Ciąg dalszy i zakończenie opowieści (po węgiersku)
Grzegorz po prostu tam stał.
Wszelka pewność siebie zniknęła z jego twarzy.
Mężczyzna, który jeszcze kilka sekund wcześniej myślał, że potrafi wzbudzić we mnie strach, teraz wpatrywał się w swoją pustą dłoń z przerażeniem.
„Co do…?” wyszeptał.
Nie odpowiedziałem.
Odrzuciłem kij na drugą stronę chaty, z dala od niego.
Nie dlatego, że się go bałem.
Ale dlatego, że nie chciałem już, żeby między nami była broń.
„Gregory” – powiedziałem spokojnie.
Mój głos zaskoczył nawet mnie.
Nie zadrżał.
Nie załamał się.
„Zrobiłeś dokładnie to samo, co twój ojciec”.
Zesztywniał.
„O czym ty mówisz?”
Powoli podszedłem bliżej.
„O mężczyźnie, który obiecywał miłość, a przy pierwszej okazji pragnął władzy”.
„Myślałeś, że przyszedłem do ciebie, bo byłem słaby”.
„Myślałeś, że milczałem, bo się bałem”.
Pokręciłem głową.
„Nie”.
„Milczałem, bo w ciebie wierzyłem”.
Zamiast słów, po raz pierwszy musiał zmierzyć się z własnymi czynami.
Gregory cofnął się.
„To był tylko test”.
Śmieszna wymówka.
Mogłem w to wcześniej uwierzyć.
Ale teraz to zobaczyłem.
„Nie, Gregory”.
„To nie był test”.
„To był prawdziwy ty”.
W kabinie zapadła cisza.
Na zewnątrz głęboki ryk silnika łodzi wypełnił noc.
„Mówiłeś, że twój ojciec tak trzymał matkę w ryzach”.
„Wiesz, co jest najsmutniejsze?”
„Nie chodzi o to, że próbowałeś mnie zastraszyć”.
„Chodzi o to, że mówiłeś o tym z dumą”.
Gregor spuścił głowę.
Przez chwilę wydawał się zawstydzony.
Ale potem przemówił:
„Nie rozumiesz mojej rodziny”.
Uśmiechnąłem się.
„Nie”.
„Rozumiem”.
Przez następną godzinę nie kłóciliśmy się.
Nie krzyczeliśmy.
Nie było dramatu.
Po prostu wyjąłem telefon.
I wybrałem numer.
Gregor spojrzał na mnie.
„Do kogo dzwonisz?”
„Do kapitana”.
