Wprowadzenie – ostatnia chwila przed burzą
Polina z irytacją wrzuciła klucze do mieszkania do torebki i spojrzała na męża, który stał w przedpokoju, najwyraźniej nie wiedząc, co zrobić ze swoimi rękami. – Wadik, jednego nie rozumiem: dlaczego rozmawiamy o tym na godzinę przed wyjściem? – W jej głosie słychać było zmęczenie, które narastało przez lata, a które teraz, w tym jednym momencie, miało znaleźć swoje ujście.
Wadim deptał w miejscu, a jego ruchy były pełne niepewności, która zdradzała, że czuje się nieswojo, że wie, iż nie ma racji, ale nie chce się do tego przyznać. Odświętne spodnie miał już na sobie, koszula była świeża i wyprasowana, ale krawat zwisał mu na szyi rozwiązany, jakby jego życie również było w rozsypce, która miała zaraz eksplodować.
— Pola, no premia została wstrzymana. Nie zrobiłem tego celowo. – Jego głos był pełen usprawiedliwień, które jednak nie miały już siły przekonywania.
— A bankiet na dwadzieścia osób zamówiłeś dlaczego? – zapytała, a w jej głosie zabrzmiała nuta, która miała być jej ostatnim słowem.
— U mamy jubileusz! Sześćdziesiąt lat zdarza się raz w życiu. Chciałem, żeby wszystko było piękne. – Jego głos był jak ostatni, rozpaczliwy krzyk, który miał zatrzymać tę lawinę.
Polina oparła się ramieniem o framugę drzwi i z westchnieniem potarła skronie, które pulsowały bólem od rana. Od rana już trzeci raz wracali do tego samego tematu, który krążył wokół nich jak zaczarowane koło, z którego nie było wyjścia.
— Chciałeś pięknie, a zapłacić mam ja? – zapytała, a w jej głosie zabrzmiała siła, która miała zakończyć tę komedię.
— No masz przecież odłożone pieniądze. Z lokatorów. – Wadim spróbował uśmiechnąć się miękko i z poczuciem winy, które miało być jego tarczą. – Poluszka, pomóż. Od następnej wypłaty wszystko oddam, słowo honoru. Nie mogę przecież wypaść przed całą rodziną jak głupiec. – Jego głos był jak bicz, który miał zmusić ją do posłuszeństwa.
Polina przeszła obok niego do sypialni, a w jej ruchach było coś, co przypominało determinację, która w końcu znalazła swoje miejsce. Otworzyła dolną szufladę komody, a pod stosem czystej pościeli leżało stare, blaszane pudełko po ciasteczkach, które było jak jej skarbiec, do którego nikt nie miał dostępu. Jej osobista rezerwa na nieprzewidziane wydatki – pieniądze z wynajmu mieszkania rodziców, które starała się nie ruszać. Najwyraźniej ten nieprzewidziany wydatek w końcu nadszedł, a ona musiała się z nim zmierzyć.
Wyjęła potrzebną kwotę, a wtedy jej wzrok padł na coś, co leżało na samym dnie pudełka – złożoną na czworo kartkę w kratkę, która pożółkła na zgięciach, jakby czas odcisnął na niej swoje piętno. Polina sama nie wiedziała, dlaczego wciąż ją przechowuje, skoro rodziców już nie ma, a tamten dług… Kto dziś by o nim pamiętał, gdy życie toczyło się dalej, a stare sprawy pokrywały się kurzem zapomnienia?
Jednak, posłuszna nagłemu impulsowi, który miał zmienić wszystko, wzięła kartkę i wsunęła ją do kieszeni ciemnoniebieskiego kardiganu, który był jak jej nowa zbroja.
— Masz – powiedziała, wracając do przedpokoju, a w jej głosie zabrzmiała siła, która miała zakończyć tę komedię.
Wadim pospiesznie zabrał pieniądze, a w jego oczach pojawił się błysk ulgi, która była jak jego ostatnia deska ratunku.
— Dziękuję, Pola! Jesteś złotem. Jedźmy, bo się spóźnimy. – Jego słowa były jak ostatni, rozpaczliwy krzyk, który miał zatrzymać tę lawinę.
Ciąg dalszy artykułu znajduje się na następnej stronie Reklama
