— Proszę pana, proszę cofnąć się za czerwoną linię. Już panu wyjaśniłam.
Pracownica kontroli granicznej patrzyła na Dmitrija surowo, bez cienia współczucia. Jej palce znieruchomiały nad klawiaturą.
— Proszę sprawdzić jeszcze raz! Jakie ograniczenia? Skąd one się w ogóle wzięły?
Dmitrij niemal położył się piersią na ladzie.
Ze zdenerwowania na jego szyi pojawiły się czerwone plamy, szczególnie widoczne na tle nowej, jaskrawej koszuli w palmy. Kupił ją specjalnie kilka dni wcześniej z myślą o urlopie nad morzem, długo wybierając w sklepie spośród kilku wzorów.
— Samolot odlatuje za niecałą godzinę!
— Informacja w systemie jest jednoznaczna.
Kobieta oddała mu paszport przez szczelinę pod szybą.
— Wobec pana obowiązuje zakaz opuszczania kraju w związku z postępowaniem egzekucyjnym. Następny pasażer, proszę.
Anna stała nieco dalej, ściskając kartę pokładową obiema rękami.
Na ten urlop czekała pół roku.
Brała dodatkowe dyżury w klinice, zgadzała się pracować w weekendy i zostawała po godzinach, żeby odłożyć pieniądze na dobry hotel i wreszcie spędzić dwa tygodnie nad morzem, z dala od pracy i codziennych obowiązków.
— Dima, co się dzieje?
Ostrożnie dotknęła jego łokcia.
— Jakaś pomyłka!
Mąż nerwowo szarpnął ramieniem i odsunął się od stanowiska, niemal wpadając na kobietę niosącą transporter z kotem.
— Chodźmy pod okno. Tutaj ten tłum tylko przeszkadza.
Odeszli w stronę ogromnych panoramicznych okien terminala.
Wokół spieszyli się pasażerowie z walizkami, a kółka bagaży turkotały po posadzce. Z głośników jedno po drugim rozbrzmiewały komunikaty o rozpoczęciu kolejnych odpraw.
Za szybą powoli przemieszczał się duży samolot pasażerski.
— Jakie postępowanie egzekucyjne? — zapytała cicho Anna.
Poprawiła pasek plecaka.
— Przecież nie mamy długów. Kredyt hipoteczny spłaciliśmy trzy lata temu. Sam przyniosłeś wtedy zaświadczenie. Wieczorem kupiliśmy nawet tort, pamiętasz?
Dmitrij odwrócił wzrok.
Po chwili pospiesznie sięgnął do skórzanej saszetki przy pasku. Wyjął telefon, rzucił okiem na ekran i natychmiast schował go z powrotem.
— Może jakiś mandat drogowy został niezapłacony. Kamera źle odczytała numer rejestracyjny. W ich bazach ciągle jest bałagan.
Anna zmarszczyła brwi.
— Z powodu jednego zwykłego mandatu nie zawracają człowieka na granicy.
Przyjrzała się mężowi uważniej.
Jego twarz błyszczała od potu.
— Żeby nałożyli zakaz wyjazdu, dług musi być poważny. Dima, co się stało? Miałeś jakiś wypadek?
— Aniu, nie wymyślaj!
Natychmiast podniósł głos.
Anna dobrze znała ten sposób prowadzenia rozmowy.
Kiedy Dmitrijowi nie podobały się pytania, zaczynał mówić coraz głośniej, licząc na to, że żona ustąpi i przestanie drążyć temat.
— Powiedziałem ci wyraźnie: to błąd w systemie. Zaraz zadzwonię do znajomych i wszystko wyjaśnię. Poczekaj tutaj.
Ponownie wyjął smartfon i demonstracyjnie się odwrócił, jakby szukał czyjegoś numeru.
Tym razem Anna nie zamierzała jednak czekać.
Coś nie dawało jej spokoju.
Podeszła bliżej i spojrzała mężowi przez ramię.
Na ekranie wcale nie było listy kontaktów.
Otwarty był państwowy portal.
Na górze widniała duża kwota zadłużenia oznaczona czerwonymi cyframi.
Anna przez kilka sekund tylko patrzyła na ekran.
Zer było tak wiele, że musiała przeczytać kwotę dwa razy.
— Co to jest?
Wskazała palcem ekran.
— Postępowanie egzekucyjne z powodu nieopłaconych rachunków za mieszkanie?
Dmitrij natychmiast spróbował zablokować telefon, ale Anna przechwyciła jego rękę.
— To nic takiego — mruknął zirytowany.
— Jak to nic takiego?
— Zarządca budynku coś źle naliczył. Chyba za ogrzewanie. Wyjaśniam to.
— Wyjaśniasz?
Spojrzała mu prosto w twarz.
— Otwórz tę stronę jeszcze raz.
— Anna, przestań robić przedstawienie! Ludzie już się patrzą.
— Otwórz.
Skrzywił się, ale odblokował telefon.
Anna zaczęła czytać.
Zadłużenie za opłaty związane z ich mieszkaniem było ogromne.
Niżej widniały jeszcze dwa kolejne postępowania.
Nazwy firm nic jej nie mówiły, ale słowo „mikrofinansowa” zauważyła natychmiast.
— Jak długo nie płaciłeś za mieszkanie?
W jej głowie zaczęły układać się w całość szczegóły, które wcześniej wydawały się nieistotne.
Przez ostatni rok Dmitrij zawsze pierwszy sprawdzał skrzynkę pocztową.
Sam wyjmował rachunki.
Twierdził, że zapłaci wszystko przez aplikację bankową z konta, na które wpływało jego wynagrodzenie. Przekonywał nawet Annę, żeby po ciężkich zmianach nie zajmowała się takimi sprawami.
— No… przez jakiś czas nie płaciłem — przyznał w końcu.
Telefon ponownie zniknął w saszetce.
— W pracy zaczęły się problemy. Obcięli premie.
— A pożyczki?
Anna po raz pierwszy podczas tej rozmowy podniosła głos.
— Skąd wzięły się te pożyczki? Oboje zarabiamy. Zakupy robię ja. Ty miałeś płacić rachunki za mieszkanie. Tak się umawialiśmy.
— Pożyczyłem trochę pieniędzy do wypłaty.
— Trochę?
Wskazała ręką w stronę kontroli paszportowej.
— Przez to twoje „trochę” nie pozwalają ci wyjechać z kraju!
Dmitrij westchnął z irytacją.
— No dobrze, kupiłem kilka rzeczy.
— Jakich?
— Na ryby.
Anna milczała, czekając na dalsze wyjaśnienia.
— Nowy sprzęt. Wiosną zmieniłem też łódź.
Wzruszył ramionami.
— Poza tym kupiłem ci przecież porządne buty na jubileusz. Cieszyłaś się.
Anna nagle przestała zwracać uwagę na hałas terminala.
— Buty?
— No tak.
— Chcesz powiedzieć, że zaciągnąłeś pożyczkę na prezent dla mnie?
— Nie tylko na prezent.
— A potem przestałeś płacić za mieszkanie?
— Zamierzałem wszystko spłacić.
— Z takimi odsetkami?
Głos Anny stał się cichy.
— Wszystko po to, żeby w moje urodziny wyglądać na hojnego męża?
Spojrzała na elektroniczną tablicę.
Do zakończenia wejścia na pokład zostało mniej niż czterdzieści minut.
— Dmitrij, mieszkanie należy do nas obojga.
Z trudem wypowiadała kolejne słowa.
— Jeśli z powodu twoich długów zajmą rachunki albo zaczną egzekwować należności z majątku, rozumiesz, co zrobiłeś?
— Znowu przesadzasz!
Mąż machnął ręką.
— W przyszłym tygodniu wszystko załatwię. Pożyczę od kolegi, spłacę część, z resztą się dogadam. Chodź, oddamy bilety.
Wyciągnął rękę po jej kartę pokładową.
Anna natychmiast się cofnęła.
— Jakie bilety?
Dmitrij spojrzał na nią z autentycznym zdziwieniem.
— Nasze. Przecież ja nie lecę.
— I?
— Jak to „i”?
Zmarszczył brwi.
— Chodźmy do stanowiska przewoźnika. Może zwrócą chociaż część pieniędzy. Teraz akurat będą mi potrzebne, żeby spłacić dług.
Anna długo na niego patrzyła.
Nie przeprosił.
Nawet nie próbował naprawdę wyjaśnić, dlaczego przez cały rok ukrywał zadłużenie.
Dmitrij był całkowicie przekonany, że żona bez słowa zrezygnuje z urlopu, na który sama zarobiła, wróci razem z nim do domu, a później pomoże mu naprawić skutki jego własnych decyzji.
— Nie zamierzam oddawać żadnego biletu.
Dmitrij zamrugał.
— Co?
— Lecę.
— Sama?
— Sama.
Z niedowierzania aż się uśmiechnął.
— Aniu, skończ ten cyrk. Mam problemy. Jesteśmy małżeństwem.
— Ty masz problemy, Dmitrij.
Poprawiła plecak.
— Sam je sobie stworzyłeś.
— Przecież wszystko mamy wspólne!
— Nie. Łodzią, sprzętem wędkarskim i pożyczkami jakoś się ze mną nie dzieliłeś.
Spojrzała mu prosto w oczy.
— Na ten urlop odkładałam sama. Brałam dodatkowe dyżury. A ty przez rok wyjmowałeś rachunki ze skrzynki i udawałeś, że wszystko jest opłacone.
— Nie chciałem cię denerwować!
Znów podniósł głos.
— Myślałem, że sam sobie poradzę. W końcu jestem mężczyzną!
— Nie poradziłeś sobie.
— Myślałem, że normalnie przejdę kontrolę! Znajomym się zdarzało, że system nie pokazywał zakazu.
— Tobie się nie udało.
Anna odwróciła się i ruszyła w stronę kontroli.
— Stój!
Dmitrij zawołał za nią.
— To pomyłka! Zaraz wszystko wyjaśnię!
Anna szła dalej.
— Powiedziałem, wracaj! Przyjechaliśmy tutaj razem i razem mamy stąd wyjechać!
Nawet się nie obejrzała.
Podeszła do sąsiedniego stanowiska kontroli, podała paszport i kartę pokładową. Pracownik szybko sprawdził dokumenty i pozwolił jej przejść dalej.
