Nowy początek
Złożyłam pozew o rozwód po cichu. Adwokat okazał się sprytny – wyjaśnił, że mieszkania zostają przy mnie, nie ma co dzielić. Dima nie pracował oficjalnie przez całe osiem lat, nie ma dowodów na wkład w nieruchomości. Gdy wręczyłam Dimie dokumenty rozwodowe, początkowo nie uwierzył. „Lenka, co ty? Przecież żyjemy normalnie!” „Normalnie? Ja haruję jak wół, ty leżysz na kanapie, twoja matka mnie terroryzuje. To normalne?” „No mama czasem przesadza… Porozmawiajmy!” Nie było o czym rozmawiać.
Dziś przyszli we trójkę. Z groźbami, obietnicami, łzami. „Jesteś nam dłużna! Osiem lat Dimoczka na ciebie poświęcił!” „Co poświęcił? Moje zdrowie? Moje pieniądze? Moją młodość?” „Będziemy się sądzić! Odzyskamy połowę!” „Szerokiej kieszeni. Do mojego mieszkania nie macie żadnych praw – nawet cegły z niego nie dostaniecie. Oto wyrok sądu – majątek nie podlega podziałowi.” „Pożałujesz! Zostaniesz sama! Starą panną! Kto będzie chciał ciebie w wieku trzydziestu dwóch lat?” „Lepiej sama, niż z twoim maminsynkiem. Osiem lat w błoto! Ale wiecie co? Jestem wam wdzięczna.” „Za co?” – zdziwiła się teściowa. „Za lekcję. Teraz dokładnie wiem, kogo nie wpuszczać do swojego życia. Koniec rozmowy. Dima, pakuj manatki. Daję trzy dni.”
Wyszli, trzaskając drzwiami. Dima coś mamrotał o niesprawiedliwości życia. Teściowa obiecywała rzucać klątwy. Teść milczał – jak zawsze. Zaparzyłam herbatę, usiadłam przy oknie. W nowym mieszkaniu po ciotce są panoramiczne okna – całe miasto jak na dłoni. Cisza. Spokój. Wolność. Telefon eksplodował wiadomościami. Znajomi Dimy, jego rodzina – wszyscy rzucili się uczyć mnie życia. Dodawałam numery do czarnej listy. Ostatnia wiadomość od Dimy: „Jeszcze pożałujesz. Mama mówi, że takie jak ty umierają w samotności.” Zaśmiałam się i odpisałam: „Przekaż mamie – lepiej umrzeć w samotności we własnym mieszkaniu, niż żyć w piekle z wami.” Potem usunęłam jego numer. Na zawsze. Za oknem zachodziło słońce. Nowe życie zaczynało się właśnie teraz. Bez teściowej, bez „Dimoczki”, bez „mama mówi”. Tylko ja i moje dwa mieszkania. I wiecie co? To mi w zupełności wystarczy.
