A jednocześnie chciałem, żeby Holloway to usłyszał.
Później Mercer podszedł bliżej i powiedział:
— Mówił o panu w szpitalu przed śmiercią. Nie znał pańskiego nazwiska. Nazywał pana upartym synem kierowcy z Kentucky, który i tak go wyciągnął.
Wyrwał mi się urwany śmiech.
— To do niego podobne.
Mercer uśmiechnął się przez wilgotne oczy.
— Powiedział, że dotrzymał pan obietnicy.
Emma delikatnie ujęła mój nadgarstek i spojrzała na pasek.
— Opowiesz mi o nim? — zapytała.
— O każdej części, o której potrafię — powiedziałem.
— A o tych, o których nie potrafisz?
— Do nich też dojdziemy.
Ceremonia trwała dalej. Kadeci składali przysięgę. Przypinano belki oficerskie. Gdy przyszła kolej Emmy, spojrzała na mnie raz przez ramię.
Stałem tak prosto, jak pozwalało mi kolano.
Podniosła prawą rękę pod niebem Tennessee i została oficerem.
Po ceremonii Mercer wręczył mi kopię fotografii oddziału.
— Myślę, że to powinno być u pana — powiedział.
Emma spojrzała między nami.
— Sierżant Holloway uratował pana? — zapytała generała.
— Tak — odpowiedział Mercer.
— A mój tata uratował jego?
Mercer spojrzał na mnie.
— Pański ojciec próbował — powiedział ostrożnie. — I dzięki temu inni przeżyli.
To była prawda.
Nie czysta.
Nie prosta.
Ale prawda.
Później Emma szła ze mną z powrotem do ciężarówki. Zatrzymała się przy kabinie i dotknęła drzwi pasażera. PickupTrucks
— Kiedyś myślałam, że ta ciężarówka zabiera cię ode mnie — powiedziała.
To zabolało.
Potem dodała:
— Teraz myślę, że za każdym razem sprowadzała cię z powrotem.
Musiałem odwrócić wzrok.
Zapach diesla wciąż tam był. Ból w kolanie też. I stary skórzany pasek na nadgarstku.
Ale ciężar się zmienił.
Emma weszła na pierwszy stopień kabiny i spojrzała na mnie.
— Tato, kiedy wrócimy do domu, od czego zaczniemy?
Dotknąłem opaski ratunkowej.
— Zaczniemy od sierżanta Hollowaya — powiedziałem.
— A potem?
— Potem opowiem ci wszystko, co powinienem był powiedzieć wcześniej.
