— Do rana zwolnij duży pokój — powiedział Andriej, rzucając zegarek na komodę. — Jutro przyjadą tu ludzie. Nie potrzebuję nieprzyjemnych scen przy dziecku. Wprowadzi się tutaj moja nowa rodzina: kobieta i jej dziewięcioletni syn. Ty na razie zamieszkasz u Swiety.
Miałam 52 lata, Andriej 55. Byliśmy małżeństwem od 11 lat, ale mieszkanie kupiłam na długo przed naszym ślubem. Mimo to mój mąż mówił tak, jakby wszystko było już postanowione. Zaplanował, gdzie mam się wyprowadzić, kto zajmie mój pokój, a nawet gdzie stanie biurko obcego chłopca.
Nie zaczęłam się z nim kłócić. Nie podniosłam głosu i nie próbowałam przekonywać go, że posunął się za daleko. W milczeniu wyjęłam walizkę i zaczęłam pakować najpotrzebniejsze rzeczy.
Andriej najwyraźniej uznał moje milczenie za zgodę. Być może właśnie na taką reakcję liczył — że podporządkuję się jego decyzji i bez protestu opuszczę własne mieszkanie.
Podejrzenia pojawiły się znacznie wcześniej
To, co usłyszałam tamtego wieczoru, nie było dla mnie całkowitym zaskoczeniem. Od pewnego czasu zachowanie Andrieja budziło moje podejrzenia. Coraz bardziej nalegał, żebym wydzieliła mu udział w mieszkaniu. Wracał do tego tematu tak często, że trudno było uznać jego zainteresowanie za przypadkowe.
Był jeszcze jeden niepokojący sygnał. Sąsiadka powiedziała mi, że widziała, jak Andriej pod moją nieobecność przyprowadzał do mieszkania obcą kobietę. Robił to potajemnie, najwyraźniej licząc, że nigdy się o tym nie dowiem.
Ostateczne potwierdzenie znalazłam jednak zupełnie przypadkiem. W koszu na śmieci zauważyłam kartkę z rozpisanym planem zmian w mieszkaniu. Widniało na niej między innymi:
„Usunąć sofę Niny, pokój dla dziecka”.
Patrzyłam na te słowa i rozumiałam, że nie chodzi już o luźne rozmowy czy pomysły. Andriej rzeczywiście urządzał przyszłość w moim mieszkaniu, jakby mnie miało w nim wkrótce nie być.
Nie zamierzałam czekać, aż jego plan zostanie zrealizowany.
Podjęłam decyzję jeszcze tego samego wieczoru
Skontaktowałam się z pośredniczką nieruchomości, Wierą. Powiedziałam jej, że zależy mi na pilnej sprzedaży mieszkania. Nie chciałam przeciągać sprawy ani prowadzić z Andriejem kolejnych rozmów.
Wiera szybko znalazła zainteresowanych kupujących. Byli nimi Michaił i Oksana wraz z rodziną. Zdecydowali się na mieszkanie i wpłacili zadatek.
Transakcję sfinalizowaliśmy rano tego samego dnia.
Andriej nie miał pojęcia, co się dzieje. Był przekonany, że jego plan przebiega dokładnie tak, jak sobie wymyślił. Ja miałam po prostu spakować rzeczy, wyjechać do siostry i zwolnić miejsce dla kobiety, z którą zamierzał rozpocząć nowe życie.
Rano zamówiłam taksówkę. Zabrałam walizkę i wyszłam z mieszkania.
Nie protestowałam. Nie urządziłam awantury. Pozwoliłam mu uwierzyć, że bez sprzeciwu wykonałam jego polecenie.
Andriej został więc w mieszkaniu w pełnym przekonaniu, że właśnie pozbył się największej przeszkody.
