Fiat 126p po mężu stał w garażu, dzieci powtarzały: “sprzedaj na części”. Wnuk uparł się, że go naprawimy – rok sobót przy silniku. W maju na zlocie ktoś zapytał, czyj to maluch. Wnuk odpowiedział: “nasz z babcią”

Otworzyłam garaż i stanęłam.

Maluch stał dokładnie tak, jak go Staszek zostawił. Pokryty kurzem, z lekko spuszczoną lewą tylną oponą, z wycieraczką uniesioną od szyby – Staszek zawsze tak robił, żeby guma się nie odkształcała. Na desce rozdzielczej leżały okulary przeciwsłoneczne i paczka chusteczek higienicznych.

Kuba gwizdnął cicho.

– Babciu – powiedział – on jest cały. On jest kompletny.

Nie patrzyłam na samochód. Patrzyłam na okulary Staszka na desce rozdzielczej i czułam, jak ściska mnie w gardle.

– Babciu – Kuba stanął przede mną i popatrzył mi prosto w oczy. – Naprawmy go. Razem.

– Kuba, ja nie umiem…

– Ja też jeszcze nie umiem. Ale się nauczę. Będę przyjeżdżał w soboty.

Pomyślałam, że to entuzjazm piętnastolatka. Że za dwa tygodnie zapomni, że znajdzie sobie dziewczynę albo grę komputerową, i maluch znowu zostanie sam. Powiedziałam: