Daniel siedział sztywno jak deska. „Rachel, powinniśmy porozmawiać na osobności”.
Usiadłem obok Helen.
„Nie. To właśnie przez ukrywanie tej tajemnicy doprowadziłaś do tej katastrofy”.
Helen otworzyła pierwszy plik.
Wydatki hotelowe w Miami.
Zakup biżuterii.
Prywatne kolacje zakwalifikowane jako rozwój biznesu.
Czesne siostrzeńca Daniela.
Rachunki medyczne Patricii.
Miesięczne przelewy na konto Patricii Hayes.
Patricia wpatrywała się w ekran. „Daniel dał mi te pieniądze”.
„Z mojej firmy” – powiedziałem.
Spojrzała na niego powoli.
Po raz pierwszy jej złość była uzasadniona.
Daniel pochylił się do przodu. „To były zwroty kosztów”.
Helen położyła na stole kolejny dokument. „Za jakie usługi świadczyła twoja matka?” „
Patricia odparła ostro: „Nie pracuję dla ciebie!”.
Helen skinęła głową. „Dokładnie”.
W sali zapadła grobowa cisza.
Potem pojawiły się umowy z dostawcami.
Trzy firmy-słupy powiązane z kuzynami Daniela.
Zawyżone faktury.
Podwójne faktury za usługi konsultingowe.
Sfałszowane raporty logistyczne.
Wstępna strata wyniosła 640 000 dolarów.
Patricia zakryła usta dłonią.
Daniel spojrzał na mnie z tym zranionym wyrazem twarzy, który miał, gdy zawodził go urok osobisty.
„Naprawdę zamierzasz mnie zniszczyć dla pieniędzy?”
Dotknęłam podartej sukienki.
„Nie. To ty sama zniszczyłaś się chciwością”.
Jego maska pękła.
„Myślisz, że sama to wszystko zbudowałaś?” warknął. „Klienci ufali tej firmie, bo umiałem z nimi rozmawiać. Mężczyźni lubią ze mną rozmawiać. Byłaś zbyt zimna, zbyt natarczywa, zbyt kontrolująca”.
Zerknęłam na czerwone światło na dyktafonie na stole.
„Dziękuję” – powiedziałam.
Jego wzrok spotkał się ze mną.
Za późno.
Helen otworzyła ostatni plik.
„Oto e-mail, którego Daniel wysłał do prywatnego prawnika dwa tygodnie temu” – powiedziała.
Daniel wstał. „To poufne”.
„Nie, skoro został przesłany z konta firmowego w ramach wewnętrznego dochodzenia w sprawie oszustwa” – odparła Helen.
Przeczytała na głos temat wiadomości.
