W kolejce do okulisty usiadła obok mnie Teresa – ta, dla której chłopak zostawił mnie w osiemdziesiątym siódmym. Po wizycie kupiłyśmy po drożdżówce i przesiedziałyśmy godzinę na ławce przed przychodnią. Każdej z nas mówił wtedy, że to ta druga nie daje mu odejść.
Zobaczyłam ją od razu, jak tylko weszłam do poczekalni. Siwe włosy ścięte krótko, okulary w ciemnej oprawce, płaszcz w kolorze kawy z mlekiem. Siedziała na plastikowym krześle pod ścianą i wertowała gazetę z telewizyjnym programem. Serce mi stanęło na sekundę, a potem zaczęło walić tak, że musiałam się oprzeć o framugę.
Teresa Wiśniewska. Po trzydziestu siedmiu latach.
Spotkanie po latach
Usiadłam dwa krzesła dalej, bo nie było innego wolnego miejsca. Ręce mi się trzęsły, kiedy wyciągałam z torebki skierowanie. Czułam, że zaraz zwymiotuję albo zemdleję, albo jedno i drugie. A ona nawet nie podniosła głowy znad tej gazety.
Byłam pewna, że mnie nie poznaje. Przez moment pomyślałam, żeby się po prostu nie odezwać. Wejść do gabinetu, wyjść, pojechać do domu. Zapomnieć. Tak jak próbowałam zapomnieć przez ostatnie trzy dekady.
Ale wtedy ona odłożyła gazetę, obejrzała się w moją stronę i powiedziała:
— Przepraszam, pani też do doktor Kowalskiej? Bo nie wiem, czy ta kolejka w ogóle się rusza.
I zobaczyłam, jak jej się zmienia twarz. Jak oczy się rozszerzają. Jak rozchyla usta, ale nie mówi ani słowa.
— Jolanta? — szepnęła w końcu. — Jolanta Maj?
— Teraz Nowicka — odpowiedziałam. — Już dawno Nowicka.
Wiedziałam, że mnie rozpoznała. I wiedziałam, że myśli dokładnie o tym samym co ja. O Leszku.
Wspomnienia sprzed lat
Poznałam go jesienią osiemdziesiątego piątego roku, w bibliotece technicznej przy Politechnice Krakowskiej. Studiowałam wtedy pielęgniarstwo, a on kończył mechanikę. Wysokie czoło, ciemne oczy, dłonie, które zawsze pachniały maszynowym olejem, nawet po umyciu. Miał dwadzieścia trzy lata i uśmiech, od którego wszystko w środku robiło się ciepłe i miękkie.
Byliśmy razem dwa lata. Dwa lata, w których planowaliśmy ślub, szukaliśmy mieszkania, w których jego mama uczyła mnie lepić pierogi ruskie, a mój tata mówił do niego “synku”. Dwa lata, które pamiętam do dziś lepiej niż całe dekady, które przyszły potem.
A potem pojawiła się Teresa.
Dowiedziałam się o niej przypadkiem, od koleżanki z roku, która widziała Leszka z jakąś dziewczyną w kawiarni na Kazimierzu. Jasne włosy, ładna buzia, śmiała się głośno. Nie wyglądali jak znajomi.
Pamiętam tę rozmowę z nim. Kuchnia w akademiku, zapach palonej kawy, ja ze skrzyżowanymi rękami, on z pochyloną głową. Nie zaprzeczał. Powiedział, że to się tak jakoś stało. Że nie chciał. Że Teresa go nie puszcza, że się w niego wczepiła, że on próbuje to zakończyć, ale ona grozi, że sobie coś zrobi.
— Daj mi czas — mówił. — Dam sobie z tym radę. Ty jesteś ważna. Tylko ty.
Dałam mu czas. Miesiąc, potem drugi. Przychodził, przepraszał, kochaliśmy się w ciasnym pokoju na stancji, a potem znikał na tydzień. Telefon w akademiku dzwonił i milkł. Sąsiadka z pokoju obok przestała patrzeć mi w oczy.
W marcu osiemdziesiątego siódmego powiedziałam — dość. Albo ja, albo ona. Stał na korytarzu, opierał się o ścianę, patrzył w podłogę.
— Ona mi nie pozwala odejść, Jola — powiedział cicho. — Nie wiesz, jaka ona jest. Płacze, straszy, dzwoni do mnie w nocy. Ja nie mogę jej tak zostawić.
Zostawił mnie. Nie Teresę. Mnie.
