Naprawdę? Więc to, co ja zarabiam, jest NASZE, a to, co ty zarabiasz, jest TWOJE? Kochanie, nie zadzierasz trochę?! „Oksana, musimy porozmawiać. Serio.” Jego głos, pozbawiony typowej wieczornej swobody, sprawił, że podniosła wzrok znad krojenia warzyw. Nóż zatrzymał się w połowie chrupiącego selera. Oksana zerknęła szybko przez ramię na męża. Wadim opierał się o framugę drzwi, wyglądając, jakby przygotowywał się nie do kolacji, a do posiedzenia zarządu. Uroczysty i nieco pompatyczny. „Znowu o felgach samochodowych? Wadim, umówiliśmy się, w przyszłym miesiącu.” Wróciła do sałatki, jej ruchy były jak zwykle szybkie i precyzyjne. Aromat smażonego mięsa i świeżych ziół wypełnił kuchnię, tworząc oazę komfortu, którą jej mąż najwyraźniej chciał zniszczyć. „Nie, nie chodzi o dyski. Chodzi o naszą przyszłość. Chodzi o strategię” – powiedział słowo „strategia” ze szczególnym naciskiem, jakby dopiero je odkrył. Wszedł do kuchni i usiadł przy stole, opierając dłonie na blacie. „Dużo ostatnio myślałem. Żyjemy dobrze, nie będę się z tym kłócił. Ale czuję się, jakbym stał w miejscu. Widzisz? Rutyna, codzienność… to wszystko wciąga. Człowiek musi się rozwijać, inwestować w siebie. Inaczej się degeneruje”. Oksana przestała kroić. Położyła nóż na desce i odwróciła się do niego, wycierając dłonie ręcznikiem. Na jej twarzy pojawił się cień zmęczonego uśmiechu. Przygotowała się na kolejną teorię zaczerpniętą z jakiegoś bloga motywacyjnego dla „prawdziwych samców alfa”. „Dobrze, słucham. Jaki masz genialny plan, żeby mnie uratować przed degradacją?” W jej głosie nie było jeszcze irytacji, tylko nuta ironii. Wadim odebrał to jako aprobatę. Wyprostował się, a jego spojrzenie stało się jeszcze poważniejsze. „Podjąłem strategiczną decyzję. Od tego miesiąca zmieniamy naszą politykę finansową. Moja pensja jest teraz moim osobistym zasobem. Moim funduszem inwestycyjnym. Zainwestuję ją w projekty, które pomogą mi się rozwijać. W samochód, żeby wyglądał przyzwoicie. W moje hobby, bo poszerza moje horyzonty. W końcu w kursy. Muszę się rozwijać, Oksano”. Zamilkł, dając jej czas na zrozumienie głębi i wagi jego planu. Oksana milczała, a jej uśmiech powoli gasł. Spojrzała na niego, a w jej oczach niedowierzanie zaczęło walczyć z rodzącym się zdumieniem. „Czekaj” – powiedziała powoli, jakby smakowała każde słowo. „Nie do końca zrozumiałam. Twoja pensja to twój fundusz. Ale… co z resztą?” „To druga część mojego planu!” – kontynuował z entuzjazmem. „Jesteś silna i mądra. Zarabiasz więcej ode mnie i to wspaniale, jestem z ciebie dumna! Więc wszystkie wspólne wydatki – kredyt hipoteczny, media, jedzenie, środki czystości, wszystko, czego potrzebujemy do domu – są teraz twoją odpowiedzialnością. Nie chcesz przecież, żeby twój mąż zmienił się w smutnego filistra, który myśli tylko o płaceniu rachunków, prawda? Moim zadaniem jest myśleć globalnie, o przyszłości. A twoim zapewnienie stabilnej bazy. To idealne partnerstwo!” W kuchni zapadła cisza, przerywana jedynie skwierczeniem oleju na patelni. Oksana spojrzała na męża, na jego całkowicie poważną, natchnioną twarz i rozpaczliwie chciała się roześmiać. To był tak absurdalny, tak bezczelny i infantylny pomysł, że nie mógł być prawdą. To musiał być żart. Naprawdę kiepski, niestosowny żart. „Żartujesz sobie, prawda?” – zapytała w końcu, a w jej głosie nie było już ironii. Tylko zimny, metaliczny dźwięk. „Dlaczego teraz żartuję?” – zapytał Wadim, szczerze zaskoczony. „Oferuję ci efektywny model rodziny, w którym każdy robi to, w czym jest najlepszy. Ja rozwijam się i buduję przyszły majątek, a ty utrzymujesz swój obecny standard życia. To wszystko logiczne. Po prostu przyzwyczaiłaś się do starego systemu, ale musisz być elastyczna”. Powiedział to tak prosto, tak rzeczowo, jakby proponował przemeblowanie w salonie. I w tym momencie Oksana zrozumiała. Nie żartował. Naprawdę wierzył w to, co mówił. Poważnie proponował jej, by została jego osobistą sponsorką, kelnerką i bankierką w jednej osobie, podczas gdy on „inwestuje w siebie”. Przytulny aromat obiadu nagle wydał jej się mdły, a znajoma kuchnia obca i wroga. Zimna, wyrachowana wściekłość zaczęła wzbierać w jej duszy, wypierając szok i oszołomienie. Minęły trzy dni. Trzy dni gęstej, lepkiej ciszy, gorszej niż jakakolwiek kłótnia. Poruszali się po mieszkaniu niczym dwa niewidzialne duchy, dotykając się tylko wtedy, gdy było to konieczne i wymieniając krótkie, praktyczne zwroty. Napięcie jednak narastało; powietrze w ich wspólnej sypialni i kuchni było tak gęste, że można je było kroić nożem. Oksana czekała. Dawała mu szansę, by się opamiętał, opamiętał i przyznał, że to był najbardziej idiotyczny żart w jego życiu. Ale Wadim się nie opamiętał. Wręcz przeciwnie, z każdym dniem coraz bardziej czuł się w swojej roli błyskotliwego stratega i inwestora. W piątkowy wieczór wylegiwał się na kanapie z tabletem, pochłonięty przeglądaniem stron jakiejś…Strona internetowa o tuningu samochodów. Robił to demonstracyjnie, od czasu do czasu chichocząc i komentując na głos, jakby mówił do siebie, ale tak naprawdę zwracał się do niej. „Och, co za układ wydechowy! Dźwięk będzie niesamowity. Tylko siedemdziesiąt tysięcy… Muszę to wziąć. To wizerunek, to status”. Oksana, stojąc przy oknie i patrząc na nocne światła miasta, powoli się odwróciła. Ostatnia kropla jej cierpliwości wyparowała. Podeszła i stanęła przed sofą, zasłaniając mu widok na ekran telewizora, na którym cicho migał jakiś film akcji. „Policzyłam, Vadim” – jej głos był spokojny, ale w tym spokoju krył się stalowy chłód. „Wzięłam pensję. Odjęłam ratę kredytu hipotecznego, wszystkie opłaty za media, ubezpieczenie samochodu i średni rachunek za zakupy spożywcze dla dwojga. Wiesz, co zostało? Prawie nic”. Tylko grosze, które ledwo starczyłyby na obiady w pracy. Podniósł wzrok znad tabletu, a na jego twarzy przemknął cień irytacji, jakby odwróciła jego uwagę od czegoś naprawdę ważnego. „I co z tego? Wyjaśniłem ci. To chwilowe trudności. Inwestycje wymagają poświęceń. Powinnaś patrzeć długoterminowo, a nie liczyć każdego grosza jak księgowy”. „Naprawdę? Więc to, co ja zarabiam, jest NASZE, a to, co ty, jest TWOJE? Kochanie, nie przesadzasz?!”. „No cóż…” „Jesteśmy razem od pięciu lat! Razem wzięliśmy ten kredyt hipoteczny, razem wybraliśmy te meble i oboje byliśmy zachwyceni, kiedy znalazłem tę pracę, bo dzięki niej oboje mogliśmy odetchnąć z ulgą! A teraz ty zdecydowałaś, że moje pieniądze są wspólną własnością, a twoje osobistą zabawką?” Wykrzywił twarz. Usiadł na kanapie, odrzucając tablet. „Nie sprowadzaj wszystkiego do tak prymitywnego poziomu! Ja mówię o rozwoju, a ty o kiełbasie i czynszu! Nie wierzysz we mnie! Chcesz, żebym pozostała pracownicą biurową, która zarabia i po cichu ogląda telewizję! Po prostu boisz się silnego, odnoszącego sukcesy mężczyzny u boku! Wolisz, żebym była zależna od naszej wspólnej forsy!” „Silny mężczyzna?” Zaśmiała się, ale krótko i gorzko, bez cienia humoru. „Silny mężczyzna nie chowa się za plecami żony! Silny mężczyzna to partner, a nie rozpieszczony dzieciak, który wymyślił nową grę i żąda, żeby wszyscy płacili za jego zachcianki! Nazywasz to „inwestowaniem w siebie”? Nie, Wadim. To się nazywa pasożytnictwo. Czyste, szczere, infantylne pasożytnictwo”. Zerwał się na równe nogi, z rumieńcem na twarzy. Dziękuję za przeczytanie tej części historii To dopiero część 1 – ciąg dalszy w komentarzach

Wprowadzenie: Wieczór, który zmienił wszystko

— Oksano, musimy porozmawiać. Poważnie.

Jego głos, pozbawiony zwykłej wieczornej swobody, sprawił, że oderwała się od krojenia warzyw, a nóż zamarł w połowie drogi przez chrupiącą łodygę selera, która miała być częścią ich wspólnej kolacji, która miała zmienić wszystko. Oksana rzuciła na męża szybkie spojrzenie przez ramię, a w jej oczach pojawiło się coś, co było jak niepokój, który zaczynał w niej narastać, który miał zmienić wszystko. Wadim stał, opierając się o framugę drzwi, a jego wygląd zdradzał, że szykuje się nie do kolacji, ale do wystąpienia przed zarządem — uroczysty i nieco napuszony, jakby jego słowa miały być wyrocznią, która miała zadecydować o ich przyszłości, która miała być ich własnością, która nie może być odebrana przez innych.

— Znowu o felgi do samochodu? — zapytała, wracając do sałatki, a jej ruchy były przyzwyczajone szybkie i precyzyjne, jakby chciała zagłuszyć narastające napięcie, które wypełniało kuchnię. — Umawialiśmy się, że w przyszłym miesiącu, gdy dostaniemy premie, które mają być naszym wspólnym sukcesem, który miał zmienić wszystko.

— Nie, nie chodzi o felgi — odpowiedział, a w jego głosie pojawiła się nuta wyższości, która była jak ostrze. — Chodzi o naszą przyszłość, o strategię, która ma zadecydować o naszym wspólnym losie, który jest naszą własnością, która nie może być odebrana przez innych.

Wypowiedział słowo „strategia” z szczególnym naciskiem, jakby dopiero co je odkrył, jakby to było objawienie, które miało zmienić wszystko. Przeszedł do kuchni i usiadł przy stole, kładąc ręce na blacie, jakby przygotowywał się do ogłoszenia ważnej decyzji, która miała zadecydować o ich przyszłości, która była ich własnością, która nie może być odebrana przez innych.

— Dużo myślałem ostatnio — powiedział, a w jego głosie pojawiła się nuta wyższości, która była jak ostrze. — Żyjemy dobrze, nie przeczę. Ale czuję, że stoję w miejscu, że moje marzenia są tylko iluzją, która ma się za chwilę rozpaść. Rozumiesz? Rutyna, codzienność… to wszystko wciąga, nie pozwala się rozwijać, nie pozwala osiągnąć tego, co jest nam przeznaczone. Mężczyzna musi się rozwijać, inwestować w siebie, by jego przyszłość była lepsza niż teraźniejszość, która jest jego własnością, która nie może być odebrana przez innych.

Oksana przestała kroić, a w jej rękach pojawiło się coś, co było jak napięcie, które zaczynało w niej narastać, które miało zmienić wszystko. Odłożyła nóż na deskę i odwróciła się w jego stronę, wycierając ręce o ręcznik, a w jej oczach pojawiło się coś, co było jak zmęczenie, które mieszało się z determinacją, która miała być jej bronią, która miała zmienić wszystko. Na jej twarzy przemknął cień zmęczonego uśmiechu, który był jej tarczą przed światem, który próbował ją zniszczyć.

— Dobrze, słucham — powiedziała, a w jej głosie pojawiła się nuta spokoju, która była jak ostrze. — Jaki jest twój genialny plan na wyjście z tego marazmu, który ma zmienić naszą przyszłość, która jest naszą własnością, która nie może być odebrana przez innych?

Wadim odebrał to jako znak aprobaty, a w jego oczach pojawiło się coś, co było jak pewność siebie, która zaczynała w nim narastać, która miała zmienić wszystko. Wyprostował się, a jego spojrzenie stało się jeszcze bardziej poważne, jakby jego słowa miały być objawieniem, które miało zmienić wszystko.

— Podjąłem strategiczną decyzję — powiedział, a w jego głosie pojawiła się nuta wyższości, która była jak ostrze. — Od tego miesiąca zmieniamy naszą politykę finansową, która ma być naszym wspólnym wyborem, który ma swoje konsekwencje. Moja pensja to teraz mój osobisty zasób, mój fundusz inwestycyjny, który ma być moją przepustką do lepszego życia, które jest moją własnością, która nie może być odebrana przez innych. Będę ją inwestował w projekty, które pomogą mi się rozwijać, które są moją własnością, która nie może być odebrana przez innych. W samochód, by wyglądał godnie, w swoje hobby, bo to poszerza horyzonty, w kursy, w końcu. Muszę się rozwijać, Oksano, by nasza przyszłość była lepsza niż teraźniejszość, która jest naszą własnością, która nie może być odebrana przez innych.

Zrobił pauzę, dając jej czas na zrozumienie głębi i wagi swojego zamysłu, który miał zmienić wszystko. Oksana milczała, a jej uśmiech powoli znikał z jej twarzy, jakby całe powietrze w kuchni zgęstniało, by wchłonąć ciężar jego słów, które miały zmienić wszystko. Patrzyła na niego, a w jej oczach niedowierzanie zaczynało walczyć z rodzącym się zdumieniem, które miało zmienić wszystko.

— Poczekaj — powiedziała powoli, jakby próbowała każdy smak, który miał zmienić wszystko. — Nie do końca zrozumiałam — odpowiedziała, a w jej głosie pojawiła się nuta niedowierzania, która mieszała się z gniewem, który miał zmienić wszystko. — Twoja pensja to twój fundusz — odpowiedziała, a w jej głosie pojawiła się nuta oskarżenia, która trafiła prosto w sedno. — A… co z resztą, która jest naszą wspólną własnością, która nie może być odebrana przez innych?

— A to jest druga część mojego planu! — podchwycił z entuzjazmem, który był jak ostrze, które miało przeciąć jej serce, które przez lata było zaniedbywane przez jego kłamstwa, które miały zniszczyć wszystko. — Jesteś silna, mądra, zarabiasz więcej ode mnie, a ja jestem z ciebie dumny, bo to dowód, że nasza rodzina ma potencjał, który jest naszą własnością, która nie może być odebrana przez innych. Dlatego wszystkie wspólne wydatki — kredyt hipoteczny, rachunki, jedzenie, chemia domowa, wszystko, co jest potrzebne w domu — to teraz twoja odpowiedzialność, która jest twoją własnością, która nie może być odebrana przez innych. Nie chcesz przecież, żeby twój mąż zmienił się w zwykłego szaraka, który myśli tylko o tym, jak zapłacić rachunki, który jest tylko cieniem swojego potencjału, który jest jego własnością, która nie może być odebrana przez innych? Moim zadaniem jest myśleć o tym, co wysokie, o perspektywach, które mają zmienić naszą przyszłość, która jest naszą własnością, która nie może być odebrana przez innych. A twoim — zapewnić solidne zaplecze, które jest naszym wspólnym domem, który ma być naszym azylem, który ma zmienić wszystko.

W kuchni zapadła cisza, którą przerywało tylko syczenie oleju na patelni, która miała być ich wspólnym posiłkiem, który miał zmienić wszystko. Oksana patrzyła na męża, na jego absolutnie poważną, natchnioną twarz, i rozpaczliwie chciała się zaśmiać, by jego słowa były tylko żartem, który miał zmienić wszystko. To był tak absurdalny, tak bezczelny i infantylny pomysł, że nie mógł być prawdziwy, że nie mógł być jego własnym wyborem, który miał swoje konsekwencje.

— Żartujesz, prawda? — zapytała w końcu, a w jej głosie nie było już ironii, tylko zimny, dźwięczący metal, który był jak ostrze, które miało przeciąć jego iluzję, która miała się za chwilę rozpaść.

— Dlaczego od razu żartuję? — zdziwił się szczerze, a w jego głosie pojawiła się nuta wyższości, która była jak ostrze. — Proponuję ci skuteczny model rodziny, w którym każdy robi to, co mu najlepiej wychodzi, co jest jego własnym wyborem, który ma swoje konsekwencje. Ja się rozwijam i tworzę przyszły kapitał, który ma być naszym wspólnym dobrem, które ma zmienić wszystko. A ty utrzymujesz obecny poziom życia, który jest naszą własnością, która nie może być odebrana przez innych. Wszystko jest logiczne, jeśli spojrzeć na to z odpowiedniej perspektywy, która jest moją własnością, która nie może być odebrana przez innych.

Powiedział to tak prosto, tak zwyczajnie, jakby proponował przestawienie mebli w salonie, które miało zmienić wszystko. I w tym momencie Oksana zrozumiała, że on nie żartuje, że naprawdę wierzy w to, co mówi, że jego słowa są jego prawdą, która miała zmienić wszystko. Na poważnie proponuje jej, by została jego osobistym sponsorem, obsługą i bankiem w jednym, podczas gdy on będzie „inwestował w siebie”, by jego przyszłość była lepsza niż teraźniejszość, która była jego własnością, która nie może być odebrana przez innych. Przytulny aromat kolacji nagle wydał jej się mdły, a znajoma kuchnia — obca i wroga, jakby całe jej życie, które zbudowała, było tylko iluzją, która miała się za chwilę rozpaść. Zimna, wyrachowana wściekłość zaczęła podnosić się z głębi jej duszy, wypierając szok i zdumienie, które miały zmienić wszystko.

Minęły trzy dni, które były jak wieczność wypełniona napięciem, które miało zmienić wszystko. Trzy dni gęstego, lepkiego milczenia, które było gorsze niż jakakolwiek kłótnia, która mogła wybuchnąć między nimi. Poruszali się po mieszkaniu jak dwa niewidzialne dla siebie duchy, stykając się tylko w razie konieczności i wymieniając krótkie, funkcjonalne zdania, które były ich tarczą przed światem, który próbował ich zniszczyć. Ale napięcie narastało, powietrze w ich wspólnej sypialni i kuchni zdawało się być tak gęste, że można je było kroić nożem, który miał zmienić wszystko. Oksana czekała, dając mu szansę, by się opamiętał, by przyszedł i powiedział, że to był najgłupszy żart w jego życiu, który miał zmienić wszystko. Ale Wadim nie opamiętywał się, a wręcz przeciwnie — z każdym dniem coraz bardziej wcielał się w rolę genialnego stratega i inwestora, który miał zmienić wszystko.

Wieczorem w piątek rozłożył się na kanapie z tabletem w rękach, z entuzjazmem przeglądając strony jakiegoś serwisu z tuningiem samochodowym, który był jego oczkiem w głowie, jego sposobem na kontrolowanie rzeczywistości, która wymykała mu się z rąk. Robił to demonstracyjnie, od czasu do czasu cmokając i komentując na głos, jakby rozmawiał sam ze sobą, ale w rzeczywistości adresując swoje uwagi do niej, która miała być jego publicznością, która miała zmienić wszystko.

— Och, to jest ten układ wydechowy! — powiedział, a w jego głosie pojawiła się nuta wyższości, która była jak ostrze. — Dźwięk będzie jak z nieba, które jest moją własnością, która nie może być odebrana przez innych. Tylko siedemdziesiąt tysięcy… Trzeba brać, to wizerunek, to prestiż, który jest moją własnością, która nie może być odebrana przez innych.

Oksana, stojąca przy oknie i patrząca na światła nocnego miasta, powoli odwróciła się w jego stronę, czując, jak narasta w niej determinacja, która miała być jej bronią, która miała zmienić wszystko. Ostatnia kropla jej cierpliwości wyparowała, a w jej oczach pojawiło się coś, co było jak zimna determinacja, która miała być jej bronią, która miała zmienić wszystko. Podeszła i stanęła przed kanapą, zasłaniając mu ekran telewizora, na którym bezgłośnie migały kadry jakiegoś filmu akcji, który był jego ucieczką od rzeczywistości, która stawała się coraz bardziej jego własnością, która nie może być odebrana przez innych.

— Przeliczyłam, Wadim — powiedziała, a w jej głosie pojawiła się nuta spokoju, która była jak ostrze. — Wzięłam swoją pensję, odjęłam od niej ratę kredytu hipotecznego, wszystkie rachunki, ubezpieczenie samochodu i średnią kwotę na jedzenie dla nas dwojga, która jest naszą wspólną własnością, która nie może być odebrana przez innych. Wiesz, co zostaje? Prawie nic. Grosze, które ledwo wystarczą na obiady w pracy, które są moją własnością, która nie może być odebrana przez innych.

Oderwał wzrok od tableta, a na jego twarzy pojawiło się lekkie rozdrażnienie, jakby odrywała go od czegoś naprawdę ważnego, co miało zmienić wszystko.

— No i co z tego? — zapytał, a w jego głosie pojawiła się nuta wyższości, która była jak ostrze. — Wyjaśniałem ci, to chwilowe trudności, które są nieodłączną częścią każdej inwestycji, która ma przynieść owoce w przyszłości, która jest naszą własnością, która nie może być odebrana przez innych. Inwestycje wymagają poświęceń, które są naszym wspólnym wyborem, który ma swoje konsekwencje. Musisz patrzeć w przyszłość, a nie liczyć każdy grosz jak księgowa, która nie ma wizji, która jest jej własnością, która nie może być odebrana przez innych.

— Ach, tak? — zapytała, a w jej głosie pojawiła się nuta oskarżenia, która trafiła prosto w sedno. — To, co zarabiam ja, znaczy, że jest NASZE, a to, co zarabiasz ty — to TWOJE? Kochanie, czy ty nie przesadzasz czasem? Czy twoja logika nie jest tylko wygodną wymówką, która ma zaspokoić twoje potrzeby, które są twoją własnością, która nie może być odebrana przez innych?

— No… — zaczął, a w jego głosie pojawiła się nuta wahania, która była jak cień.

— Jesteśmy razem pięć lat! — powiedziała, a w jej głosie pojawiła się nuta oskarżenia, która trafiła prosto w sedno. — Razem wzięliśmy ten kredyt hipoteczny, razem wybieraliśmy te meble, razem, do cholery, cieszyliśmy się, gdy znalazłam tę pracę, bo pozwalała nam obojgu oddychać swobodniej, by nasza przyszłość była lepsza niż teraźniejszość, która jest naszą własnością, która nie może być odebrana przez innych. A teraz postanowiłeś, że moje pieniądze są wspólne, a twoje — to twoje osobiste zabawki, którymi możesz się bawić, jak ci się podoba, nie oglądając się na nikogo?

Jego twarz się wykrzywiła, a on usiadł na kanapie, odrzucając tablet na bok, który był jego oczkiem w głowie, jego sposobem na kontrolowanie rzeczywistości, która wymykała mu się z rąk.

— Nie sprowadzaj wszystkiego do prymitywnego poziomu! — powiedział, a w jego głosie pojawiła się nuta wyższości, która była jak ostrze. — Mówię o rozwoju, a ty mi o kiełbasie i czynszu, które są twoim jedynym horyzontem, który jest twoją własnością, która nie może być odebrana przez innych. Nie wierzysz we mnie! Chcesz, żebym tak pozostał biurowym planktonem, który przynosi pensję i w milczeniu ogląda telewizję, który jest tylko cieniem swojego potencjału, który jest jego własnością, która nie może być odebrana przez innych. Po prostu boisz się silnego, odnoszącego sukcesy mężczyzny u boku, który mógłby cię przerosnąć, który jest twoją własnością, która nie może być odebrana przez innych. Wygodniej ci, żebym był zależny od naszego wspólnego kotła, który jest twoją własnością, która nie może być odebrana przez innych.

— Silnego mężczyzny? — zaśmiała się, ale śmiech był krótki i zły, bez cienia wesołości, która była jej tarczą przed światem, który próbował ją zniszczyć. — Silny mężczyzna nie chowa się za plecami żony, która jest jego partnerką, która ma być jego wsparciem, a nie bankomatem, który ma zaspokajać jego zachcianki, które są jego własnością, która nie może być odebrana przez innych. Silny mężczyzna to partner, a nie rozpieszczone dziecko, które wymyśliło sobie nową zabawę i żąda, by wszyscy wokół opłacali jego zachcianki, które są jego własnością, która nie może być odebrana przez innych. Nazywasz to „inwestowaniem w siebie”? Nie, Wadim. To się nazywa pasożytnictwo. Czysty, niezakłócony, infantylny pasożytnictwo, które jest twoją własnością, która nie może być odebrana przez innych.

Zerwał się na równe nogi, a jego twarz poczerwieniała, jakby jego duma została zraniona, która była jego tarczą przed światem, który próbował go zniszczyć.

— Wszystko, zrozumiałem — powiedział, a w jego głosie pojawiła się nuta wyższości, która była jak ostrze. — Bez sensu z tobą rozmawiać. Masz mentalność biedaka, który nie potrafi myśleć o przyszłości, która jest twoją własnością, która nie może być odebrana przez innych. Nigdy nie zrozumiesz, czym są prawdziwe cele, które są moją własnością, która nie może być odebrana przez innych. Rozmowa skończona!

Z tymi słowami przeszedł demonstracyjnie obok niej, wziął ze stolika słuchawki, założył je na głowę i, padając na fotel do gier, włączył konsolę, która była jego ucieczką od rzeczywistości, która stawała się coraz bardziej jego własnością, która nie może być odebrana przez innych. Po chwili pokój wypełniły odgłosy strzałów i eksplozji, które były jak ostrze, które miało przeciąć jej serce, które przez lata było zaniedbywane przez jego kłamstwa, które miały zniszczyć wszystko. Całkowicie zanurzył się w swoim wirtualnym świecie, pokazując jej, że jej prawdziwe problemy są dla niego tylko denerwującym hałasem, który nie zasługuje na jego uwagę, która była jego własnością, która nie może być odebrana przez innych. Oksana została na środku salonu, patrząc na jego plecy, na migotanie świateł na ekranie, i czuła, jak coś w jej wnętrzu ostatecznie się zrywa, jak ostatnia nitka łącząca ich, która była jej własnością, która nie może być odebrana przez innych. On sam zaproponował jej, by zagrała w tę grę, która miała zmienić wszystko. Cóż, przyjmie jego zasady, które były jego własnym wyborem, który miał swoje konsekwencje.