Ta noc brutalnie i nieodwracalnie zniszczyła wszystkie plany Mane. Jeszcze kilka godzin wcześniej była panną młodą, otoczoną gośćmi, światłami i ślubnymi dekoracjami. Teraz patrzyła na teścia, który rzucał na stół grube pliki pieniędzy i zamykał drzwi od środka.
– Szybko, uciekaj, córko. Oni już tu są – wyszeptał Vardan.
Mane przez chwilę nie była w stanie zrozumieć, co się dzieje. Trudno było sobie wyobrazić bardziej absurdalną sytuację: w pierwszą noc po ślubie do sypialni nowożeńców wchodzi ojciec pana młodego i każe świeżo poślubionej żonie natychmiast się przebrać, zabrać najważniejsze rzeczy i zniknąć z domu tylnym wyjściem.
– Vardan, co się stało? – zdołała tylko zapytać.
Nie było jednak czasu na wyjaśnienia. Mane nie wiedziała, kim są tajemniczy „oni”, o których mówił mężczyzna. Mimo to postanowiła go posłuchać. Później miała zrozumieć, że właśnie ta decyzja uratowała jej życie.
Pierwsza noc po ślubie
Zbliżała się północ, kiedy ostatni goście zaczęli opuszczać przyjęcie. W luksusowej sypialni na drugim piętrze Mane wreszcie została sama. Po ośmiu godzinach spędzonych na wysokich obcasach nogi bolały ją tak bardzo, że marzyła jedynie o odpoczynku.
Jej świeżo poślubiony mąż, David, zszedł na dół, aby pożegnać jednego z krewnych. Nie wracał jednak zaskakująco długo.
Biała suknia ślubna ozdobiona koralikami leżała niedbale rzucona na fotel. Mane zdążyła już założyć jedwabną koszulę nocną. Stała przed lustrem i próbowała oswoić się z myślą, że od tego dnia jej życie miało wyglądać zupełnie inaczej.
Ogromna rezydencja poza miastem, ponad stu gości, złota obrączka błyszcząca na palcu – wszystko wydawało się początkiem nowego rozdziału.
Nagle usłyszała dźwięk zamka.
Odwróciła się z uśmiechem, przekonana, że do pokoju wrócił David. Uśmiech natychmiast zniknął z jej twarzy.
W drzwiach stał Vardan.
Teść zamknął drzwi od środka
Vardan miał około sześćdziesięciu lat. Był potężnie zbudowanym, siwowłosym mężczyzną, a jego spracowane dłonie zdradzały, że życie nie zawsze obchodziło się z nim łagodnie.
Nie powiedział ani słowa. Wszedł do środka, zamknął drzwi i przekręcił klucz.
Mane odruchowo poprawiła szlafrok, próbując zasłonić się przed teściem. Zadawała pytania, ale mężczyzna zdawał się ich nie słyszeć. Podszedł do parapetu i zaczął wykładać na drewnianą powierzchnię grube pliki pieniędzy.
Jeden za drugim.
Po kilku sekundach leżała tam suma sięgająca ośmiuset tysięcy.
Dopiero wtedy Vardan odwrócił się w stronę synowej.
W jego oczach Mane zobaczyła tak silny lęk, że poczuła zimny dreszcz przebiegający wzdłuż kręgosłupa. Nie wyglądał jak człowiek, który próbuje ją nastraszyć. Wyglądał jak ktoś, kto dokładnie wie, co za chwilę może się wydarzyć.
– Ubieraj się – powiedział tonem niepozostawiającym miejsca na dyskusję. – Załóż ciepłą kurtkę i sportowe buty. Natychmiast.
Mane błagała, żeby wyjaśnił jej choć część sytuacji. Vardan pozostał jednak niewzruszony. Delikatnie odsunął zasłonę i przez kilka sekund wpatrywał się w ciemny ogród.
– Weź pieniądze i dokumenty. Wyjdziesz tylnymi drzwiami. Przejdziesz przez ogród i dotrzesz do ostatniej bramy. Ktoś będzie tam na ciebie czekał.
Samochody pojawiły się przed domem
W tej samej chwili z zewnątrz dobiegł ogłuszający hałas.
Najpierw rozległ się pisk opon na żwirze, a chwilę później warkot potężnych silników. Nie był to jeden samochód. Mane nie potrafiła określić ich liczby, ale jedno stało się oczywiste – ktoś właśnie przyjechał pod rezydencję.
Vardan gwałtownie odsunął się od okna.
– Co to za samochody? Gdzie jest David? – zapytała Mane, nie potrafiąc już powstrzymać paniki.
– Uciekaj. Po prostu uciekaj. Oni są już na podwórzu. Jeśli chcesz doczekać świtu żywa, zrób dokładnie to, co mówię.
Dziewczyna spojrzała na jego przekrwione oczy. Widziała w nich tak głębokie przerażenie, że jej własny strach nagle wydał się niemal nieważny.
Nie zadawała już pytań.
Zrzuciła koszulę nocną i zaczęła się ubierać.
