Marina wyjęła dokumenty i podjęła decyzję
Następnego dnia zaczekała, aż Igor wyjdzie do pracy, a Walentina Pietrowna pójdzie do znajomej. Kiedy została sama, wyjęła dokumenty dotyczące mieszkania.
Nie było w nich żadnych wątpliwości. Wszystkie dokumenty sporządzono na jej nazwisko na długo przed zawarciem małżeństwa.
Marina zebrała rzeczy teściowej. Dwie walizki przeniosła do schowka. Nie wyrzuciła ich ani nie pozbyła się cudzej własności. Chciała jedynie zakończyć sytuację, w której tymczasowy pobyt bez żadnego ustalonego terminu zaczął przypominać stałe zamieszkanie.
Następnie wezwała fachowca i wymieniła zamki.
Wieczorem rozległ się stanowczy dzwonek do drzwi.
— Otwieraj, zamek nie działa! — krzyknął Igor.
Marina podeszła do drzwi. Nie otworzyła ich całkowicie. Uchyliła je tylko na tyle, na ile pozwalał łańcuch.
— Wymieniłam wkładkę — odpowiedziała spokojnie.
Po drugiej stronie stał blady Igor, a obok niego wyraźnie rozwścieczona Walentina Pietrowna.
— Co ty wyprawiasz?! To dom mojego syna! — krzyknęła teściowa.
Marina nie podniosła głosu.
— To moje mieszkanie. Mogę od razu pokazać dokumenty — odpowiedziała. — Zabierzcie rzeczy ze schowka i zdecydujcie, gdzie będziecie mieszkać, ale nie tutaj.
Igor nie mógł już udawać, że problem nie istnieje
Walentina Pietrowna natychmiast zwróciła się do syna.
— Będziesz tak stał i milczał?!
Igor spuścił wzrok.
— Mamo… mieszkanie naprawdę należy do niej. Nie sądziłem, że dojdzie do czegoś takiego.
Był to moment, w którym dotychczasowe unikanie konfliktu przestało działać. Fakty pozostawały niezmienne, niezależnie od tego, jak długo Igor próbował ich nie zauważać.
Walentina Pietrowna zabrała walizki. Odchodząc, zapowiedziała, że tego nie zapomni.
Igor został w przedpokoju. Wyglądał na zagubionego i przytłoczonego tym, co właśnie się wydarzyło.
— I co teraz? — zapytał cicho.
Marina miała już przygotowaną odpowiedź.
— Teraz mieszkamy we dwoje. Jeśli twoja matka będzie potrzebowała pomocy, pomożemy jej. Ale mieszkać tutaj nie będzie.
Nie oznaczało to zerwania rodzinnych relacji. Marina nie odmawiała pomocy teściowej. Wyznaczyła jedynie granicę między wsparciem a zgodą na przejęcie jej prywatnej przestrzeni.
