Nastia pchnęła drzwi swojego mieszkania i od razu poczuła, że powietrze jest tutaj inne – ciężkie, obce, przesiąknięte obecnością nieproszonych gości. Nie zdążyła jeszcze zdjąć butów, a z łazienki dobiegał już plusk wody i donośny kobiecy głos. „A więc tak wygląda spokojny wieczór” – pomyślała, przypominając sobie, jak niedawno któryś z sąsiadów szeptał, że jej mąż Andriej prowadza kochankę, gdy żona jest poza domem. Zdrada czy nie zdrada – brakowało jej sił, by się tym zajmować.
Na remont oszczędzała trzy lata, a teraz po świeżym parkiecie deptały obce, mokre ślady. Matka została jeszcze u wujka, by go wspierać w szpitalu, a Nastia wróciła – i oto co zastała. Kiedyś teściowa ostrzegała: „Andriusz jest u nas prosty, rodzina się do niego lepi”. Ale jedno to słyszeć, a drugie – widzieć to rodzinne towarzystwo, które rozgościło się w jej domu jak u siebie.
Z łazienki wypłynęła Zinaida – ciotka Andrieja – w swoim wyciągniętym frotowym szlafroku, z turbanem z ręcznika na głowie. Za nią ciągnął się wilgotny ślad. Nawet się nie przywitała, tylko rzuciła okiem i krzyknęła gdzieś w głąb mieszkania:
– Witia, dawaj następny! Woda gorąca, błogosławieństwo!
Nastia przeszła do salonu. Na kanapie rozłożył się Wiktor, mąż Zinaidy, i przerzucał kanały. Obok siedzieli ich dwoje dorosłych dzieci – chłopak około dwudziestu pięciu lat i dziewczyna z telefonem w ręku. Telewizor grał na całe mieszkanie.
– Dobry wieczór – powiedziała Nastia równym głosem.
Wiktor odwrócił się i skinął głową. Tylko on wyglądał na zawstydzonego.
– Odcięli nam wodę – wyjaśnił. – Awaria. Zina powiedziała – wpadniemy do Andriuchy, umyjemy się. Wybacz, że bez zapowiedzi.
– Myjcie się – Nastia machnęła ręką. – Tylko przyciszcie telewizor. Miałam ciężki dzień.
Wiktor posłusznie ściszył dźwięk. Jego dzieci nawet nie podniosły głowy. Nastia poszła do sypialni, zamykając za sobą drzwi.
