Po tej rozmowie telefonicznej nie odzywałyśmy się przez dziesięć dni. Najdłuższa cisza w naszym życiu. Chodziłam po mieszkaniu i rozmawiałam ze Staszkiem — znaczy z jego zdjęciem na komodzie, tym w granatowym garniturze z wesela Beaty.
— Staszek, co ja zrobiłam nie tak? — pytałam. — Dlaczego ona mi nie ufa?
Staszek milczał, jak to Staszek. Ale twarz miał łagodną, bez wyrzutu.
Jedenastego dnia pojechałam do Beaty. Bez zapowiedzi, z siatką, w której były pomidory z działki — te malinowe, Staszka. Pan z Katowic powiedział, że mogę sobie zerwać ile chcę, bo i tak nie nadążają jeść. Uprzejmy człowiek. Dzieci miłe. Dobrze dbali o grządki.
Beata otworzyła drzwi w dresie, z mokrymi włosami. Mieszkanie było czyste, ale puste — meble Darka zostawiły jasne prostokąty na ścianie, jakby ktoś zdjął obrazy i zapomniał powiesić nowe.
Postawiłam pomidory na blacie. Ona stała przy lodówce i patrzyła na mnie tak, jak patrzyła, kiedy miała sześć lat i stłukła wazon po babci.
— Nie jestem zła — powiedziałam. — Jestem smutna.
Usiadłyśmy przy stole. Beata zrobiła herbatę. Opowiedziała mi wszystko — o Darku, o kredycie, o skróconym etacie, o trzech tysiącach pożyczonych od Moniki z pracy. Mówiła sucho, rzeczowo, jakby referowała czyjąś sprawę. Bez łez. Łzy przyszły dopiero, kiedy zapytałam:
— Dlaczego mi nie powiedziałaś?
— Bo nie chciałam, żebyś się o mnie martwiła — powiedziała. — Masz dosyć swoich zmartwień.
Moje zmartwienia. Samotność w trzypokojowym mieszkaniu. Cmentarz raz w tygodniu. Działka co drugi weekend. Emerytury, z której nic nie wynika. Moje zmartwienia były takie, że brakowało mi kogoś, o kogo mogłabym się martwić.
Nie rozwiązałyśmy tego przy herbacie. Życie nie jest filmem — nie ma sceny, w której matka i córka płaczą sobie w ramiona i od jutra jest pięknie. Ale ustaliłyśmy kilka rzeczy. Beata odda mi pieniądze z wynajmu — nie wszystkie naraz, w ratach, bo potrzebuje czasu.
Działka zostaje moja, ale jeśli ci ludzie z Katowic chcą wrócić przyszłego lata — porozmawiamy. Klucze zapasowe będą dwa komplety — jeden u mnie, jeden u Beaty. Legalnie, jawnie, bez dorabiania za plecami.
I jeszcze jedno — Beata ma do mnie dzwonić. Nie raz na dwa tygodnie z pytaniem, czy wzięłam leki. Dzwonić, kiedy jest jej ciężko. Po to jestem matką.
Wróciwszy do domu, poszłam na balkon. Wieczór był ciepły, lipcowy, pachniał lipą z podwórka. Patrzyłam na niebo i myślałam o Staszku, o pomidorach, o kluczach, które moja córka dorobiła zimą — potajemnie, ze wstydu, z desperacji. I o tym, że najbliżsi ludzie potrafią schować się przed nami tak skutecznie, jakby mieszkali na drugim końcu świata. Chociaż mieszkają dwie przecznice dalej.
Pomidory malinowe dojrzały w tym roku wyjątkowo wcześnie. Może to przez upał. A może to Staszek tam jeszcze pilnuje, żeby wszystko rosło jak należy.
