Szept ojca przeciął pokój niczym odłamki szkła.
Matka powoli odwróciła się do niego. „Znasz go?”
Tata nie odpowiedział od razu. Jego wzrok utkwiony był w telewizorze, gdzie Daniel Pierce stał obok mnie pod światłami stadionu, uśmiechając się, jakby zrozumiał znaczenie moich słów, zanim jeszcze je wypowiedziałem.
Tyler chwycił pilota. „Kogo to obchodzi? Czemu wszyscy zachowują się, jakby wygrała na loterii?”
Tata odtrącił jego dłoń. „Bo ten facet to Daniel Pierce”.
Mama zniżyła głos. „Daniel Pierce?”
„Właściciel Pierce Athletics” – powiedział tata. „Buty, ubrania, obiekty treningowe, sponsorzy. Połowa dzieci z drużyny Tylera nosi jego markę”.
Wyraz twarzy Tylera natychmiast się zmienił. „Chwileczkę. To on?”
W pokoju znów zapadła cisza.
Stałam niezauważona na korytarzu, wciąż ściskając w dłoni czapkę dyplomową, a toga rozpięta na prostej, używanej białej sukience.
Tata odwrócił się i w końcu mnie zobaczył.
Po raz pierwszy tego wieczoru wydawał się nieswojo.
„Emma” – powiedział zamyślony. „Dlaczego Daniel Pierce jest na twoim ukończeniu studiów?”
Zerknęłam na telewizor. Filmik znowu się pojawił, gdy powiedziałam: „Chcę podziękować wszystkim, którzy przyszli”.
Mama zacisnęła usta.
„Przyszedł z mojego powodu” – powiedziałam.
Tyler zaśmiał się ostro i z niedowierzaniem. „Dlaczego Daniel Pierce miałby cię szukać?”
„Bo zdobyłam stypendium Pierce Future Leaders Fellowship”.
Tata zamrugał. „Słucham?”
„Pokrywa czesne, zakwaterowanie i wyżywienie, książki i stypendium naukowe na Uniwersytecie Columbia”.
Mama wzdrygnęła się, jakby słowa ją zabolały. „Uniwersytet Kolumbii?”
„Tak”.
„Nigdy nam nie mówiłaś” – powiedziała.
Zaśmiałam się szybko. „Próbowałam. Dwa razy. Tata powiedział, że jest zajęty przeglądaniem nagrania z meczu Tylera. Kazałaś mi to wysłać mailem, żebym nie zapomniała”.
Twarz Tylera poczerwieniała. „I co z tego? Teraz przyznaje stypendia kujonom?”
Tata rzucił mu ostrzegawcze spojrzenie – nie dlatego, że Tyler mnie obraził, ale dlatego, że obraził program Daniela Pierce’a.
Telefon wibrował mi w dłoni bez przerwy. Napływały wiadomości – od kolegów z klasy, nauczycieli, dziennikarzy i z nieznanych numerów. Nina napisała: DZIEWCZYNO, JESTEŚ WSZĘDZIE.
Potem pojawiła się kolejna wiadomość.
Daniel Pierce: Emma, otrzymujemy zapytania od mediów. Proszę, nie czuj się zmuszona do odpowiedzi dziś wieczorem. Moje biuro może ci w tym pomóc. I mówię poważnie: zadzwoń do mnie, jeśli w domu będzie ciężko.
Przeczytałam ostatnie zdanie dwa razy.
Mój ojciec zauważył moją minę. „Naprawdę?”
Zablokowałam ekran. „Tak”.
Jego głos natychmiast złagodniał, niemal lizusowski. „Emmo, kochanie, to niewiarygodne. Czemu nam nie powiedziałaś, że Daniel Pierce jest w to zamieszany? Przyszlibyśmy”.
To bolało bardziej niż widok pustych miejsc.
„Przyszłabyś po niego” – powiedziałam. „Nie zrobiłabym tego”.
Wyraz twarzy mamy się zmienił. „Absolutnie niedorzeczne”.
„Nie” – powiedziałam. „To niedorzeczne rezerwować dwa miejsca, których i tak nie zamierzałaś wykorzystać”.
Tyler rzucił pilota na sofę. „To niedorzeczne. Moja drużyna przegrała trzema punktami i nikogo to nie obchodzi, bo Emma wygłosiła taką smutną przemowę”.
Tata warknął: „Zamknij się!”.
Tyler zamarł.
Tata nigdy wcześniej tak do niego nie mówił.
Wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi.
Wszyscy czterej odwróciliśmy się w stronę wejścia.
Na zewnątrz czekał czarny SUV, oświetlając dach werandy światłami. Przez okno zobaczyłem kobietę w granatowej marynarce z tabletem w ręku.
Mama wyszeptała: „Kto to?”
Już wiedziałem.
Daniel Pierce nie przyszedł sam.
CZĘŚĆ 3
Dzwonek do drzwi zadzwonił ponownie.
Nikt się jednak nie ruszył.
Tata wpatrywał się w drzwi wejściowe, jakby stały się świadkiem, przygotowującym się do złożenia zeznań. Mama sięgnęła po naszyjnik i owinęła złoty łańcuszek wokół palca. Tyler opadł z powrotem na kanapę, kipiąc ze złości, a jego bluza klubowa była pognieciona i przesiąknięta potem.
Przeszedłem obok nich i otworzyłem drzwi.
Kobieta czekająca na zewnątrz obdarzyła mnie spokojnym, profesjonalnym uśmiechem. Wyglądała na późną czterdziestkę, miała ciemne włosy spięte w schludny kok i trzymała pod pachą skórzaną teczkę.
„Emma Whitaker?” zapytała.
„Tak.”
„Nazywam się Rachel Monroe. Jestem szefową sztabu Daniela Pierce’a”. Jej wzrok na chwilę przesunął się po mnie, obejmując moich rodziców i Tylera, nie patrząc na nich bezpośrednio. „Pan Pierce poprosił mnie, żebym sprawdziła, co u ciebie i udzieliła ci osobistej porady.
