Deszcz i człowiek, którego wszyscy się bali
Deszcz właśnie się rozpadał, gdy czarne SUV zatrzymało się przed starym sklepem spożywczym.
Rocco Moretti wysiadł, mocniej zarzucając płaszcz na siebie, sięgając po telefon. Przyszedł tu, by wykonać krótką rozmowę, zanim wróci do miasta.
Ale zanim zdążył wybrać numer, mały głos go zatrzymał.
„Panie… panie, czy może mi pan kupić mój rower?”
Rocco odwrócił się.
Kilka metrów dalej stała dziewczynka trzymająca zardzewiały różowy rower. Deszcz przesiąknął jej cienką kurtkę, a buty były podarte na krawędziach. Twarz miała bladą, a w oczach nosiła zmęczenie, którego żadne dziecko nie powinno doświadczać.
Rocco lekko zmarszczył brwi.
„Co robisz tu sama?”
### Dziecko sprzedające swój ostatni skarb
Dziewczynka popchnęła rower w jego stronę obiema rękami.
„Proszę,” powiedziała cicho. „Mama nie jadła od kilku dni. Nie mogę sprzedawać rzeczy z domu, więc sprzedaję mój rower.”
Coś mocno ścisnęło Rocco w klatce piersiowej.
Dzieci zazwyczaj go unikały.
Dorośli się go bali.
Ale rozpacz sprawiła, że ta mała dziewczynka podeszła do człowieka takiego jak on bez żadnej wahania.
„Od kiedy ostatni raz jadła?” zapytał.
Dziewczynka zawahała się przed odpowiedzią.
