powinien…
– Pakujcie się – przerwałam jej. – Wszyscy troje. I wynoście się z mojego mieszkania.
Zapadła śmiertelna cisza.
– Co? – Andriej wytrzeszczył na mnie oczy. – Ty… żartujesz?
– Nie. Mówię absolutnie poważnie. Macie dwadzieścia minut na spakowanie się i wyjście.
– Lena, nie możesz…
– Mogę. To moje mieszkanie. Tylko moje. I mam pełne prawo decydować, kto tu mieszka.
– Ty… wyganiasz moją MATKĘ?! – głos Andrieja przeszedł w krzyk.
– Wyganiam was wszystkich troje. Ciebie, twoją matkę i twojego brata.
– Jak śmiesz! – Walentyna Pietrowna była purpurowa. – Nie pozwolę ci tak rozmawiać z moim synem!
– Nie pozwoli mi pani? – zrobiłam krok w jej stronę, a ona mimowolnie się cofnęła. – Przyjechała pani do obcego mieszkania bez zaproszenia! Siedzi pani na mojej kanapie, pije herbatę z mojego kubka i poucza mnie, jak mam się zachowywać?
– To dom mojego syna!
– Nie. To MÓJ dom. I nie jesteście tu potrzebni. Nikt z was.
Aleksiej zrobił krok do przodu, groźnie zaciskając pięści.
– Słuchaj no, ty chyba całkiem pojechałaś! Tak nie można rozmawiać ze starszymi!
– Jeszcze jedno słowo – spojrzałam mu w oczy – a wzywam policję. Za nielegalne wtargnięcie do cudzego mieszkania.
– Lena, przestań! – Andriej chwycił mnie za rękę. – Nie rozumiesz, co mówisz! Gdzie oni pójdą?!
– Mam to gdzieś – uwolniłam rękę. – Do hotelu. Na wynajem. Do znajomych. To nie mój problem.
– Nie twój?! To moja rodzina!
– Której interesy postawiłeś ponad moimi. Której pozwoliłeś wtargnąć do naszego domu bez mojej zgody. I tak, Andriej, skoro dokonałeś wyboru – żyj z konsekwencjami.
– Nie wyjdę – skrzyżował ręce na piersi. – To też mój dom. Jestem mężem, mam prawo…
– Nie masz żadnych praw – wyjęłam telefon. – To mieszkanie zostało kupione przeze mnie przed ślubem. Nie mamy umowy przedmałżeńskiej, ale mam dokumenty własności. Jesteś tu zameldowany, to prawda. Ale mogę cię wymeldować przez sąd. Na razie jestem właścicielką i proszę was wszystkich o opuszczenie mojego terytorium.
– Naprawdę wezwiesz policję? Jestem twoim mężem!
Wybrałam numer i spojrzałam na niego.
– Wezwę, jeśli nie wyniesiecie się w ciągu dwudziestu minut. Chcecie sprawdzić?
Zapadła ciężka cisza. Walentyna Pietrowna patrzyła na mnie z nienawiścią, Aleksiej mamrotał coś pod nosem, Andriej stał blady, zesztywniały, z obłędem w oczach.
– Nie wierzę – szepnął. – Nie wierzę, że to robisz. Przez co? Przez to, że chciałem pomóc rodzinie?
– Nie – pokręciłam głową. – Przez to, że nie uznałeś za stosowne omówić tego ze mną. Przez to, że moje pragnienia, moje zdanie, mój komfort nic dla ciebie nie znaczą. Przez to, że myślisz, iż masz prawo podejmować decyzje za nas oboje.
– Jesteśmy mężem i żoną…
– Byliśmy – poprawiłam. – Byliśmy mężem i żoną. A teraz nawet nie wiem, kim jesteśmy.
– Andriej, nie poniżaj się! – warknęła Walentyna Pietrowna. – Chodźmy stąd! Nie zostaniemy tam, gdzie nas nie cenią! Na pewno ma już kogoś innego, skoro tak łatwo cię wygania! Nie wiesz, czy ona jeździ w delegacje, czy po facetach się włóczy!
Nie raczyłam jej odpowiedzieć. Po prostu patrzyłam na Andrieja.
– Czternaście minut – powiedziałam.
Patrzył na mnie jeszcze kilka sekund, po czym gwałtownie odwrócił się i wyszedł z kuchni. Słyszałam, jak chodzi po sypialni, trzaskają szafki, szeleszczą reklamówki.
Walentyna Pietrowna obrzuciła mnie spojrzeniem pełnym nienawiści.
– Pożałujesz tego. Andriej to wspaniały mężczyzna, straciłaś go przez własną głupotę.
– Możliwe – wzruszyłam ramionami. – Ale to będzie moja głupota i moje żale. W moim mieszkaniu.
Prychnęła i wyszła. Aleksiej zawahał się, najwyraźniej zastanawiając się, czy jeszcze coś powiedzieć, po czym machnął ręką i poszedł za matką.
Zostałam sama w kuchni. Usiadłam na krześle, bo nogi nagle zmiękły. Ręce mi drżały. W środku wszystko płonęło, ale jednocześnie czułam dziwną pustkę.
Co ja zrobiłam?
Ale nie. Postąpiłam słusznie. Nie mogłam pozwolić im się tak zachowywać. Nie mogłam pozwolić Andriejowi ignorować mnie, rozporządzać moim życiem, moją przestrzenią bez mojej zgody. Jeśli ulegnę teraz, co będzie dalej? Wprowadzą się tutaj, a „tydzień-dwa” rozciągnie się na miesiące. Walentyna Pietrowna zacznie dyktować, jak prowadzić dom, co gotować, jak się ubierać. Aleksiej będzie się wylegiwał na kanapie, grał w komputer do nocy, żarł moje jedzenie. A Andriej… Andriej będzie uważał, że tak trzeba, że mam się pogodzić, bo to jego rodzina.
Nie.
Wybrałam siebie. Po raz pierwszy od dawna.
Po piętnastu minutach stali w przedpokoju z torbami. Andriej nie patrzył na mnie. Walentyna Pietrowna uśmiechała się pobłażliwie, najwyraźniej pewna, że za kilka dni zadzwonię, będę szlochać w słuchawkę i błagać, żeby wrócił.
Myliła się.
– Klucze – wyciągnęłam rękę.
Andriej w milczeniu położył pęk na mojej dłoni. Jego palce zatrzymały się na chwilę na moich, ale odsunęłam rękę.
– Rzeczy odbierzesz w weekend. W sobotę, od dziesiątej do dwunastej. Będę w domu.
Skinął.
– Lena…
– Idźcie – poprosiłam zmęczonym głosem. – Po prostu idźcie.
Wyszli. Drzwi się zamknęły. Oparłam się o nie plecami, powoli osunęłam na podłogę i siedziałam tak, obejmując kolana, aż za oknem zrobiło się ciemno.
Potem wstałam, przeszłam do salonu. Wzięłam kubek, z którego piła Walentyna Pietrowna, i dokładnie go umyłam. Wyprostowałam poduszki na kanapie, zetarłam ślady ze stolika kawowego.
Otworzyłam okno, wpuszczając chłodne jesienne powietrze. Pachniało deszczem i wolnością.
Mieszkanie znów było moje.
I, co dziwne, po raz pierwszy od wielu miesięcy poczułam, że mogę oddychać pełną piersią.
