Mogłabym to stracić w każdej chwili. Stałam się twarda… a potem pomyliłam twardość z siłą”.
Nie ruszyłam się.
Ale coś bolało mnie w piersi.
„Myślałam, że jeśli będę wszystko kontrolować, nikt mnie nie zostawi. Nikt mnie nie upokorzy. Nikt już nigdy nie będzie na mnie patrzył z góry”.
Zakryła usta dłonią.
I płakała.
Naprawdę.
„Ale w końcu stałam się tym, czego najbardziej nienawidziłam”.
Spojrzała na mnie.
„Wybacz mi”.
To słowo…
to jedno słowo…
było tym, czego potrzebowałam, odkąd zatrzasnął mi drzwi przed nosem.
Ale mimo to, nie spodziewałam się tego.
Marco zrobił krok naprzód.
