Wiejski dom Swietłany Pietrowny przywitał ich przytłaczającą ciszą. Sama gospodyni, otwierając drzwi, nie spodziewała się zobaczyć na progu nie tylko syna, ale i Aliny. Jej twarz momentalnie skamieniała. „Czego tu chcecie?” – wycedziła, nie zapraszając do środka. – „Musimy porozmawiać, mamo” – powiedział stanowczo Cyryl, odsuwając ją i wchodząc do domu. Alina weszła za nim. W domu panował bałagan. Rzeczy były porozrzucane, na stole stały brudne naczynia. Żadnego remontu oczywiście nie było śladu. „Nie będę z nią rozmawiać” – oświadczyła Swietłana Pietrowna, wskazując na Alinę. – „Dopóki nie odda pieniędzy, nie mam o czym z nią rozmawiać”. Cyryl położył na stole przed matką kopię jej umowy kredytowej. „Wiemy, na co wzięłaś pieniądze, mamo. I to nie był remont”.
Swietłana Pietrowna zbladła. Spojrzała na papier, potem na syna, a jej pewność siebie zaczęła topnieć. „Nie rozumiem, o czym mówisz”. – „Przestań kłamać!” – głos Cyryla zerwał się na krzyk. Nigdy nie pozwalał sobie tak mówić z matką. – „Oddałaś pieniądze jakiemuś oszustowi! Wlazłaś w aferę, a teraz chcesz, żeby Alina płaciła za twoją chciwość i głupotę! Czy ty w ogóle rozumiesz, co zrobiłaś?” Swietłana Pietrowna opadła na krzesło. Jej ramiona opadły, nagle z groźnej szantażystki zamieniła się w zagubioną starszą kobietę. „Obiecywał…” – wyszeptała. „Mówił, że to dobra inwestycja. Że za trzy miesiące oddam i kredyt, i jeszcze będę na plusie… Chciałam jak najlepiej. Chciałam wam pomóc, żebyście nie musieli się harować…” – „Nam pomóc?” – gorzko zaśmiała się Alina. Nie czuła już złości, tylko zmęczenie i litość. – „Nie pomogła nam pani, Swietłano Pietrowna. Próbowała pani zniszczyć naszą rodzinę”. Zapadła cisza. Swietłana Pietrowna zakryła twarz rękami i bezgłośnie zapłakała. To nie były manipulacyjne łzy, ale prawdziwe, rozpaczliwe szlochanie kogoś, kto uświadomił sobie głębię swojego błędu. Cyryl usiadł obok niej. Nie przytulił jej, nie pocieszał. Po prostu siedział obok, dając jej się wypłakać. „Co teraz będzie?” – zapytała przez łzy. – „Wyrzucą mnie z domu…” – „Nikt cię nie wyrzuci” – powiedział Cyryl równym głosem. – „Jutro idziemy na policję i składamy zawiadomienie o oszustwie. Szans na odzyskanie pieniędzy jest mało, ale trzeba to zrobić. Potem idziemy do banku i prosimy o restrukturyzację długu. Będziesz musiała sprzedać coś wartościowego. Może będziesz musiała znaleźć dorabiać. Będę ci pomagał, jak obiecałem, małą kwotą co miesiąc. Ale reszta – sama. Musisz nauczyć się brać odpowiedzialność za swoje czyny”. Wstał. „Alina nie da ci ani grosza. I nigdy więcej nie zwrócisz się do niej z podobnymi żądaniami. I w ogóle z jakimikolwiek żądaniami. Zrozumiałaś mnie, mamo?” Swietłana Pietrowna powoli skinęła głową, nie podnosząc wzroku. Upokorzenie było całkowite.
Wracali w milczeniu. Droga do miasta wydawała się nieskończona. Kryzys minął, ale zwycięstwa nie było czuć. „Zrobiłeś wszystko dobrze” – powiedziała Alina, gdy już podjeżdżali pod dom. Położyła rękę na jego ramieniu. – „Wiem” – odpowiedział Cyryl, patrząc prosto przed siebie. – „Ale nie jest mi lżej. Jakbym stracił dziś matkę”. – „Może” – odpowiedziała cicho Alina. – „A może po prostu w końcu dorosłeś”.
Relacje z teściową nigdy się nie ułożyły. Swietłana Pietrowna kontaktowała się z synem tylko w sprawach służbowych, sucho i zdystansowanie. Rzeczywiście złożyła zawiadomienie, sprzedała stary samochód po ojcu i trochę biżuterii, zatrudniła się jako sprzątaczka w miejscowej szkole. Spłacała swój kredyt, zacisnąwszy zęby. Nigdy więcej nie poprosiła o pomoc i nie wspomniała o pieniądzach Aliny. Ich małżeństwo z Cyrylem przetrwało, zahartowane tym testem, ale między nimi na zawsze pozostała cienka rysa – pamięć o tym, jak blisko podeszli do krawędzi przepaści, wykopanej rękami najbliższej dla Cyryla osoby. Czasami, patrząc na męża, Alina widziała w jego oczach cień tamtego bólu i rozumiała, że niektóre rany nie goją się do końca, a po prostu przestają krwawić.
