Odjechałam. *** W mieście długo siedziałam na brzegu wanny. Woda nabierała się, bulgocząc równym szumem. Ręce pachniały koperkiem i cebulą, i nagle zapragnęłam zostawić ten zapach. Był prawdziwy. Siedziałam w ciepłej wodzie, słuchałam, jak kapie z kranu, i pomyślałam, że to właśnie jest moje pierwsze „potem”. Moja teraźniejszość, wreszcie bez cudzych słów. Po dobie Marcin napisał: „Gdzie jesteś?” — krótko, jakby między meczem a grillem znalazł sekundę. Nie odpisałam. Później zadzwonił Sebastian — niezręcznie, z zająknięciem: „Marcin mówi, że się obraziłaś?” — obraziła. Nie. Po prostu wyłączyłam rolę, w której kobieta jest obsługą czyjegoś wypoczynku. Po tygodniu zaczęłam spać normalnie. Kupiłam poduszkę, jakby Klara mnie nauczyła — miękką, ale tylko dla siebie. Czasem ich wspominałam — dym, mięso, śmiech. Bez nienawiści, z jasnością. Jak wspomina się stare zdjęcia, na których nie ma już tego, co najważniejsze. I pewnego wieczoru, gdy wracałam po pracy, powietrze pachniało koperkiem. Świeżym, chłodnym, żywym. Zatrzymałam się i uśmiechnęłam. Po prostu, bo mogłam. Ta historia nie jest o odejściu. Jest o powrocie — tam, gdzie naprawdę cię słychać.
Ciąg dalszy historii
