– Mój warunek jest bardzo prosty – powiedziałem. – Kupimy mieszkanie na moje nazwisko.
Uśmiech Brigitty zniknął.
Dłoń Márty zesztywniała na moim ramieniu.
– Proszę bardzo?
– Jeśli kupimy nieruchomość za moje pieniądze, to ja będę właścicielem. Brigitta i jej rodzina oczywiście mogą się wprowadzić. Z czynszem rynkowym, trzymiesięczną kaucją i notarialnym oświadczeniem o eksmisji.
Ktoś zaśmiał się z tyłu sali.
Mąż Brigitty, Bence, podskoczył.
– To jakiś żart?
– Nie – odpowiedziałam. – Przyjmuję kaucję gotówką lub przelewem.
Márta chwyciła mikrofon, ale jej nie puściłam.
– Lilla, nie bądź śmieszna! Dajesz im mieszkanie w prezencie, a nie wynajmujesz!
– Nigdy nie obiecywałam prezentu.
– Zgodziłaś się wcześniej!
– Zgodziłam się kupić mieszkanie za te pieniądze. Nie powiedziałam, że stanie się własnością Brigitty.
Brigitta poczerwieniała.
– Nie potrzebuję mieszkania, w którym jestem najemczynią!
– Więc nie musimy go kupować.
– Ale już je zarezerwowałyśmy!
Po tym zdaniu w całym pokoju zapadła cisza.
Powoli odwróciłam się do niej.
– Co zarezerwowałaś?
Brigitta zdała sobie sprawę, że wyrzuciła z siebie słowa.
Bence szybko złapał ją za ramię.
– Nic. Po prostu oglądaliśmy mieszkania.
– Mówiłeś wcześniej, że masz wszystkie pieniądze i że przelejesz je jutro.
– Nie mówiłem ci.
– Mówiłeś o moich pieniądzach.
Márta stanęła między nami.
– Nie ma potrzeby przekręcać każdego słowa. Brigitta z rodziną znaleźli odpowiednie mieszkanie i bali się, że ktoś inny je kupi przed nimi.
– Ile wpłaciłeś zaliczki?
Nikt nie odpowiedział.
– Na czyje nazwisko sporządzono umowę?
Brigitta spuściła wzrok.
– Na moje.
– Czym chciałeś zapłacić?
Głos Márty stał się ostry.
– Z posagu, oczywiście! Właśnie powiedziałeś, że się zgodzisz.
– Zarezerwowałeś mieszkanie, zanim mnie o to poprosiłeś.
Gergely wszedł na scenę.
– Lilla, wróćmy i porozmawiajmy o tym spokojnie.
– Nie. Twoja matka ogłosiła to publicznie. Odpowiem publicznie.
– To nasz ślub!
– Dokładnie. A ty zrobiłeś z tego parapetówkę Brigitty.
Konferansjer cofnął się.
Kilku gości już nagrywało scenę telefonami.
Márta próbowała wyrwać mi mikrofon z ręki.
– Dosyć! Nie pozwolę, żeby moja synowa tak upokarzała moją rodzinę!
Cofnąłem się.
– Ogłosiłeś przed dwustoma osobami, że rozdałeś moje pieniądze.
– W małżeństwie nie ma czegoś takiego jak twoje pieniądze!
– Tak wynika z aktu notarialnego darowizny.
Wyraz twarzy Márty się zmienił.
A Gergely spojrzał na mnie nagle, jakby nie wiedział, że taki dokument istnieje.
– Jaki rodzaj umowy? – zapytał.
– Ten, który pokazałem ci dwa miesiące temu.
– Nie przeczytałem go do końca.
– Powiedziałeś mamie, że pieniądze mogą być swobodnie wykorzystane?
– Nie to powiedziałem.
Ojciec stanął na skraju sali.
Miklós Váradi nie był hałaśliwy. Nie lubił spektakularnych kłótni i ani razu nie interweniował przez całe wesele.
Ale teraz szedł w stronę sceny z granatową teczką w ręku.
Márta nerwowo mu się przyglądała.
– Miklós, dzieci same to załatwią.
– Widzę, że już im to załatwiłeś – odpowiedział ojciec.
Otworzył teczkę i wyjął uwierzytelnioną kopię umowy darowizny.
– Z żoną daliśmy naszej córce czterdzieści dwa miliony forintów. Tylko po to, żeby zapewnić jej własne mieszkanie. Kwota ta stanowi majątek osobisty i nie może być przekazana osobie trzeciej.
Márta machnęła ręką.
– Umowę można w każdej chwili zmienić.
– Tylko za obopólną zgodą darczyńców i Lilli – powiedział mój ojciec. – A my się na to nie zgadzamy.
Brigita zwróciła się oburzona do Gergely’ego.
– Powiedziałeś, że ty i twój ojciec napisaliście ten list tylko dla formalności!
– Nie powiedziałem tego.
– Oczywiście! Powiedziałeś, że po ślubie pieniądze i tak będą wspólne!
Bence również wstał.
– Gergely, wpłaciliśmy zaliczkę na twoje słowo!
Ponowny szmer przeszedł wśród gości.
– Ile to było? – zapytałem.
Bence zacisnął usta.
– Cztery miliony.
– A skąd to masz?
– Pożyczyliśmy.
– Od kogo?
Rodzice Bence’a byli coraz bardziej zaniepokojeni.
W końcu odezwał się jego ojciec.
