Etap 7. Powrót pod zamknięte drzwi
Wiktor przyjechał pod dom około północy.
Brama się nie otworzyła.
Jego numer został usunięty z systemu dostępu.
Ochroniarz z budki skontaktował się z Eleną przez wewnętrzną linię.
Po chwili przekazał:
– Elena Michajłowna nie wyraża zgody na wejście.
Wiktor eksplodował.
– To mój dom!
– Według dokumentów właścicielem jest ktoś inny.
– Mieszkam tutaj od dwudziestu lat!
– Mam polecenie.
Wiktor zostawił walizkę przy bramie i próbował ruszyć pieszo w stronę domu.
Ochrona go zatrzymała.
Wtedy zadzwonił do Eleny.
Odebrała dopiero po piątym sygnale.
– Czego chcesz?
– Alina mnie wyrzuciła.
– Współczuję.
– Chcę wrócić do domu.
– Nie masz już tutaj domu.
Wiktor zmienił ton.
– Lena, nie zachowuj się jak obrażona idiotka. Oboje się zagalopowaliśmy.
– Ty odszedłeś bardzo spokojnie.
– Popełniłem błąd.
– Jaki dokładnie?
– Z Aliną.
– Tylko z Aliną?
Wiktor zamilkł.
To pytanie było dla niego niewygodne, ponieważ problem od początku był znacznie większy niż kochanka.
Chodziło o firmowe pieniądze.
Samochód.
Penthouse.
Fikcyjne stanowisko.
Planowany przelew.
Magazyn.
I o wieloletnie przekonanie, że wszystko, czego używał, automatycznie do niego należało.
– Posłuchaj – odezwał się łagodniej. – Dwudziestu siedmiu lat nie wyrzuca się przez jedną dziewczynę.
– Nie wyrzucam tych lat. Kończę małżeństwo.
– Wrócę do firmy i wszystko naprawię.
– Nie wrócisz.
– Beze mnie się rozpadnie!
Elena odpowiedziała spokojnie:
– Dzisiaj rada dyrektorów zatwierdziła tymczasowego dyrektora generalnego. Przez cały dzień nie zatrzymał się ani jeden proces.
– Bo wszyscy się mnie boją!
– Nie, Wiktor. Oni od dawna się ciebie bali. Teraz przestali.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
– Wszystko zaplanowałaś.
– Tak.
– Suka.
Elena nawet nie podniosła głosu.
– Właśnie taki człowiek zbudował firmę, którą przez lata nazywałeś swoją.
Wiktor uderzył pięścią w bramę.
– Zabiorę ci połowę!
– Porozmawiaj z adwokatem.
– Zniszczę twoją reputację!
– Wtedy będziesz musiał wyjaśnić dziennikarzom penthouse, fikcyjne zatrudnienie Aliny i projekt sprzedaży magazynu.
Wiktor ponownie zamilkł.
Po chwili odezwał się już inaczej:
– Gdzie mam spać?
– W hotelu.
– Karty mam zablokowane.
– Masz prywatne konto.
– Prawie nic tam nie zostało.
– W takim razie wybierz hotel odpowiedni do możliwości.
Elena zakończyła połączenie.
Wiktor został przed zamkniętą bramą.
Po raz pierwszy nie był dyrektorem generalnym.
Nie był właścicielem wielkiego holdingu.
Nie był też zdobywcą młodej kobiety, który właśnie rozpoczął nowe życie.
Był po prostu starszym mężczyzną z walizką, który przez lata przeceniał własną wartość i nie zauważył, jak wiele rzeczy miał wyłącznie dlatego, że Elena pozwalała mu z nich korzystać.
Etap 8. W sądzie wiek nie miał znaczenia
Postępowanie rozwodowe rozpoczęło się dwa miesiące później.
Wiktor zażądał połowy holdingu, domu, kilku mieszkań oraz dożywotniego utrzymania.
Twierdził, że Elena przez lata korzystała z jego talentu menedżerskiego, a następnie pozbawiła go należnej części majątku.
Jego prawnicy próbowali podważyć umowę małżeńską.
W sądzie Wiktor mówił pewnie:
– Podpisałem ją wiele lat temu, nie rozumiejąc konsekwencji. Dokumentami zajmowała się żona. Ufałem jej.
Adwokat Eleny wstał.
– Wiktorze Arkadjewiczu, jakie stanowisko zajmował pan w chwili podpisania umowy?
– Dyrektora generalnego.
– Ile umów podpisywał pan miesięcznie?
– Dziesiątki.
– Miał pan dostęp do działu prawnego?
– Tak.
– Czy przed podpisaniem umowy małżeńskiej towarzyszył panu prywatny adwokat?
Wiktor zawahał się.
– Formalnie.
Prawnik Eleny wyjął dokument.
– Oto jego opinia, w której wskazano, że warunki zostały panu wyjaśnione. Czy to pański podpis?
– Mój.
– Notarialne nagranie również potwierdza, że rozumiał pan treść dokumentu.
Umowa małżeńska pozostała w mocy.
Holding należał do Eleny.
Dom również.
Wiktor otrzymał udział w dwóch mieszkaniach nabytych w czasie małżeństwa, własne oszczędności oraz część majątku wspólnego.
Dla przeciętnego człowieka nadal oznaczało to bardzo duże pieniądze.
Dla Wiktora był to jednak majątek zbyt mały, by utrzymać styl życia, do którego przyzwyczaił się przez lata.
Kontrola korporacyjna zakończyła się ugodą.
Aby uniknąć postępowania karnego dotyczącego kilku epizodów, Wiktor zwrócił część środków, przekazał przedsiębiorstwu kosztowne zegarki, kolekcję samochodów oraz zrezygnował z dodatkowych roszczeń.
Po ostatniej rozprawie spotkali się na korytarzu.
Wiktor długo patrzył na Elenę.
– Dobrze ci?
– Spokojnie.
– Wyglądasz młodziej.
Elena lekko się uśmiechnęła.
– Może dlatego, że nie muszę już udawać słabej, żebyś ty mógł czuć się silny.
Wiktor spuścił wzrok.
Po chwili powiedział:
– Alina wyszła za mąż.
– Wiem.
– Za właściciela sieci restauracji.
– Mam nadzieję, że ma porządek w dokumentach.
Wiktor skrzywił się.
Próbował jeszcze raz uderzyć w miejsce, które przez lata uważał za jej słabość.
– Ty nadal jesteś sama.
Elena wzruszyła ramionami.
– I?
– Przecież mówiłem: komu jesteś potrzebna w tym wieku?
Elena patrzyła na niego przez kilka sekund.
Jeszcze pięć lat wcześniej takie słowa potrafiły ją zranić.
Teraz słyszała przede wszystkim sposób myślenia człowieka, który potrzebował oceniać własną wartość przez podziw innych.
– Wiktor, ty nadal niczego nie zrozumiałeś. Nie jestem towarem, który musi być komuś potrzebny. Wystarcza mi, że jestem potrzebna sobie, dzieciom i ludziom, z którymi pracuję.
– W nocy praca cię nie przytuli.
Elena uśmiechnęła się.
– Za to nie ukradnie magazynu i nie zakwateruje kochanki w firmowym penthousie.
Wiktor odwrócił wzrok.
