To, co kiedyś było chwilą relaksu, stało się stresującym obowiązkiem.
Kupiłam różne żele pod prysznic, dezodoranty, pudry i perfumy, rozpaczliwie szukając czegoś, co zamaskuje zapach, który Jacob rzekomo wyczuł.
Pomimo wszystkiego, co robiłam, stawałam się coraz bardziej skrępowana.
Ciągle zastanawiałam się, czy źle pachnę, czy inni to zauważają i czy Jacob po cichu mnie ocenia.
Kilka tygodni później, kolejnego spokojnego wieczoru…
Vening, poprosił mnie o kolejną rozmowę.
Napięcie na jego twarzy zwiastowało trudną rozmowę.
„Soph, naprawdę cię lubię, ale prysznice tylko pogarszają sprawę” – wyznał.
Potem zawahał się, zanim powiedział to, czego, jak twierdził, unikał.
„Nie chciałem cię urazić, ale poprosiłem cię, żebyś częściej brała prysznic, bo masz problem z nieprzyjemnym zapachem ciała”.
Te słowa były upokarzające.
Nikt nigdy wcześniej nie wspominał mi o takim problemie. Sama nigdy go nie zauważyłam. Jednak usłyszenie tego od kogoś, komu ufałam, sprawiło, że zakwestionowałam swoją intuicję.
Zmieniłam już swoje nawyki, wydałam pieniądze na nowe produkty i martwiłam się o swoje ciało.
A teraz Jacob mówił mi, że nic nie działało.
Po tej rozmowie obsesyjnie szukałam wyjaśnienia.
Badałam możliwe przyczyny nieprzyjemnego zapachu ciała, problemy zdrowotne, metody leczenia i specjalistyczne produkty.
Półki w mojej łazience zapełniały się coraz droższymi mydłami, sprayami i pudrami. Kupowałam wszystko, co obiecywało całkowitą ochronę przed nieprzyjemnym zapachem.
Ale im bardziej się starałam, tym bardziej oddalałam się od własnej percepcji.
Nie ufałam już temu, co czułam, a czego nie.
Ufałam Jacobowi.
Ten okres wyczerpał mnie emocjonalnie.
To, co zaczęło się jako troska o higienę, przerodziło się w głębsze kwestionowanie własnej wartości i poświęceń, na jakie byłam gotowa, aby zadowolić kogoś innego.
W końcu osiągnęłam punkt krytyczny i umówiłam się na wizytę u dr. Lewisa.
Siedząc w jego gabinecie, byłam rozdarta między lękiem a nadzieją. Po miesiącach zmieniania mojego zachowania w odpowiedzi na skargi Jacoba, potrzebowałam profesjonalnej opinii.
Opisałam mu wszystko.
Opowiedziałam o dodatkowych prysznicach, produktach, ciągłym niepokoju i powtarzających się zarzutach Jacoba, że mam problem z nieprzyjemnym zapachem.
W trakcie mojej wypowiedzi wyraz twarzy dr Lewis zmienił się z profesjonalnego zaniepokojenia w autentyczne zdumienie.
„Sophie, nie czuję żadnego zapachu” – stwierdziła bez ogródek.
Jej słowa powinny mnie uspokoić.
Zamiast tego, doprowadziły mnie do łez.
Tak bardzo uzależniłam się od wersji wydarzeń Jacoba, że nawet potwierdzenie lekarskie było trudne do przyjęcia.
Zdesperowana, by mieć pewność, poprosiłam ją o wykonanie badań.
Chciałam wiedzieć, czy istnieje jakaś choroba podstawowa, która powoduje coś, czego nie potrafię wykryć.
Dr Lewis się zgodziła.
Testy obejmowały kilka możliwości, w tym zaburzenia hormonalne, zaburzenia metaboliczne i inne schorzenia, które mogą wpływać na zapach ciała.
Oczekiwanie na wyniki było bolesne.
Część mnie miała nadzieję, że coś znajdą, bo wtedy przynajmniej twierdzenia Jacoba będą miały sens.
Z drugiej strony martwiłam się, że coś jest poważnie nie tak.
Kiedy wyniki przyszły, były jasne.
Byłam całkowicie zdrowa.
Nie było żadnego medycznego powodu tego zapachu.
Ta wiadomość była ulgą, ale jednocześnie wywołała bardziej niepokojące pytanie.
Skoro nic mi fizycznie nie dolegało, dlaczego Jacob upierał się, że jest inaczej?
Czy to była kwestia percepcji?
A może jego zachowanie było bardziej celowe?
Gabinet dr. Lewisa stał się miejscem, w którym po raz pierwszy poważnie zastanowiłam się, że problem może nie leżeć we mnie.
To uświadomienie było punktem zwrotnym.
Po raz pierwszy przestałam się obwiniać i zaczęłam być podejrzliwa.
Wkrótce po tej wizycie Jacob zasugerował, żebym poznała jego rodziców.
„Powinniśmy zjeść kolację z moimi rodzicami” – powiedział pewnego wieczoru.
Był swobodny, ale w jego głosie wyczułam pewien niepokój.
Normalnie spotkanie z rodziną partnera byłoby ekscytujące, choć trochę onieśmielające. Ale po tym wszystkim, co się wydarzyło, to zaproszenie wywołało u mnie niepokój.
Jakub zdawał się nie zdawać sobie sprawy z głębokiego wpływu swoich słów.
Mówił o tej kolacji jako o pozytywnym kroku naprzód.
„Naprawdę nie mogą się doczekać, żeby cię poznać” – zapewnił mnie.
Jego uspokajające słowa niewiele mnie uspokoiły.
Ciągle się zastco już im o mnie powiedział.
Kolacja odbyła się w domu rodzinnym Jacoba.
Zawsze opisywał go z czułością i po przybyciu zrozumiałem dlaczego. Dom był ciepły i tradycyjny.
