„W sejfie?”
„Nie. W walizce. Jeśli coś pójdzie nie tak, powiemy, że to zaplanowała”.
Stali się teraz nieostrożni, pijani zwycięstwem. Arogancja czyni ludzi głośnymi. Chciwość czyni ich niechlujnymi.
Kiedy wyszli, zaczekałem trzydzieści sekund.
Potem usiadłem.
Moje ręce się trzęsły, ale umysł miałem lodowaty.
Wyjęłam fiolkę z bukietu, zamknęłam ją i wsunęłam do woreczka awaryjnego wszytego pod sukienkę. Potem wyjęłam telefon.
Na ekranie wyświetliła się wiadomość od mojego prawnika.
Mamy wszystko. Policja w pogotowiu. Zarząd powiadomiony. Decyzja należy do ciebie.
Spojrzałem na sfałszowane podpisy. Papiery ukryte w mojej walizce. Obrączkę na palcu.
Daniel myślał, że ożenił się z bogatą kobietą.
Ożenił się z pułapką.
Odpowiedziałem jednym kciukiem.
Poczekaj do śniadania. Chcę świadków.
Poranek nastał złoty i okrutny.
Weszłam do jadalni, wciąż w sukni ślubnej, bez welonu, z włosami spiętymi do tyłu i twarzą na tyle bladą, że mogłaby im się spodobać. Daniel stał na czele stołu obok swojej matki, otoczony przez krewnych, inwestorów i dwóch członków zarządu Hale Medical.
Uśmiechnął się zbyt promiennie.
„Moja żona miała ciężką noc” – oznajmił. „Ale mamy wspaniałe wieści”.
Jego matka uniosła kieliszek. „Nowa rodzina. Nowa przyszłość. Nowy rozdział w historii Hale Medical”.
Usiadłem powoli.
Daniel położył przede mną teczkę. „Clara, kochanie, powinniśmy im powiedzieć razem”.
Spojrzałem na folder.
A potem na niego.
„Co im powiedzieć?”
Przez jego twarz przemknął błysk.
„Że przeniosłeś swoje udziały na mnie. Dla stabilności firmy.”
Z jego strony rodziny dobiegły westchnienia i pomruki zadowolenia.
Członkowie mojego zarządu nie byli uśmiechnięci.
Matka Daniela pochyliła się w moją stronę. „Nie bądź nieśmiała. Podjąłeś właściwą decyzję”.
Podniosłem dokumenty. Przyjrzałem się podpisom. Pozwoliłem, by cisza się przeciągnęła, aż nawet sztućce zdawały się bać poruszenia.
Wtedy powiedziałem: „To nie jest mój podpis”.
Daniel się roześmiał. „Byłeś wzruszony. Podpisałeś się za późno”.
„Nie” – powiedziałem spokojnie. „Byłem pod łóżkiem”.
Jego twarz stała się pusta.
Pokój zamarł.
Szklanka jego matki zatrzymała się w połowie drogi do ust.
Spojrzałem na nią. „Powinnaś wiedzieć, że kamery w apartamencie dla nowożeńców nagrywają dźwięk”.
Daniel wyszeptał: „Clara…”
Podniosłem jeden palec.
Część 3:
Mój prawnik wszedł bocznymi drzwiami z dwoma policjantami, moim konsultantem ds. bezpieczeństwa i dr. Mensahem, przewodniczącym komisji ds. etyki. Za nimi rozświetlił się ekran projektora.
