W południe Rodrigo był już przed biurem Lucii, błagając sekretarkę o chwilę z nią. Kiedy w końcu go wpuszczono, zastał byłą żonę podpisującą dokumenty, wyglądającą na bardziej promienną i spokojną niż kiedykolwiek.
„Lucia, proszę!” krzyknął Rodrigo, o mało nie padając na kolana. „Nie możesz tego zrobić! Firma odziedziczona jest po moim ojcu. Dom w Las Lomas… moja rodzina wyląduje na ulicy! Przepraszam za Valerię, to był błąd, wyrzuciłem ją z domu!”
Lucia odłożyła długopis i spojrzała mu prosto w oczy. W jej spojrzeniu nie było nienawiści, tylko lodowata obojętność.
„Dom w Las Lomas nigdy nie był twój, Rodrigo. Kupiłem go za pośrednictwem mojej spółki holdingowej lata temu, żeby twoi wierzyciele go nie zabrali. Masz 48 godzin, żeby się spakować i wyjechać. A co do twojej firmy… jest już w stanie upadłości. Moi prawnicy skupują jej długi. Od dziś jestem właścicielem Rivas Constructora.
Rodrigo poczuł, jak pokój wiruje. „Ty… ty nas zniszczyłeś…”
„Nie, Rodrigo” – powiedziała Lucia, powoli wstając. „Zniszczyłeś sam siebie w chwili, gdy uznałeś moje milczenie i dobroć za oznakę słabości. Wczoraj wieczorem poprosiłeś mnie, żebym nalała wina twojej kochance w obecności całej twojej rodziny. Dziś zostawiam cię, żebyś wypił gorzki kielich rzeczywistości do dna. Sam.”
Lucia dała znak ochroniarzowi i Rodrigo został wyprowadzony z budynku pod pogardliwymi spojrzeniami pracowników, którzy zabiegali o niego do wczoraj.
Znajdując się na chodniku, bez grosza przy duszy, bez towarzystwa i bez godności, Rodrigo Rivas w końcu zrozumiał prawdę. Lucia nie była tylko jego żoną. Była powietrzem, którym oddychała jego rodzina. A teraz, gdy postanowiła przestać dla nich oddychać, po prostu przestali istnieć w luksusowym świecie, na który nigdy nie zasługiwali.
