— Ludoczko, pakuj walizkę! — oznajmiła rozpromieniona Walentyna Iwanowna, wchodząc do mieszkania.
Ludmiła spojrzała na nią ze zdziwieniem.
— Po co?
Odpowiedź przyszła jednak nie od teściowej, lecz od Igora.
— Zrobiłem dobry uczynek. Oddałem mamie twój turnus w sanatorium — oświadczył mąż z wyraźnym zadowoleniem. — Ty jesteś młoda, jeszcze zdążysz pojechać. Mamie bardziej się przyda.
Ludmiła przez chwilę nic nie odpowiedziała. Powoli zdjęła okulary i popatrzyła na męża, jakby chciała upewnić się, że naprawdę powiedział to, co właśnie usłyszała.
Przez ostatnie półtora roku pracowała praktycznie bez dni wolnych. Obowiązki pochłaniały jej czas i siły, aż w końcu pojawiły się bardzo silne bóle pleców. Wyjazd do sanatorium nie był więc przypadkowym urlopem ani prezentem, z którego można było bez konsekwencji zrezygnować.
Co więcej, nikt nie podarował Ludmile tego turnusu. Część kosztów pokrywało ubezpieczenie zapewnione przez firmę, natomiast pozostałą kwotę kobieta zapłaciła z własnej premii.
Mimo to Igor i jego matka uznali, że mogą zdecydować o jej wyjeździe bez pytania jej o zgodę. Dla nich uzasadnienie było proste: przecież byli rodziną.
Decyzja podjęta za plecami Ludmiły
Ludmiłę zabolało nie tylko to, że ktoś chciał odebrać jej możliwość leczenia. Jeszcze bardziej dotknął ją sposób, w jaki wszystko zostało załatwione. Mąż nie zapytał, czy zgadza się zrezygnować z turnusu. Nie przedyskutował z nią sytuacji i nie próbował znaleźć innego rozwiązania.
Po prostu postanowił, że jej wyjazd bardziej przyda się jego matce.
Ludmiła nie zaczęła jednak krzyczeć ani się kłócić. Zamiast tego podeszła do swoich rzeczy i wyjęła przygotowaną wcześniej teczkę z dokumentami.
Położyła ją przed mężem.
— Tutaj jest umowa, potwierdzenie zapłaty, skierowanie od lekarza i polisa — powiedziała spokojnie. — Turnus jest wystawiony na moje nazwisko i związany z moją diagnozą. Nie można przekazać go innej osobie. Sanatorium po prostu anuluje rezerwację.
Igor nie wyglądał już na tak pewnego siebie jak jeszcze chwilę wcześniej. Walentyna Iwanowna również zaczęła rozumieć, że sprawa może wyglądać zupełnie inaczej, niż sobie wyobrażała.
Jeden telefon wyjaśnił sytuację
Ludmiła postanowiła natychmiast rozwiać wszelkie wątpliwości. Zadzwoniła do administratora sanatorium i włączyła tryb głośnomówiący, aby zarówno Igor, jak i jego matka mogli usłyszeć odpowiedź.
Administrator potwierdził dokładnie to, co wcześniej powiedziała Ludmiła: zmiana osoby korzystającej z turnusu nie była możliwa.
Walentyna Iwanowna wyraźnie się zmieszała. Igor natomiast pobladł. Dopiero teraz zaczął rozumieć, że jego „dobry uczynek” mógł doprowadzić nie do rodzinnego kompromisu, lecz do anulowania wyjazdu.
A to wciąż nie była najważniejsza konsekwencja.
Turnus w sanatorium stanowił tylko jeden element planów Ludmiły. Zaraz po zakończeniu leczenia czekało ją opłacone przez firmę elitarne szkolenie podnoszące kwalifikacje. Po jego ukończeniu miała otrzymać stanowisko kierownicze.
Zakłócenie zaplanowanego wyjazdu mogło więc uderzyć jednocześnie w jej zdrowie i rozwój zawodowy.
To, co Igor potraktował jak zwykłe odstąpienie miejsca własnej matce, w rzeczywistości mogło zburzyć cały starannie przygotowany plan Ludmiły.
