Angela szła na dyżur lekkim krokiem, z tym szczególnym blaskiem w oczach, który pojawiał się u niej zawsze wtedy, gdy zbliżała się do stacji pogotowia. Koledzy często żartowali, że Angela żyje w chmurach. Nie potrafili zrozumieć, jak można z takim oddaniem podchodzić do zawodu obciążonego ogromną odpowiedzialnością, trudnymi decyzjami i wynagrodzeniem, które pozostawiało wiele do życzenia.
Dla niej jednak nie była to zwyczajna praca. Medycyna ratunkowa stała się jej pasją, niemal całym życiem. Nie zamierzała niczego zmieniać.
Uwielbiała jechać na najtrudniejsze wezwania, widzieć błysk nadziei w oczach ludzi czekających na pomoc i walczyć o tych, których inni zdążyli już niemal skreślić. Każdy taki wyjazd był dla niej kolejnym przypomnieniem, dlaczego wybrała właśnie tę drogę.
Studia ukończyła z doskonałymi wynikami. Wielu wykładowców i znajomych przepowiadało jej błyskotliwą karierę w dużych klinikach. Wszystko zmieniło się jednak podczas praktyk w pogotowiu ratunkowym. Wtedy Angela zrozumiała, że właśnie tutaj jest jej miejsce.
Od siedmiu lat całkowicie oddawała się pracy.
Była tak pochłonięta obowiązkami, że na życie osobiste właściwie nie pozostawało jej czasu. Zresztą sama nie odczuwała szczególnej potrzeby, by coś w tej kwestii zmieniać. Przeszłość związana z rodziną pozostawiła w niej zbyt wiele bólu.
Dziewczyna, którą znało całe osiedle
Przed wejściem do bloku jak zwykle siedziały starsze sąsiadki. Kiedy tylko zobaczyły Angelę, natychmiast się ożywiły.
— Angelko, znowu na zmianę?
Angela nigdy nie przechodziła obok nich obojętnie, ograniczając się jedynie do krótkiego skinienia głową.
— Dzień dobry, dziewczyny. Tak, znowu do pracy!
Jedna ze starszych kobiet pokręciła głową.
— I znowu na noc.
Po chwili dodała z troską:
— Dlaczego nie ma u was więcej mężczyzn, którzy mogliby pracować nocami? Przecież ciągle musicie mieć do czynienia z chorymi, pijanymi, a czasem nawet agresywnymi ludźmi.
Angela tylko się uśmiechnęła.
— A jaka to różnica? Wszyscy są pacjentami. Dobrze, muszę już iść. Dziękuję za troskę. Tylko wy same też na siebie uważajcie.
— Dobrze, biegnij, dziecko. I sama się oszczędzaj.
Angela ruszyła w stronę przystanku. Gdy tylko znalazła się poza zasięgiem ich głosów, starsze kobiety zaczęły rozmawiać między sobą.
— Biedna dziewczyna, prawda? Ktoś inny po tym wszystkim dawno znienawidziłby lekarzy, a ona sama wybrała ten zawód.
— Właśnie dlatego go wybrała. Żeby takich złych medyków, jakich spotkała ona, było jak najmniej. Pamiętacie, jak jej matka nie doczekała się pomocy?
— Oczywiście, że pamiętamy. Ile ta dziewczyna przeszła… A ojciec? Prawdziwy potwór. Jakim cudem wyrosła na takiego człowieka?
— Los jej nie oszczędzał. Rodzice zginęli podczas pijackiej bójki. A co teraz z nim? Wiecie coś?
— Skąd mamy wiedzieć? Może jego też już nie ma. Przy takim charakterze…
Angela mniej więcej domyślała się, o czym sąsiadki szeptały za każdym razem, kiedy ją widziały. Taka była ich natura. Wspominały przeszłość, komentowały cudze życie i roztrząsały wydarzenia sprzed lat. Nie robiły tego jednak ze złośliwości. Po prostu tak miały.
Znajomy kierowca i niespodziewana rozmowa
Angela wyskoczyła z marszrutki i pomachała kierowcy. Był to młody mężczyzna, który zawsze spoglądał na nią z pewnym smutkiem, lecz nigdy nie miał odwagi się przedstawić. Ona siedziała wśród pasażerów, on za kierownicą. Ich znajomość od dawna ograniczała się do spojrzeń w lusterku i krótkich uśmiechów.
Tym razem kierowca również się uśmiechnął i pomachał jej na pożegnanie.
Ledwie Angela weszła do budynku pogotowia, usłyszała głos jednej z koleżanek.
— Angelko, dobrze, że przyszłaś wcześniej! Szukał cię ordynator.
— Świetnie, dzięki. Zaraz do niego zajrzę.
Stepan Wołodymyrowycz przywitał ją z taką radością, jakby zobaczył własną wnuczkę.
— Angela, Angelo Wasylivno, proszę usiąść.
Angela zmrużyła oczy podejrzliwie.
— Mam wrażenie, Stepanie Wołodymyrowyczu, że czegoś pan ode mnie chce. Inaczej nie cieszyłby się pan aż tak na mój widok.
Stepan Wołodymyrowycz od dawna traktował ją niemal jak dziadek wnuczkę. Nie zawsze jednak ich relacja wyglądała tak dobrze.
Konflikt, który zmienił ich oboje
Na początku często się spierali. Stepan Wołodymyrowycz nie potrafił zaakceptować niektórych nowoczesnych metod leczenia proponowanych przez młodszą koleżankę. Miał ogromne doświadczenie i własne przyzwyczajenia, a Angela nie bała się mówić, gdy uważała, że można postąpić inaczej.
Pewnego dnia doszło między nimi do wyjątkowo ostrego konfliktu.
Stepan Wołodymyrowycz stracił cierpliwość.
— A ty kim właściwie jesteś, smarkulo?! Mnie będziesz uczyć? Wynoś się stąd! Jesteś zwolniona!
Słowa zabolały Angelę znacznie bardziej, niż chciałaby przyznać. Ze łzami w oczach wyszła na zewnątrz. Za nią wybiegli koledzy, próbując przekonać ją, żeby nie odchodziła.
Tłumaczyli, że Stepan nie jest złym człowiekiem. Po prostu ma wybuchowy charakter i czasami najpierw mówi, a dopiero później zaczyna myśleć o konsekwencjach.
Wtedy wydarzyło się coś, co na zawsze zmieniło ich relację.
Dokładnie naprzeciwko stacji pogotowia doszło do strasznego wypadku. Dwa samochody zderzyły się z ogromną prędkością. W środku znajdowały się cztery osoby. Wszystkie były w bardzo ciężkim stanie.
Nie było czasu na spory ani urażoną dumę. Ratownicy natychmiast ruszyli do działania.
Zanim można było umieścić poszkodowanych w karetce, trzeba było choć trochę ustabilizować ich stan. W przypadku jednego z rannych doszło do zatrzymania krążenia.
Stepan Wołodymyrowycz robił wszystko, co mógł, żeby przywrócić mężczyznę do życia, ale bez skutku.
Wtedy Angela zdecydowanie go odsunęła.
Próbował ją powstrzymać. Powtarzał, że nie ma prawa zastosować takiej metody, że nie powinno się tak postępować i że nikt tego nie robi.
Angela jednak podjęła decyzję.
I serce poszkodowanego znów zaczęło bić.
Zapłaciła za to ogromnym wysiłkiem. Kiedy było już po wszystkim, czuła się, jakby sama wypaliła się od środka.
Po przewiezieniu wszystkich rannych do szpitala Angela i Stepan przez długi czas siedzieli razem na zewnątrz. Człowiek, który od ponad trzydziestu lat walczył o ludzkie życie, mówił, milkł, po chwili znowu zaczynał mówić.
Od tamtego dnia zostali prawdziwymi przyjaciółmi.
Stepan Wołodymyrowycz zaczął robić coś, czego wcześniej prawie nigdy nie robił: słuchać rad Angeli.
Prośba o dodatkowe godziny
Teraz patrzył na nią z zakłopotaniem.
— Angelko, jak zwykle masz rację. Rozumiem, że to jest wbrew wszelkim zasadom. Tak nie powinno być. Możesz nie wytrzymać. Ale z drugiej strony, jeśli ktoś sobie poradzi, to właśnie ty.
Angela westchnęła.
— Stepanie Wołodymyrowyczu, proszę przestać krążyć wokół tematu.
— Angel, trzech ratowników zachorowało na ciężką grypę. Jutro naprawdę nie mam kogo wysłać na zmianę. Wiem, że będziesz po nocnym dyżurze, ale czy mogłabyś zostać chociaż do południa? Po obiedzie zmieni cię Walentyna Serhijiwna.
Angela uśmiechnęła się bezradnie.
— Po co tyle wstępu? Przecież pan wie, że nie odmówię. W domu i tak nie mam nic do roboty. Nawet kota nie wzięłam, żeby się przeze mnie nie nudził.
Stepan spojrzał na nią poważniej.
— Angelo, jeśli zmiana okaże się zbyt ciężka albo poczujesz, że jesteś wykończona, koniecznie mi powiedz. Dobrze?
— Dobrze. Umowa stoi.
Noc pełna absurdalnych interwencji
Noc okazała się wyjątkowo intensywna. Najpierw jeden bezdomny zranił drugiego. Później kobieta postanowiła powitać wracającego męża wałkiem do ciasta, ale źle obliczyła zamach i uderzenie trafiło nie tam, gdzie planowała.
O świcie wydarzyła się historia, która brzmiała niemal jak gotowa anegdota.
Mężczyzna wrócił do domu nie o ósmej rano, jak zwykle, lecz już o piątej. W mieszkaniu zastał swoją ukochaną w towarzystwie innego mężczyzny.
Mąż najwyraźniej był myśliwym. W broni znajdował się śrut.
Kochankowie przeżyli, ale lekarzy czekało teraz żmudne usuwanie śrutu.
Tuż przed końcem nocnej zmiany wszystko nagle ucichło. Na pogotowiu była to niemal typowa sytuacja. Ludzie zaczynali szykować się do pracy, dzieci do szkół i przedszkoli, więc na chwilę przestawali myśleć o dolegliwościach. Ci, którzy bawili się przez całą noc, już spali, a pozostali dopiero czekali na otwarcie sklepów z alkoholem.
Dlatego rano często trafiała się godzina lub dwie względnego spokoju.
Personel zebrał się na stacji. Ktoś pił kawę, ktoś żartował, inni po prostu cieszyli się krótką chwilą ciszy.
Nagle rozległo się wezwanie:
— Zespół na wyjazd!
Lekarze spojrzeli na siebie ze zdziwieniem.
Kto postanowił zachorować właśnie teraz, w ich jedynej chwili wytchnienia?
Na wezwanie pojechał świeży zespół, do którego dołączyli także ludzie pozostający jeszcze po nocnym dyżurze. Wrócili jednak zaskakująco szybko.
— Gdzie byliście? Już po wszystkim?
Jeden z lekarzy wzruszył ramionami.
— Nie uwierzycie. W kostnicy.
Angela zakrztusiła się kawą.
— Teraz wzywają pogotowie nawet tam?
— Dokładnie. Przyjechała pewna dama odebrać ciało męża. Wygląda na to, że był kimś ważnym albo po prostu bardzo bogatym. Pod kostnicą zebrało się mnóstwo paparazzich, więc kobieta musiała odpowiednio odegrać swoją rolę.
Angela uniosła brwi.
— Jaką rolę?
— Właśnie tę. Jest całkowicie zdrowa. Nawet puls ma prawidłowy. Ale do materiału dla gazet trzeba było wyglądać na zdruzgotaną wdowę.
Angela pokręciła głową.
— Dziwne czasy. Nawet ze śmierci robi się przedstawienie.
— Masz rację, Angel. I coś mi mówi, że to nie będzie jej ostatnie wezwanie dzisiaj. Skoro dziennikarze byli pod kostnicą, na pewno pojawią się też na cmentarzu. Jakby co, jestem gotowy. Trzeba tylko stworzyć wrażenie, że coś robimy.
Angela spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Naprawdę brałeś udział w tej farsie?
Lekarz roześmiał się i pokazał kilka dużych banknotów.
— A jakże! Za taką wdzięczność zatańczyłbym nawet polkę. Zobacz tylko, jak sprytnie wsunęła mi te pieniądze do kieszeni. Nawet nie zauważyłem!
Wszyscy znajdujący się w pokoju odpoczynku wybuchnęli śmiechem.
— No proszę. Dzisiaj wyraźnie sprzyja ci szczęście. Do wieczora uzbierasz na nowy samochód!
Jeszcze się śmiali, gdy telefony dyspozytorów nagle ożyły.
Nie minął kwadrans, a stacja niemal całkowicie opustoszała.
