Z dalszego planu usłyszałam głos mojej matki – „Madison, rozłącz się” – powiedziała, a w jej głosie pojawiła się nuta, która zdradzała, że wie, co się dzieje, że wie, co zrobiła Madison, że wie, jak bardzo to zrani Lily, że wie, jak bardzo to zrani mnie, że wie, że to, co się stało, jest nie do naprawienia, że jej obecność w moim życiu nie jest już potrzebna, że jej życie jest dla niej najważniejsze, że jej przyszłość jest dla niej najważniejsza. Potem usłyszałam przerażony głos Lily, która krzyknęła przez słuchawkę, a w jej głosie było więcej strachu niż w całym jej życiu, więcej bólu niż w jakimkolwiek wspomnieniu, które mogło ją ukształtować, więcej rozpaczy niż w jakiejkolwiek chwili, która mogła przygotować ją na to, co się stało, co zniszczyło wszystko, co było dla niej ważne, wszystko, co kochała, wszystko, co budowała przez lata, które były dla niej najważniejsze, które były jej przyszłością, jej bezpieczeństwem, jej wolnością, która była dla niej najważniejsza, która była jej tarczą przed światem, który mógłby ją skrzywdzić, który był gotowy zniszczyć wszystko, co było dla niej ważne, by osiągnąć swoje cele, które były poza jej zrozumieniem, poza jej wyobraźnią, poza jej zdolnością do pojęcia ich okrucieństwa. „Mamusiu, przepraszam!” – krzyknęła, a w jej głosie było więcej niż strach – była w nim desperacja, która zdradzała, że wierzy, że to jej wina, że to ona zrobiła coś złego, że to ona zawiniła, że to ona musi zostać ukarana, że to ona musi zostać odesłana, że to ona musi zniknąć, by zrobić miejsce dla innych, którzy byli dla nich ważniejsi, którzy byli dla nich lepsi, którzy byli dla nich prawdziwsi, którzy byli dla nich najważniejsi, którzy byli ich celem, który był poza jej zrozumieniem, poza jej wyobraźnią, poza jej zdolnością do pojęcia ich okrucieństwa, które nie miało granic, które nie znało litości, które było gotowe zniszczyć wszystko, co było dla niej ważne, by osiągnąć swoje cele, które były poza jej zrozumieniem, poza jej wyobraźnią, poza jej zdolnością do pojęcia ich okrucieństwa.
