Dwa tygodnie, które zmieniły spojrzenie Anny
Pierwsze dni nad morzem były dziwne.
Anna nie potrafiła całkowicie się odprężyć. Za każdym razem, kiedy telefon wibrował na stoliku obok leżaka, spodziewała się kolejnej wiadomości od Dmitrija.
I rzeczywiście pisał.
Najpierw oskarżał ją o egoizm.
Później opowiadał, jak trudno jest mu samemu załatwiać sprawy związane z postępowaniami egzekucyjnymi.
Po jednym dniu zaczął narzekać, że z jego konta, na które wpływała pensja, pobrano pieniądze.
Od czasu do czasu sugerował też, że Anna mogłaby mu coś przelać.
Czytała te wiadomości i ze zdziwieniem odkrywała, że nie czuje wyrzutów sumienia.
Kiedyś prawdopodobnie natychmiast zaczęłaby działać.
Przelałaby pieniądze.
Dzwoniłaby, szukała rozwiązania i próbowała dowiedzieć się, jak wyciągnąć męża z kłopotów.
Tym razem było inaczej.
Anna leżała nad morzem i po raz pierwszy od bardzo dawna przyglądała się własnemu życiu z dystansu.
Powoli docierało do niej, że od lat ciągnęła swoje małżeństwo niemal tak samo, jak po długich zmianach w klinice dźwigała do domu ciężkie torby z zakupami.
Dmitrij przyzwyczaił się do tego, że bez względu na to, jakie będą konsekwencje jego decyzji, żona wcześniej czy później pomoże mu wszystko naprawić.
Teraz jednak Anna po raz pierwszy nie ruszyła mu na ratunek.
Powrót do domu
Po dwóch tygodniach wróciła wypoczęta i opalona.
Na dnie plecaka miała kolorowy pamiątkowy magnes.
Otworzyła mieszkanie własnym kluczem.
W przedpokoju panował niemal całkowity mrok.
W powietrzu unosił się ciężki zapach dawno niewyrzuconych śmieci, potu i brudnych naczyń. Buty sportowe Dmitrija leżały na środku przejścia.
Anna zdjęła obuwie i poszła dalej.
W kuchni mąż siedział przy stole i jadł kanapkę z kiełbasą.
Zamiast zwykłego oświetlenia na blacie świeciła niewielka lampka turystyczna.
— O, wróciłaś.
Dmitrij spojrzał na nią ponuro.
— Dobrze wypoczęłaś?
Anna nie odpowiedziała.
— Tutaj dwa dni temu odłączyli prąd.
Skinął głową w stronę korytarza.
— Musiałem poprosić sąsiada o przedłużacz, żeby lodówka działała.
Dokończył kanapkę.
— Rozpakuj się. A później umyj naczynia, bo przez trzy dni trochę się ich nazbierało.
Anna postawiła plecak na stołku.
Spojrzała na zlew.
Piętrzyła się w nim sterta brudnych talerzy z zaschniętymi resztkami jedzenia.
Obok kosza na śmieci stały puste butelki.
Wokół talerza Dmitrija na stole leżały okruszki.
— Widzę, że beze mnie gospodarstwo rozkwitło.
— Tylko nie zaczynaj.
Zmarszczył brwi.
— Cały tydzień biegałem po urzędach. Dogadywałem się, żeby pozwolili mi spłacać dług w ratach.
Na chwilę zamilkł.
— Swoją drogą, zostały ci jakieś pieniądze po urlopie?
Anna spojrzała na niego.
— Po co?
— Trzeba wpłacić pierwszą część zaległości za mieszkanie. Inaczej jeszcze coś odłączą.
— Nie.
Wyjęła z kieszeni pęk kluczy i położyła go na stole.
Dmitrij spojrzał na klucze, a jego twarz natychmiast spoważniała.
— Co to ma znaczyć?
— Przyjechałam po swoje rzeczy.
— Po co?
— Przeprowadzam się do siostry.
Dmitrij zakrztusił się.
— Co ty wyprawiasz?
— Kwestię mieszkania rozwiążemy osobno.
Gwałtownie wstał.
— Co znaczy „rozwiążemy”?
— Jutro mam konsultację z prawnikiem.
Anna mówiła spokojnie.
— Muszę się dowiedzieć, jak rozdzielić zobowiązania i rachunki.
— Ty mówisz poważnie?
— Tak.
— Chcesz rozwalić rodzinę przez długi?
— Nie, Dima.
Pokręciła głową.
— Przez to, że przez cały rok mnie okłamywałeś.
Mąż zamilkł.
— Nie zamierzam płacić za twoją łódź, sprzęt wędkarski ani pożyczki.
— A mieszkanie?
— Mieszkanie jest wspólne.
Wzruszyła ramionami.
— Jeśli nie będziesz w stanie pokrywać swojej części wydatków, poszukamy innego rozwiązania.
— Jakiego rozwiązania?
— Sprzedaż. Zamiana. Albo inne zgodne z prawem wyjście.
Dmitrij poczerwieniał ze złości.
— To moje mieszkanie! Sam robiłem tutaj remont!
— Nasze.
Anna ruszyła w stronę korytarza.
— A twoje osobiste długi pozostaną twoje.
