Anastazja zaczęła bać się własnego męża
Dmitrij przez kilka sekund nie potrafił zrozumieć sensu jej słów.
— Przede mną?
Anastazja skinęła głową.
Za oknem hotelu miasto powoli pogrążało się w wieczornym półmroku. Z ulicy dochodził odgłos naczyń, zamykanych drzwi i przejeżdżających samochodów. Zwyczajne życie toczyło się dalej, jakby nic szczególnego się nie wydarzyło.
Dla Dmitrija wszystko przestało być jednak zwyczajne.
— Nie twierdzę, że chciałeś zrobić mi krzywdę — powiedziała Anastazja. — Mówię tylko, że pięć lat temu przestałam rozumieć, kim jesteś.
Dmitrij usiadł.
— W takim razie wyjaśnij.
Anastazja długo mu się przyglądała. Wyglądała tak, jakby próbowała zdecydować, od którego wspomnienia zacząć.
— Miesiąc przed wyjazdem zacząłeś zapominać różne rzeczy.
— Jakie?
— Rozmowy. Spotkania. Rzeczy, które mówiłeś mi poprzedniego dnia.
Dmitrij chciał natychmiast zaprzeczyć.
Nie zrobił tego.
Niektóre wspomnienia zaczęły bowiem wracać bez jego zgody.
Pewnego dnia znalazł w telefonie wiadomość, której wysłania nie pamiętał.
Innym razem znalazł bilet kolejowy, choć był przekonany, że nigdzie się nie wybierał.
Były również fotografie wykonane w nocy, kiedy według własnej pamięci spał.
Anastazja pytała wtedy:
„Jesteś pewien, że nic się z tobą nie dzieje?”
A on odpowiadał:
„Wszystko sobie wymyślasz”.
Anastazja spuściła wzrok.
— Zaczęłam robić notatki.
Wyjęła z torby cienki notes.
Na pierwszej stronie widniała data.
Pod nią krótkie zapiski.
23:40. Dmitrij wyszedł z mieszkania.
02:15. Wrócił. Nie pamięta, że wychodził.
03:10. Powiedział, że był w domu przez cały czas.
Następny dzień. Znalazłam w jego kieszeni klucz, którego nigdy wcześniej nie mieliśmy.
Dmitrij przewracał kolejne kartki coraz szybciej.
Niektóre notatki były zapisane drżącym pismem.
Im dalej czytał, tym wyraźniej widział, że dla Anastazji nie były to pojedyncze dziwne sytuacje. Powstał wzorzec, którego ona sama nie potrafiła wyjaśnić.
Na ostatniej stronie znajdowało się tylko jedno zdanie:
„Jeżeli coś mi się stanie, nie wierz człowiekowi, który powie, że wie, gdzie byłam”.
Dmitrij spojrzał na nią.
— Ty to napisałaś?
— Tak.
— Dlaczego mi tego nie pokazałaś?
Anastazja patrzyła na niego spokojnie.
— Bo tamtej nocy zapytałeś mnie, dlaczego w ogóle ci ufam.
Dmitrij zamknął notes.
W jego pamięci pojawił się obraz kobiety siedzącej naprzeciwko.
Nie tej, którą stracił pięć lat wcześniej.
Lecz tej, którą być może zaczął tracić znacznie wcześniej, nawet tego nie zauważając.
Klucz z numerem 17
Następnego ranka nie pojechali na lotnisko.
Anastazja nalegała, aby spotkali się z kobietą, której Dmitrij wcześniej nigdy nie widział.
Miała na imię Samira.
Była starszą kobietą. Czekała w małej kawiarni w pobliżu targu. Przez cały czas trzymała dłoń na filiżance, jakby ogrzewała nie palce, lecz dawno przechowywane wspomnienie.
— Wiedziałam, że wrócicie — powiedziała.
Dmitrij spojrzał na nią uważnie.
— Znała mnie pani?
— Nie.
Samira spojrzała na Anastazję.
— Ale znałam ją.
Dmitrij milczał.
Samira wyjęła z torby kopertę.
— Pięć lat temu pańska żona poprosiła mnie, żebym to zachowała.
W środku znajdował się niewielki klucz.
Stary, mosiężny.
Na jego powierzchni widniał numer 17.
Była również kartka.
„Jeżeli Dmitrij znajdzie mnie wcześniej, niż będę gotowa, przekażcie mu klucz. Jeżeli zapyta, gdzie znajduje się zamek, powiedzcie: tam, gdzie zaczyna się pamięć”.
Dmitrij przeczytał tekst dwukrotnie.
— Co to znaczy?
Anastazja pobladła.
— Nie pamiętam.
— Sama to napisałaś.
— Tak.
Zamknęła oczy.
— Ale nie pamiętam po co.
Po raz pierwszy Dmitrij nie zobaczył na jej twarzy ostrożności ani świadomie ukrywanej tajemnicy.
Zobaczył prawdziwe zagubienie.
I wtedy pojawiła się jeszcze bardziej niepokojąca możliwość.
Pięć lat spędzonych z dala od domu mogło nie być jedynie ucieczką.
Mogło chodzić również o próbę odzyskania własnych wspomnień.
Samira wstała.
— Musicie wrócić do tamtego hotelu.
— Nadal istnieje?
— Tak.
— A numer siedemnaście?
Samira spojrzała na nich tak, jakby odpowiedź na to pytanie od dawna czekała na właściwą osobę.
— To nie numer pokoju.
Wskazała klucz.
— To skrytka.
Skrytka, w której czekała przeszłość
Stary hotel wyglądał niemal tak samo jak pięć lat wcześniej.
A jednak Dmitrijowi wszystko wydawało się mniejsze.
Korytarz.
Schody.
Recepcja.
Nawet żyrandol, który przez pięć lat pamiętał jako ogromny, teraz wyglądał prawie jak zabawka.
Być może nie zmienił się hotel.
Zmieniła się perspektywa człowieka, który wracał do miejsca związanego z najważniejszym wydarzeniem własnego życia.
Przy ścianie niedaleko służbowego wejścia znajdował się rząd metalowych skrytek na dokumenty.
Dmitrij zaczął sprawdzać numery.
Znalazł siedemnastkę.
Była zamknięta.
Włożył klucz.
Zamek ustąpił bez oporu.
W środku leżała jedna teczka.
Nie było na niej nazwiska.
Dmitrij otworzył ją ostrożnie.
Na pierwszej stronie znajdowała się jego fotografia.
Na drugiej fotografia Anastazji.
Na trzeciej Artioma.
Dalej były dziesiątki stron.
Daty.
Obserwacje.
Krótkie zapiski.
Fragmenty dokumentacji, których znaczenia nie rozumieli.
Dmitrij czytał, próbując połączyć poszczególne elementy w logiczną całość.
W końcu dotarł do zdania, które sprawiło, że znieruchomiał.
„Obiekt Dmitrij Woronow nie jest inicjatorem zniknięcia. Sam jest przyczyną, dla której eksperyment trzeba było przerwać”.
Dmitrij poczuł, jak gardło mu się zaciska.
— Jaki eksperyment? — wyszeptał.
Anastazja zabrała teczkę.
Przewróciła kolejną stronę.
Potem jeszcze jedną.
Nagle się zatrzymała.
Na ostatniej stronie ktoś napisał ręcznie:
„Jeżeli Anastazja wróci, nie mówić jej od razu prawdy. Sama musi przypomnieć sobie, dlaczego poprosiła, aby zniknąć”.
Pod tekstem znajdowała się data.
Sprzed pięciu lat.
A pod datą podpis.
Dmitrija.
Patrzył na własne nazwisko tak długo, aż litery zaczęły mu się rozmazywać przed oczami.
— Nie napisałem tego.
Anastazja nie odpowiedziała od razu.
Po prostu na niego patrzyła.
W jej spojrzeniu nie było oskarżenia. Było coś gorszego: obawa, że dokładnie tego spodziewała się przez wszystkie lata.
— Właśnie tego bałam się dowiedzieć — powiedziała cicho.
Dmitrij spojrzał ponownie na podpis.
Był przekonany, że go nie złożył.
Jednocześnie kilka godzin wcześniej sam czytał notatki dotyczące okresów, których również nie pamiętał.
Nie mógł więc już traktować własnej pamięci jak niepodważalnego dowodu.
Wtedy w pustym korytarzu rozległ się dźwięk otwieranych drzwi.
Ktoś wszedł do hotelu.
Kroki były spokojne.
Nieśpieszne.
Pewne.
Dmitrij podniósł głowę.
Na końcu korytarza stał Artiom.
Był sam.
Nie wyglądał na człowieka zaskoczonego tym, że ich widzi.
Nie zapytał, skąd się tam wzięli.
Nie przywitał się.
Spojrzał jedynie na otwartą skrytkę i teczkę w dłoniach Anastazji.
— W końcu znaleźliście dokumenty — powiedział.
Dmitrij zrobił krok w jego stronę.
Przez pięć lat uważał tego człowieka za przyjaciela, który pomagał mu przetrwać zniknięcie żony.
Teraz nie był już pewien nawet tego, czy tamta pomoc kiedykolwiek była szczera.
Artiom nie próbował uciekać.
Nie wyglądał również na przestraszonego.
Zrobił krótką pauzę, jakby chciał upewnić się, że każde następne słowo zostanie dobrze zapamiętane.
— Teraz najtrudniejsze będzie ustalić, do którego z was ta teczka naprawdę należy.
I w tym momencie Dmitrij zrozumiał, że odnalezienie Anastazji nie zakończyło pięcioletniej historii.
Tak naprawdę dopiero ją rozpoczęło.
