Etap siódmy. Nie tylko krowa
Szybko okazało się, że kupienie Malinki było najłatwiejszą częścią całego przedsięwzięcia.
Oborę trzeba było wyremontować.
Aleksiej zatrudnił miejscowych mężczyzn, zamówił deski, naprawę dachu oraz ocieplenie.
Siergiej pomógł zorganizować siano.
Aleksiej porozumiał się również z felczerką z sąsiedniej wsi. Opłacił paliwo i ustalił, że co dwa tygodnie będzie zaglądała do Niny Jegorowny.
Później dowiedział się, że drogę prowadzącą do wsi można wysypać tłuczniem, jeśli odpowiednio porozmawia się z lokalną administracją i dołoży część pieniędzy.
Następnie wyszło na jaw, że w miejscowości prawie nie ma normalnego zasięgu telefonicznego.
Później, że sklep objazdowy przyjeżdża nieregularnie, ponieważ stary samochód ciągle się psuje.
Każdy rozwiązany problem odsłaniał kolejny.
Dawniej Aleksiej nazwałby to wszystko „niską efektywnością infrastruktury społecznej”.
Teraz potrafił opisać sprawę znacznie prościej:
„Tak żyje moja babcia”.
Planował zostać dwa dni.
Został dwa tygodnie.
Z zakładu regularnie dzwoniono.
Odpowiadał krótko:
— Postępujcie zgodnie z procedurami. Jestem na urlopie.
Pewnego dnia zastępca zapytał z autentycznym zdziwieniem:
— Aleksieju Andriejewiczu, na pewno wszystko u pana w porządku?
Aleksiej spojrzał przez okno na babcię, która drapała Malinkę za uchem.
— Pierwszy raz od bardzo dawna — tak.
Etap ósmy. Rozmowa przy piecu
Wieczorem przed wyjazdem siedzieli przy piecu.
Babcia robiła na drutach skarpetę.
Aleksiej przeglądał dokumenty znajdujące się w tej samej teczce, z którą przyjechał.
W końcu odezwał się:
— Chciałem sprzedać ten dom.
Druty w rękach Niny Jegorowny zatrzymały się.
— Po co?
— Myślałem, że jest ci tutaj za ciężko. Chciałem kupić mieszkanie w Moskwie i zatrudnić opiekunkę.
Babcia spojrzała na niego.
— A gdzie w Moskwie postawiłabym Malinkę?
Aleksiej uśmiechnął się.
— Teraz już nigdzie.
Nina Jegorowna odłożyła na chwilę robótkę.
— Alosza, rozumiem, że się o mnie boisz. Starość nie jest łatwa. Ale kiedy staremu człowiekowi zabierzesz dom, ziemię, codzienne przyzwyczajenia i sąsiadów, nie oznacza to, że zacznie żyć dłużej. Może po prostu zacząć czekać.
Aleksiej milczał.
— Nie jestem przeciwko pomocy — mówiła dalej. — Jestem przeciwko temu, żeby ktoś przestawiał mnie z miejsca na miejsce jak stary mebel.
— Przepraszam.
— Wybaczam. Tylko nie naprawiaj tego słowami. Przyjeżdżaj.
Skinął głową.
— Raz w miesiącu.
Babcia spojrzała surowo.
— Nie obiecuj za dużo.
— Raz w miesiącu. I w każdą niedzielę będę dzwonił.
Nina Jegorowna uśmiechnęła się.
— To jest prezent.
Ponownie wzięła druty do ręki.
Po chwili zapytała:
— A samochód?
— Sprzedam.
— Nie trzeba. Zostaw. Może się przyda, jak trzeba będzie krowę zawieźć do weterynarza.
Aleksiej roześmiał się tak głośno, że Malinka zamuczała niezadowolona w oborze.
Etap dziewiąty. Powrót do Moskwy
Po powrocie do Moskwy wszystko wydawało mu się zbyt szybkie.
Windy.
Spotkania.
Wiadomości elektroniczne.
Biznesowe obiady.
Ludzie rozmawiający o procentach, dostawach i kontraktach.
Aleksiej słuchał ich i czasem niespodziewanie przypominał sobie zapach siana.
Podczas pierwszego większego zebrania złapał się na myśli, że najchętniej zapytałby głównego inżyniera:
„Czy pan w ogóle wie, jak żyją ludzie we wsiach, z których przyjeżdżają do nas pracownicy?”
Miesiąc później w zakładzie pojawił się program wsparcia pracowników pochodzących z małych miejscowości.
Obejmował transport firmowy, dni poświęcone opiece medycznej oraz pomoc przy remontach lokalnych dróg w rejonach zamieszkiwanych przez rodziny pracowników.
Zastępca spojrzał na kalkulacje.
— Aleksieju Andriejewiczu, to będzie kosztowne.
— Jeszcze więcej kosztuje sytuacja, w której człowiek zaczyna czuć, że jest potrzebny tylko wtedy, gdy stoi przy maszynie.
Aleksiej nikomu nie opowiadał, że cały pomysł rozpoczął się od babcinego zdania o krowie.
W każdą niedzielę dzwonił do Niny Jegorowny.
Czasami rozmowa trwała pięć minut.
— Jak się czujesz?
— Żyję.
— A Malinka?
— Mądrzejsza od niektórych dyrektorów.
— Rozumiem.
Innym razem rozmawiali godzinę.
Babcia opowiadała o mleku.
O kurach Jegora.
O deszczu.
O tym, że Siergiej znowu źle ułożył siano.
Aleksiej słuchał.
Nie jednocześnie przeglądając pocztę.
Nie w samochodzie między dwoma spotkaniami.
Nie czekając tylko na moment, w którym będzie mógł powiedzieć, że musi kończyć.
Słuchał naprawdę.
Etap dziesiąty. Mleko od Malinki
Jesienią przyjechał ponownie.
Tym razem nie sam.
Przywiózł fachowca od pieców, lekarza oraz Antona, swojego kierowcę.
Przez prawie całą drogę Anton nie mógł uwierzyć w historię, którą usłyszał.
— Aleksieju Andriejewiczu, pańska babcia naprawdę poprosiła o krowę zamiast samochodu?
— Naprawdę.
— Mądra kobieta.
— Bardzo.
Nina Jegorowna przywitała ich na podwórku.
— O, delegacja przyjechała. Znowu chcecie mnie ulepszać?
— Trochę.
— Tylko bez sprzedawania domu.
— Bez sprzedawania.
Naprawili piec.
Lekarz sprawdził ciśnienie i przepisał leki.
Anton pomógł przenieść drewno.
Aleksiej cały dzień chodził w gumowych butach i tym razem nie czuł się w nich ani trochę śmiesznie.
Wieczorem babcia postawiła na stole twaróg, śmietanę i mleko.
— Od Malinki — powiedziała z dumą.
Aleksiej spróbował.
I nagle przypomniał sobie dzieciństwo.
Mleko z pianką.
Babcię karcącą go za brudne kolana.
Deszcz uderzający nocą o dach.
Zapach starego domu.
— Dobre? — zapytała.
— Bardzo.
Nina Jegorowna uśmiechnęła się triumfalnie.
— No właśnie. A ty mi przywiozłeś terenówkę.
Aleksiej się roześmiał.
— Pomyliłem się.
— Nic strasznego. Najważniejsze, że zrozumiałeś.
