Dziewczynka uważnie przyjrzała się mężczyźnie w mundurze, szlochała i zapytała:
“Naprawdę jesteś policjantem?”
“Oczywiście,” uśmiechnął się. “Spójrz na mundur, widzisz go?”
Dziewczynka kiwnęła głową.
“Ja… popełniłam przestępstwo,” jąkała się.
“Opowiedz mi o tym,” odpowiedział spokojnie funkcjonariusz. “Jestem policjantem, możesz mi powiedzieć wszystko.”
“A potem wsadzisz mnie do więzienia?” zapytała drżącym głosem.
“To zależy od tego, co zrobiłaś,” odpowiedział łagodnie.
Dziewczynka nie mogła już dłużej wytrzymać; wybuchnęła płaczem i natychmiast wyznała coś, co zszokowało wszystkich:
“Uderzyłam mojego brata w nogę… naprawdę mocno. Teraz ma siniaka. I umrze… nie chciałam. Proszę, nie wsadzaj mnie do więzienia…”
Funkcjonariusz był najpierw zdumiony, potem nie mógł powstrzymać uśmiechu. Delikatnie przytulił płaczące dziecko i szepnął:
“Nie, kochanie. Twój brat będzie w porządku. Nikt nie umiera od siniaka.”
Dziewczynka spojrzała na niego oczami pełnymi łez.
“Naprawdę?”
“Naprawdę. Ale nie rób tego ponownie, dobrze?”
“Tak…”
“Obiecujesz?”
“Obiecuję…”
Dziewczynka otarła łzy, wtuliła się w mamę i po raz pierwszy od kilku dni w komisariacie zapanował spokój.
