Rok później
Najważniejsza rozmowa odbyła się niemal rok po tamtej nocy przed apteką.
Aleksander przyjechał w deszczu.
Nie był tak zimny jak wtedy, ale padało wystarczająco mocno, by woda spływała z jego włosów na kołnierz.
Ania otworzyła niebieskie drzwi razem z babcią.
Miała na sobie ten sam czarny płaszcz. Wciąż był za duży, choć już nie tak ogromny jak rok wcześniej.
— Nadal mi go nie oddałaś — powiedział Aleksander.
— Jest mój.
— Zauważyłem.
Raisa podała mu ręcznik.
— Proszę już wchodzić.
Podczas kolacji Ania opowiadała długą i skomplikowaną historię o rysunku, koleżance i złamanej kredce. Aleksander słuchał jej z taką uwagą, jakby od każdego słowa zależała największa transakcja w jego życiu.
W pewnym momencie dziewczynka powiedziała:
— Tato, podaj chleb.
Ręka Aleksandra zatrzymała się nad stołem.
Raisa na niego spojrzała.
Ania jadła dalej, nawet nie zauważając, że właśnie zrobiła coś, na co czekał od wielu miesięcy i o co nigdy nie odważył się poprosić.
Aleksander podał jej chleb.
— Proszę.
I nie powiedział nic więcej.
Obietnica Sofii
Później, kiedy Ania zasnęła, Raisa zdjęła fotografię Sofii z półki i postawiła ją na stole pomiędzy nimi.
— Myślę, że teraz dotrzymałam obietnicy — powiedziała.
Aleksander spojrzał na znajomy charakter pisma widoczny na odwrocie.
— Nie.
Raisa natychmiast się spięła.
— Dlaczego?
Odwrócił fotografię zdjęciem do góry.
— Bo jej prośba nie polegała na tym, żeby któregoś dnia oddać mi Anię.
Raisa milczała.
— Prosiła panią, żeby nie pozwoliła mi odebrać jej prawa do wyboru.
Aleksander odstawił ramkę z powrotem na półkę.
— To nie kończy się dzisiaj.
Raisa długo na niego patrzyła.
Potem, po raz pierwszy od tamtej nocy, wyciągnęła rękę nie po to, by zabrać fotografię, lekarstwo czy ochronić wnuczkę.
Po prostu uścisnęła mu dłoń.
Wybór, który wreszcie należał do niej
Kiedy Aleksander zbierał się do wyjścia, Ania obudziła się i wybiegła do przedpokoju.
— Tato.
Tym razem już nie znieruchomiał.
— Co?
Dziewczynka wskazała czarny płaszcz.
— On zostaje u mnie.
— Wygląda na to, że nie mam wyboru.
Ania poważnie zmarszczyła brwi.
— Masz.
Aleksander spojrzał na Raisę.
Z trudem powstrzymywała uśmiech.
Ponownie popatrzył na córkę.
— W takim razie sam wybieram, że zostawiam go tobie.
— Dobrze.
Ania zamknęła niebieskie drzwi, a Aleksander przez kilka sekund stał na klatce schodowej, patrząc na starą cyfrę siedem.
W mieszkaniu po drugiej stronie drzwi na półce stała fotografia Sofii z szarym kotem. Nie była już ukryta ani odwrócona napisem do ściany.
Obok leżała czerwona apteczna torba, w której Ania przechowywała teraz swoich siedem kolorowych kredek.
